پس از سرکوب
نويسنده : اليزابت آر.نوجنت
مترجم : داود نجفی
چگونه اشکال متفاوت سرکوب، سرنوشت گذارهای دموکراتیک را شکل می‌دهند
در پی بهار عربی، جناح‌های تازه‌قدرت‌یافته در تونس و مصر وعده دادند که برای برپایی دموکراسی با یکدیگر همکاری کنند. در تونس، نخبگان سیاسی قانون اساسی جدیدی تصویب کردند، انتخابات پارلمانی برگزار نمودند، و با انتقال مسالمت‌آمیز قدرت، استحکام دموکراسی خود را به نمایش گذاشتند. اما در مصر، وحدت به‌سرعت فروپاشید و قطب‌بندی (پولاریزاسیون) میان نخبگان، کشور را دچار بحران کرد.
کتاب «پس از سرکوب» (After Repression) با ارائه‌ی نظریه‌ای تازه درباره‌ی قطب‌بندی در نظام‌های استبدادی، نشان می‌دهد چگونه قطب‌بندی و میراث سرکوب به نتایج سیاسی بسیار متفاوتی در این دو کشور انجامید.
الیزابت نوجنت (Elizabeth Nugent) با تکیه بر مصاحبه‌های میدانی و داده‌های تاریخی فراوان و تازه، به بررسی قطب‌بندی در میان نیروهای مخالف در تونس و مصر پیش از بهار عربی می‌پردازد و ردّ پای تأثیر اشکال گوناگون سرکوب بر پیوندهای میان گروه‌های اپوزیسیون را دنبال می‌کند.
او نشان می‌دهد که سرکوب گسترده و فراگیر (مانند آنچه در تونس رخ داد) موجب شد گروه‌های مخالف هویت‌های سیاسی مشترک پیدا کنند و از شدت قطب‌بندی کاسته شود؛ در حالی‌که سرکوب هدفمند و گزینشی (مانند آنچه علیه اخوان‌المسلمین در مصر اعمال شد) باعث شد گروه‌های مخالف هویت‌های متمایز و متضاد بسازند، و همین امر قطب‌بندی میان آن‌ها را افزایش داد.
این فرایند توضیح می‌دهد که چرا نخبگان تونسی توانستند مصالحه کنند، همکاری نمایند و مسیر تحکیم دموکراسی را ادامه دهند، در حالی که نخبگان به‌شدت قطب‌بندی‌شده‌ی مصری به بازگشت سریع استبداد یاری رساندند.
کتاب پس از سرکوب با ارائه‌ی بینش‌های اساسی درباره‌ی اینکه چگونه سرکوب سیاسی موجب شکل‌گیری یا تشدید قطب‌بندی می‌شود، کمک می‌کند تا بهتر درک کنیم چه بر سر کشورهای عربی پس از بهار عربی آمد و چه موانعی در مسیر گذار به دموکراسی در سراسر جهان وجود دارد.
دیکتاتورها و دموکرات ها؛ توده ها و نخبگان و تغییر رژیم
استفان هاگارد
ترجمه: داود نجفی
یک بررسی دقیق و جامع از گذارهای دموکراتیک اخیر در سراسر جهان
از دههٔ ۱۹۸۰ تا دههٔ اول قرن بیست و یکم، گسترش دموکراسی در کشورهای در حال توسعه و جهان پساکمونیستی، چشم‌انداز سیاسی جهانی را به‌شدت تغییر داد. چه عواملی این تغییرات را به حرکت درآورد و چه عواملی تعیین‌کننده بودند که دموکراسی‌های نوپا پایدار بمانند یا به حکومت‌های استبدادی بازگردند؟ کتاب دیکتاتورها و دموکرات‌ها نگاه جامعی به گذارهای به دموکراسی و بازگشت به آن در دهه‌های اخیر ارائه می‌دهد. استفان هگارد و رابرت کافمن با بهره‌گیری از تحلیل‌های آماری و کیفی، نظریه‌های تغییر دموکراتیک را بررسی کرده و رویکردهایی را پیشنهاد می‌کنند که بر عوامل سیاسی و نهادی تأکید دارند. در حالی که نابرابری یکی از توضیحات برجسته برای گذارهای دموکراتیک بوده است، نویسندگان معتقدند نقش آن محدود است و هم نخبگان و هم توده‌ها می‌توانند محرک تغییر رژیم باشند.
هاگارد و کافمن با بررسی ۷۸ مورد گذار به دموکراسی و ۲۵ مورد بازگشت به استبداد از سال ۱۹۸۰، نشان می‌دهند که تفاوت در رژیم‌های استبدادی و ظرفیت‌های سازمانی چگونه اعتراضات مردمی و ابتکارات نخبگان را در گذار به دموکراسی شکل می‌دهد و ضعف‌های نهادی چگونه باعث شکست برخی دموکراسی‌ها می‌شود. عوامل تعیین‌کنندهٔ دموکراسی در قدرت نهادهای موجود و توانایی مردم در مشارکت جمعی نهفته است. مسیرهای متعددی برای رسیدن به دموکراسی وجود دارد، اما دموکراسی‌هایی که از تحرکات گستردهٔ مردمی رشد می‌کنند، ممکن است کنترل‌های بیشتری بر مسئولان نسبت به دموکراسی‌های حاصل از توافقات درون‌نخبگانی داشته باشند.
فراتر از باورهای رایج دربارهٔ تغییر رژیم‌ها، دیکتاتورها و دموکرات‌ها شرایطی را بررسی می‌کند که در آن‌ها گذار به دموکراسی احتمال بیشتری دارد.
