نورمن میلر

ترجمه: سعید باستانی

کتاب برهنه ها و مرده ها که یکی از برترین رمان های برآمده از دل جنگ جهانی دوم به حساب می آید، از همان ابتدا مورد تحسین و تمجید منتقدین، و در زمره ی آثار برتر آمریکایی قرار گرفت. داستان کتاب برهنه ها و مرده ها که بسیار شجاعانه و جزئی نگرانه نگاشته شده، جوخه ای از سربازان پیاده نظام را دنبال می کند که برای به دست آوردن جزیره ی آنوپوپئی که در تملک ژاپنی ها قرار دارد، در جنگ و نبرد هستند. این رمان درخشان که برای اولین بار در سال 1948 به انتشار رسید، اثری جاودان در دنیای ادبیات و نشانگر دوران اوج رمان نویسی آمریکایی در قرن بیستم است.

این رمان که در طول جنگ جهانی دوم اتفاق می‌افتد، به زندگی دسته‌ای از سربازان آمریکایی مستقر در اقیانوس آرام می‌پردازد. این روایت، واقعیت‌های تلخ جنگ، پیچیدگی‌های طبیعت انسان و مبارزه برای بقا در محیطی بی‌رحم را بررسی می‌کند. سربازان با ترس‌ها، امیدها و وحشیگری‌های جنگ دست و پنجه نرم می‌کنند و درونی‌ترین افکار و تجربیات خود را آشکار می‌کنند. این کتاب، تصویری جسورانه و واقع‌گرایانه از اثرات روانی جنگ و ظرفیت انسان برای تاب‌آوری است.

تئودور درایزر

ترجمه: سعید باستانی

«یک تراژدی آمریکایی» (An American Tragedy) اثر تئودور درایزر (Theodore Dreiser) حمله‌ای تمام‌عیار و ضربه‌ای سنگین است که مستقیماً نقاط حساس و همچنان آسیب‌پذیر جامعه و هویت آمریکایی را هدف می‌گیرد.

این رمان که در سال ۱۹۲۵ منتشر شد، یعنی همان سالی که «گتسبی بزرگ» (The Great Gatsby) اثر اف. اسکات فیتزجرالد نیز منتشر شد، مانند اثر فیتزجرالد ــ هرچند از نظر روش و میزان استادی بسیار متفاوت ــ تلاش می‌کند تعریفی بنیادین و تشخیصی عمیق از رؤیای آمریکایی ارائه دهد.

رمان درایزر نقطهٔ اوج دوران نویسندگی او به شمار می‌آید؛ آخرین رمان او بود که در زمان حیاتش منتشر شد و نخستین اثری بود که برای او موفقیت و شهرت به همراه آورد (البته همراه با ملاحظاتی) و جایگاه او را در صف نخست هنرمندان ادبی آمریکا تثبیت کرد.

«یک تراژدی آمریکایی» بی‌تردید جاه‌طلبانه‌ترین و پخته‌ترین اثر درایزر است؛ اثری که سال‌ها درگیری فکری و هنری او با پدیده‌های تجربهٔ آمریکایی را در خود جمع‌بندی می‌کند؛ تجربه‌ای که او پس از گشودن راه‌های تازه برای رئالیسم آمریکایی در رمان «کری» (Sister Carrie، ۱۹۰۰) به آن پرداخته بود.

به گفتهٔ سرگئی آیزنشتاین (Sergei Eisenstein)، کارگردان بزرگ سینمای شوروی که بیهوده تلاش کرد نسخه‌ای وفادارانه از این رمان را به فیلم تبدیل کند، «یک تراژدی آمریکایی» یک «حماسه با حقیقت و عینیت کیهانی» است که «به پهنا و بی‌کرانگی رود هادسون ... و به عظمت خود زندگی» گسترده است.

این صداقت پیشگامانهٔ درایزر در نمایش حقیقت زندگی بود که سینکلر لوئیس (Sinclair Lewis) ــ کسی که در سال ۱۹۳۰ با اختلاف تنها یک رأی بر درایزر پیشی گرفت و نخستین آمریکایی دریافت‌کنندهٔ جایزهٔ نوبل ادبیات شد ــ آن را مورد ستایش قرار داد. لوئیس اعلام کرد:

«درایزر، بیش از هر انسان دیگری، به‌تنهایی در حال پیشروی است. او که معمولاً مورد بی‌توجهی قرار گرفته و اغلب مورد حمله و آزار قرار گرفته است، مسیر داستان آمریکایی را از ترس و محافظه‌کاری و ظرافت تصنعیِ دوران ویکتوریایی و هاولزی، به سوی صداقت، جسارت و شور زندگی پاک کرده است. بدون پیشگامی او، تردید دارم که هیچ‌یک از ما بتوانیم ــ مگر آن‌که علاقه داشته باشیم به زندان فرستاده شویم ــ زندگی، زیبایی و وحشت را بیان کنیم.»

«یک تراژدی آمریکایی» همچنان توانایی آن را دارد که هر سهٔ این عناصر ــ زندگی، زیبایی و وحشت ــ را به خواننده منتقل کند؛ در حالی که بی‌رحمانه نگاه او را بر پیامدها و تناقض‌های زندگی آمریکایی ثابت نگه می‌دارد. این رمان همان‌گونه خواننده را آشفته و مضطرب می‌کند که کلارنس دارو (Clarence Darrow)، وکیل مشهور آمریکایی که با تاریک‌ترین زوایای انگیزه‌های انسانی و پیچیدگی‌های عدالت آمریکایی بیگانه نبود، در نقد اولیهٔ خود به آن اشاره کرد:

«دیشب، درست پیش از رفتن به رختخواب، آخرین داستان تئودور درایزر را تمام کردم. تصور می‌کردم در طول ساعت‌های پریشان و ناآرامی که پس از کنار گذاشتن کتاب، در آن‌ها غلت زدم و خواب دیدم، حتماً کمی خوابیده باشم.

اما چهرهٔ تسخیرشدهٔ پسری درمانده که به صندلی آهنی در زندان سینگ‌سینگ (Sing Sing) بسته شده بود، و پیکر نحیف دختر مرده‌ای که بر روی دریاچه‌ای سیاه و تنها، در میان درختان بلند کاج در شمال نیویورک شناور بود، هنوز هنگامی که بیدار شدم مرا رها نکرده بودند.

گمان می‌کنم این احساس به‌آرامی از ذهنم محو شود و با دیگر تجربه‌های دردناک و لذت‌بخش که زندگی را می‌سازند، درآمیزد.

به‌سختی می‌توانم هشتصد صفحهٔ «یک تراژدی آمریکایی» را صرفاً یک کتاب بدانم. این اثر آن تأثیری را که معمولاً خواندن یک داستان بر جای می‌گذارد ایجاد نمی‌کند؛ احساسی که باقی می‌گذارد بیشتر شبیه مجموعه‌ای از ضربه‌های فیزیکی هولناک است که بی‌امان هر عصب حساس بدن را شوکه کرده‌اند.»

تئودور درایزر

ترجمه: سعید باستانی

«یک تراژدی آمریکایی» (An American Tragedy) اثر تئودور درایزر (Theodore Dreiser) حمله‌ای تمام‌عیار و ضربه‌ای سنگین است که مستقیماً نقاط حساس و همچنان آسیب‌پذیر جامعه و هویت آمریکایی را هدف می‌گیرد.

این رمان که در سال ۱۹۲۵ منتشر شد، یعنی همان سالی که «گتسبی بزرگ» (The Great Gatsby) اثر اف. اسکات فیتزجرالد نیز منتشر شد، مانند اثر فیتزجرالد ــ هرچند از نظر روش و میزان استادی بسیار متفاوت ــ تلاش می‌کند تعریفی بنیادین و تشخیصی عمیق از رؤیای آمریکایی ارائه دهد.

رمان درایزر نقطهٔ اوج دوران نویسندگی او به شمار می‌آید؛ آخرین رمان او بود که در زمان حیاتش منتشر شد و نخستین اثری بود که برای او موفقیت و شهرت به همراه آورد (البته همراه با ملاحظاتی) و جایگاه او را در صف نخست هنرمندان ادبی آمریکا تثبیت کرد.

«یک تراژدی آمریکایی» بی‌تردید جاه‌طلبانه‌ترین و پخته‌ترین اثر درایزر است؛ اثری که سال‌ها درگیری فکری و هنری او با پدیده‌های تجربهٔ آمریکایی را در خود جمع‌بندی می‌کند؛ تجربه‌ای که او پس از گشودن راه‌های تازه برای رئالیسم آمریکایی در رمان «کری» (Sister Carrie، ۱۹۰۰) به آن پرداخته بود.

به گفتهٔ سرگئی آیزنشتاین (Sergei Eisenstein)، کارگردان بزرگ سینمای شوروی که بیهوده تلاش کرد نسخه‌ای وفادارانه از این رمان را به فیلم تبدیل کند، «یک تراژدی آمریکایی» یک «حماسه با حقیقت و عینیت کیهانی» است که «به پهنا و بی‌کرانگی رود هادسون ... و به عظمت خود زندگی» گسترده است.

این صداقت پیشگامانهٔ درایزر در نمایش حقیقت زندگی بود که سینکلر لوئیس (Sinclair Lewis) ــ کسی که در سال ۱۹۳۰ با اختلاف تنها یک رأی بر درایزر پیشی گرفت و نخستین آمریکایی دریافت‌کنندهٔ جایزهٔ نوبل ادبیات شد ــ آن را مورد ستایش قرار داد. لوئیس اعلام کرد:

«درایزر، بیش از هر انسان دیگری، به‌تنهایی در حال پیشروی است. او که معمولاً مورد بی‌توجهی قرار گرفته و اغلب مورد حمله و آزار قرار گرفته است، مسیر داستان آمریکایی را از ترس و محافظه‌کاری و ظرافت تصنعیِ دوران ویکتوریایی و هاولزی، به سوی صداقت، جسارت و شور زندگی پاک کرده است. بدون پیشگامی او، تردید دارم که هیچ‌یک از ما بتوانیم ــ مگر آن‌که علاقه داشته باشیم به زندان فرستاده شویم ــ زندگی، زیبایی و وحشت را بیان کنیم.»

«یک تراژدی آمریکایی» همچنان توانایی آن را دارد که هر سهٔ این عناصر ــ زندگی، زیبایی و وحشت ــ را به خواننده منتقل کند؛ در حالی که بی‌رحمانه نگاه او را بر پیامدها و تناقض‌های زندگی آمریکایی ثابت نگه می‌دارد. این رمان همان‌گونه خواننده را آشفته و مضطرب می‌کند که کلارنس دارو (Clarence Darrow)، وکیل مشهور آمریکایی که با تاریک‌ترین زوایای انگیزه‌های انسانی و پیچیدگی‌های عدالت آمریکایی بیگانه نبود، در نقد اولیهٔ خود به آن اشاره کرد:

«دیشب، درست پیش از رفتن به رختخواب، آخرین داستان تئودور درایزر را تمام کردم. تصور می‌کردم در طول ساعت‌های پریشان و ناآرامی که پس از کنار گذاشتن کتاب، در آن‌ها غلت زدم و خواب دیدم، حتماً کمی خوابیده باشم.

اما چهرهٔ تسخیرشدهٔ پسری درمانده که به صندلی آهنی در زندان سینگ‌سینگ (Sing Sing) بسته شده بود، و پیکر نحیف دختر مرده‌ای که بر روی دریاچه‌ای سیاه و تنها، در میان درختان بلند کاج در شمال نیویورک شناور بود، هنوز هنگامی که بیدار شدم مرا رها نکرده بودند.

گمان می‌کنم این احساس به‌آرامی از ذهنم محو شود و با دیگر تجربه‌های دردناک و لذت‌بخش که زندگی را می‌سازند، درآمیزد.

به‌سختی می‌توانم هشتصد صفحهٔ «یک تراژدی آمریکایی» را صرفاً یک کتاب بدانم. این اثر آن تأثیری را که معمولاً خواندن یک داستان بر جای می‌گذارد ایجاد نمی‌کند؛ احساسی که باقی می‌گذارد بیشتر شبیه مجموعه‌ای از ضربه‌های فیزیکی هولناک است که بی‌امان هر عصب حساس بدن را شوکه کرده‌اند.»