انقلاب را زیستن
نویسنده: آصف بیات
مترجم: شیرین کریمی
از یکی از برجسته‌ترین اندیشمندان خاورمیانه و شمال آفریقا، رویکردی تازه درباره‌ی بهار عربی و معنای انقلاب ارائه می‌شود.
از منظر سیاست انقلابی، بهار عربی ممکن است تلاشی بی‌ثمر به نظر برسد. در تونس، جایی که موج اعتراضات آغاز شد، و نیز در مصر و کشورهای حاشیه‌ی خلیج فارس، تغییر رژیم هرگز به‌طور کامل تحقق نیافت. اما حتی اگر بهار عربی نتوانست ساختارهای حکومتی را به‌طور اساسی متحول کند، این جنبش در مزرعه‌ها، خانواده‌ها، کارخانه‌ها، بازارها و مدرسه‌ها تأثیری دگرگون‌کننده داشت.
آصف بیات، با پیوندی روان میان پژوهش میدانی، مصاحبه‌های میدانی، و نظریه‌ی اجتماعی، نشان می‌دهد که چگونه زندگی روزمره در مصر و تونس در اثر فعالیت‌های انقلابی به‌شکلی بنیادین دگرگون شد. زنان، جوانان، فقیرترین اقشار، و اعضای جامعه‌ی دگرباش، همه بهار عربی را نقطه‌ی عطفی برای گام‌هایی به‌سوی برابری و آزادی می‌دانند. همچنین، امکان پیشرفت‌های بیشتر نیز وجود دارد، چرا که به‌ویژه حقوق زنان اکنون جایگاهی ثابت در گفتمان عمومی یافته‌اند؛ موضوعی که از بازگشت به عقب جلوگیری می‌کند و اطمینان می‌دهد که صداهای به حاشیه رانده‌شده بلندتر از گذشته شنیده می‌شوند.
افزون بر این، بهار عربی به کارگران نیز قدرت بخشید: تنها در مصر، بیش از ۷۰۰٬۰۰۰ کشاورز در سال‌های اعتراضات به اتحادیه‌ها پیوستند. فعالیت‌های کارگری، بهبودهای مادی برای طیف وسیعی از مردم عادی به همراه آورد و هنجارهای نوین فرهنگی و سیاسی را پدید آورد که نیروهای ارتجاعی به‌سادگی نمی‌توانند آن‌ها را نادیده بگیرند.
در روایت بیات، بهار عربی به‌عنوان نمونه‌ای الگویی از «انقلاب-اصلاح» (refolution) پدیدار می‌شود؛ انقلابی که به جای دگرگونی ریشه‌ای، اصلاحات را در پی دارد.
کتاب زندگی انقلابی (Revolutionary Life)، در عین آن‌که پژوهشی دقیق است، فراخوانی‌ست پراحساس که دستاوردهای اجتماعی حاصل از مقاومت را شناسایی می‌کند.
