هرتا مولر

ترجمه: رضا قهرمانی

رومانی، آخرین ماه‌های رژیم چائوشسکو. آدینا معلمی جوان است. پاول نوازنده است. کلارا در یک کارخانهٔ سیم‌سازی کار می‌کند. پاوِل معشوقهٔ کلاراست. اما یکی از آن‌ها برای پلیس مخفی کار می‌کند و دربارهٔ بقیهٔ گروه گزارش می‌دهد.

روزی آدینا به خانه برمی‌گردد و می‌بیند دُم قالیچهٔ پوست روباهش بریده شده است. بار دیگر پای عقب، و بعد از آن یکی از پاهای جلو. این پوست مثله‌شده نشانه‌ای است از اینکه پلیس مخفی او را تحت نظر دارد ــ روباه همیشه شکارچی بوده است. تصاویری با دقتی عکاسانه کنار هم می‌نشینند و کالیدوسکوپی از وحشت می‌سازند، در حالی که آدینا و دوستانش می‌کوشند در جهانی آکنده از همدستی و آغشته به ترس، ذهن و جسمشان را سالم نگه دارند؛ جهانی که در آن تشخیص قربانی از جلاد دشوار است. و هرتا مولر یک بار دیگر زبانی به کار می‌گیرد که، به تعبیر آکادمی سوئد هنگام اعطای جایزهٔ نوبل به او، «تراکم شعر و صراحت نثر» را در خود دارد، تا تصویری پرهیبت و سینمایی از فساد روح در سایهٔ استبداد تمامیت‌خواه بیافریند.