خاویر ثرکاس

ترجمه: یوسف نوری زاده

در فوریه 1981، درست زمانی که اسپانیا بالاخره از دیکتاتوری فرانکو آزاد شد و اولین رای گیری دمکراتیک در پارلمان برای نخست وزیری جدید انجام می شد - سرهنگ تخرو و گروهی از سربازان راست به پارلمان اسپانیا حمله کردند و شروع به شلیک گلوله کردند.

افسران، نمایندگان پارلمان و وزرا را به مدت 18 ساعت گروگان نگه داشتند و در این مدت پادشاه خوان کارلوس اول کودتا را در یک سخنرانی تلویزیونی محکوم کرد و خواستار ادامه حکومت قانون و دولت دموکراتیک شد. گروگان‌گیران با وجود شلیک گلوله، صبح روز بعد بدون کشتن کسی تسلیم شدند.

ثرکاس در آناتومی یک لحظه، لحظه‌ای کلیدی در تاریخ اسپانیا را بررسی می‌کند، همانطور که در رمان جنگ داخلی اسپانیا، سربازان سالامیس، با موفقیت این کار را انجام داد.

پتر هانتکه

ترجمه: پویا رفویی

حالا همدردی می توانست بدترين چيزی باشد كه در كلامی يا نگاهی ابراز می شد. همدردها را يا پس می زدم يا دور می زدم. آخر نياز داشتم حس كنم آنچه از سر می گذرانم فهم‌ناپذير و ارتباط‌ناپذير است؛ از اين رو فقط وحشت معنی دار و واقعی به نظر مي‌رسيد. كسی اگر در موردش با من حرف می زد، دلتنگی ام عود می كرد، همه چيز دوباره غيرواقعی می شد. با اين حال، بی هيچ دليلی گاهی با آدم‌ها درباره خودكشی مادرم حرف می زدم، منتها چنان‌چه جرات می كردند حرفب می زدند، از كوره در می رفتم. آن‌چه واقعا از آن‌ها می خواستم اين بود كه موضوع را عوض كنند و به بهانه‌ای سربه‌سرم بگذارند...

ژان ژاک روسو

ترجمه: غلامحسین زیرک زاده

مارگارت میچل

مترجم: پرتو اشراق

داوید دیوپ

ترجمه: قاسم صنعوی

نادین گردیمر

علی صنعوی

نادین گوردیمر (به انگلیسی: Nadine Gordimer) (زاده ۲۰ نوامبر ۱۹۲۳ - درگذشته ۱۳ ژوئیه ۲۰۱۴) نویسنده و فعال سیاسی اهل آفریقای جنوبی است که در سال ۱۹۹۱ برنده جایزه نوبل ادبیات شد. این نویسنده که یکی از چهره‌های سرشناس ادبیات جهان علیه آپارتاید بود.

گوردیمر در اکثر آثارش به مفاهیم اجتماعی و سیاسی به‌ویژه مسئلهٔ آپارتاید پرداخته و حتی در زمان برقراری آن رژیم، یکی از اعضای کنگره ملی آفریقا بود. برخی از آثار او مانند خانواده ژوئیه نیز در شمار آثار ممنوعه قرار داشته‌است. نادین گوردیمر در مجموع ۱۵ رمان، بیش از ۲۰۰ داستان کوتاه و نوشته‌های پژوهشی بی‌شمار از خود به جای گذاشته است.

اونوره دو بالزاک

ترجمه: م. ا. به آذین

پوست جادویی (به انگلیسی: The Magic Skin) رمانی از رمان‌نویس و نمایشنامه‌نویس فرانسوی آنوره دو بالزاک (۱۷۹۹–۱۸۵۰) است که در سال ۱۸۳۱ منتشر شد. داستان آن در اوایل قرن نوزدهم پاریس اتفاق می افتد و داستان مرد جوانی را روایت می کند که یک چرم ساغری (چرم پوست کفل اسب) پیدا می کند که تمام آرزوهای او را برآورده می کند. با این حال، برای هر آرزویی که برآورده می شود، پوست کوچک می شود و بخشی از انرژی فیزیکی او را مصرف می کند.

جلیل بزرگمهر

والتر بنیامین

ترجمه: یوسف نوری زاده

زندگی والتر بنیامین، منتقد ادبی و فیلسوف آلمانی–یهودی (۱۸۹۲–۱۹۴۰)، به‌راستی تمثیلی تمام‌عیار از سرنوشت اندیشه و ادبیات در قرن بیستم است. سیر پرپیچ‌وخم فکری او سرانجام با مرگِ خودخواسته‌اش در مرز فرانسه و اسپانیا، در حالی که از دست نازی‌ها می‌گریخت، به پایان رسید؛ اما پیش از آن، او سفری به اتحاد جماهیر شوروی انجام داده بود. گزارش خیره‌کننده‌ای که بنیامین از این سفر به‌جا گذاشته، در میان نوشته‌های او جایگاهی منحصربه‌فرد دارد، زیرا در آن با صراحتی بی‌رحمانه با انگیزه‌ها و وجدان خود درگیر می‌شود.

شاید مهم‌ترین دلیل این سفر، دلبستگی او به آسیا لاتسیس، بلشویک لتونیایی، بود که نخستین‌بار در سال ۱۹۲۴ در کاپری با او آشنا شده بود و در سراسر دهه‌های بیست و سی میلادی تأثیری مهم، هم فکری و هم اروتیک، بر زندگی بنیامین داشت. آسیا لاتسیس در مسکو زندگی می‌کرد و به‌سختی از راه روزنامه‌نگاری امرار معاش می‌نمود، و دفترچه خاطرات بنیامین، در یک سطح، روایت رابطه‌ای عاشقانه و مازوخیستی با این معشوق گریزان ـ و چندان همدلی‌برانگیز ـ است. در سطحی دیگر، این دفتر خاطرات داستان یک دلباختگی ناکام با انقلاب روسیه است؛ چرا که بنیامین نه‌تنها برای آشنایی مستقیم با جامعه شوروی به روسیه سفر کرده بود، بلکه می‌خواست در نهایت درباره پیوستن یا نپیوستن به حزب کمونیست تصمیم بگیرد. یادداشت‌های او معضل نویسنده‌ای را ترسیم می‌کند که مجذوب وعده‌های انقلاب شده، اما حاضر نیست چشم خود را بر کاستی‌های انسانی و نهادی آن ببندد.

دفتر خاطرات مسکو چیزی فراتر از ثبت تردیدهای ایدئولوژیک است؛ ارزش ادبی آن نیز چشمگیر است. بنیامین یکی از بزرگ‌ترین چهره‌پردازان شهریِ قرن بیستم به‌شمار می‌آید و تصویر او از مسکوی زمستان‌زده در کنار تصویرپردازی‌های درخشانش از برلین، ناپل، مارسی و پاریس جای می‌گیرد. برای دانشجویان و پژوهشگران این دوره خاص و حساس تاریخی، روایت شاهدانه بنیامین از مسکو اثری به‌غایت روشنگر و آموزنده است.

سعید حمیدیان

میگل د اونامونو

ترجمه: بهاءالدین خرمشاهی

این کتاب درباره میل به جاودانگی انسان گوشت و خون دار (و نه انسان انتزاعی که در مباحث فیلسوفان و متکلمان وجود دارد) است. اونامونو در این بحث مطرح می‌کند که نیازمند خدایی است که ضامن جاودانگی بشر باشد؛ خدایی که بتوان بر او امید بست.
کتاب شامل 12 فصل (12 مقاله به هم پیوسته از نظر محتوا) است که عناوین آن به ترتیب عبارتند از «انسانی که گوشت و خون دارد»، «نخستین منزل»، «عطش جاودانگی»، «ماهیت کاتولیسیسم»، «بی‌چارگی عقل»، «ژرفنای بی‌پایان»، «عشق، رنج، شفقت، تشخص یافتن»، «از خدا تا به خدا»، «ایمان، امید و خیرخواهی»، «دین، اساطیر عالم بالا و بازگشت به خدا»، «شالوده عمل»، «دن‌کیشوت در تراژدی ــ کمدی امروز اروپا». شرح زندگی و افکار اونامونو و همچنین چگونگی ترجمه این اثر، نیز محتوای پیشگفتار مترجم بر این کتاب را تشکیل می‌دهد.

کمله کتاب را نیز دو مقاله «چالشگری اونامونو با مرگ» نوشته ویلیام بارت و «درد جاودانگی و ترجمه پهناور» نوشته صالح حسینی، تشکیل می‌دهد. در مقاله دوم نویسنده ضمن اشاره به احاطه بسیار بهاالدین خرمشاهی بر زبان و ادبیات فارسی، به بهره‌هایی که وی از اشعار مولانا، سعدی، حافظ، خیام و... برای ترجمه هرچه بهتر این کتاب گرفته اشاره می‌کند.

حسینی در این راستا ضمن اشاره به جملات و بندهایی از متن ترجمه، ابیات همسنگ آنها را از ادبیات کلاسیک ایران می‌آورد. به عنوان مثال حسینی ضمن اشاره به ترجمه این کلام اونامونو که «اشعار هومر نه از سرآغاز، که از سرانجام سخن می‌گوید؛ نه از بدایت که از نهایت یک تمدن حکایت می‌کند (ص 69 کتاب)» می‌نویسد که مترجم برای ترجمه از این بیت خیام «در دایره‌ای که آمد و رفتن ماست / او را نه بدایت نه نهایت پیداست» بهره برده است. البته نویسنده پای این نکته مهم را نیز به میان می‌کشد که متن اصلی کتاب نیز چنین است و اونامونو پیچیده‌ترین اصطلاحات و مفاهیم فلسفی را با بهره‌گیری از کلام ترنس (یکی از مشهورترین کمدی نویسان روم باستان)، ویلیام شکسپیر، الگیری دانته و جان میلتون، مطرح کرده است.

جسیکا ویسکوس

مترجم: پریسا فتوحی