دوریس لسینگ

بهمن یغمایی و دينا كلباسي اناركي

يك رمان پادآرمانشهري از برنده جايزه نوبل كه در سال 1974 منتشر شد.

دوریس می لسینگ (به انگلیسی: Doris May Lessing) (زاده ۲۲ اکتبر ۱۹۱۹ — درگذشته۱۷ نوامبر ۲۰۱۳) نویسندهٔ صوفی و فمینیست انگلیسی و برنده جایزه ادبیات نوبل در سال ۲۰۰۷ میلادی بود. او یازدهمین زن برنده جایزه نوبل ادبیات و مسن‌ترین برنده این جایزه (هنگام دریافت) بود.

نویسنده: خوان پابلو لوبوس

مترجم: بهمن یغمایی

پاتریسیو پرون

ترجمه: بهمن یغمایی

رمان «مرثیه ای برای آرژانتین» یا «روح پدرم در باران صعود می کند» اثر پاتریسیو پرون، اثری میان‌رشته‌ای و چندلایه است که مرز میان رمان، خاطره، گزارش تاریخی و تأمل فلسفی را عمداً مخدوش می‌کند. این کتاب نه صرفاً روایتی داستانی، بلکه کاوشی در حافظهٔ فردی و جمعی، رابطهٔ پدر و پسر، و زخم‌های حل‌نشدهٔ تاریخ سیاسی آرژانتین است. راوی، نویسنده‌ای جوان و بیمار، پس از سال‌ها تبعید خودخواسته به زادگاهش بازمی‌گردد تا هم با بیماری جسمی‌اش روبه‌رو شود و هم با گذشته‌ای که همواره از آن گریخته است؛ گذشته‌ای که در چهرهٔ پدر، دوستان پدر و نسل ناپدیدشدگان دوران دیکتاتوری نظامی تجسم یافته است.

هستهٔ اصلی رمان بر مفهوم «حافظهٔ ناقص» استوار است. راوی با اسناد، نام‌ها، روایت‌های نیمه‌تمام و سکوت‌ها مواجه می‌شود، اما هیچ‌گاه به حقیقتی کامل دست نمی‌یابد. پرون آگاهانه از روایت خطی و شفاف پرهیز می‌کند تا نشان دهد تاریخ، به‌ویژه تاریخی آغشته به خشونت دولتی و ناپدیدشدگی، همواره تکه‌تکه، مبهم و پر از خلأ است. پدر، نه قهرمان است و نه ضدقهرمان؛ او انسانی است گرفتار ترس، سکوت و سازش، و همین امر باعث می‌شود رابطهٔ پدر و پسر به مسئله‌ای اخلاقی و فلسفی بدل شود: آیا سکوت برای بقا قابل توجیه است؟ و آیا نسل بعد حق دارد نسل پیشین را داوری کند؟

از نظر سبکی، رمان به‌شدت مینیمالیستی، سرد و گاه گزارشی است. جملات کوتاه، فاصله‌گذاری عاطفی و لحن خنثی، بازتابی از ناتوانی راوی در برقراری رابطه‌ای صمیمی با گذشته است. این بی‌احساسی ظاهری، در واقع پوششی برای اندوه عمیق و خشم فروخورده است. باران، بیماری، سفر و بایگانی اسناد همگی استعاره‌هایی از وضعیت ذهنی راوی‌اند: حرکتی مداوم بدون رسیدن به پاکی یا رهایی کامل.

یکی از مضامین برجستهٔ رمان، ناتوانی ادبیات در بازنمایی کامل فاجعه است. پرون بارها به شکست زبان اشاره می‌کند؛ گویی نوشتن نه راهی برای درمان، بلکه شکلی از اعتراف به نابسندگی است. با این حال، همین نوشتنِ ناتمام و مردد، تنها راه مقاومت در برابر فراموشی معرفی می‌شود. ادبیات در این رمان نه ناجی است و نه شاهدی بی‌طرف، بلکه کنشی شکننده برای ثبت آن چیزی است که در آستانهٔ محو شدن قرار دارد.

در نهایت، «روح پدرم در باران صعود می کند» رمانی دربارهٔ بازگشت نیست، بلکه دربارهٔ ناتوانی از بازگشت است؛ بازگشت به خانه، به پدر، به تاریخ و به خود. پرون نشان می‌دهد که گذشته نه حل می‌شود و نه دفن، بلکه همچون روحی سرگردان در زمان حال نفوذ می‌کند. این رمان اثری عمیقاً ضدنوستالژیک، اخلاقی و سیاسی است که خواننده را وادار می‌کند با پرسش‌هایی دشوار دربارهٔ مسئولیت، حافظه و نقش فرد در برابر خشونت تاریخی روبه‌رو شود.