آنی ارنو

ترجمه: سمانه رودبار محمدی

برندهٔ جایزهٔ نوبل ادبیات ۲۰۲۲

«پدرم یک یکشنبه در ماه ژوئن، اوایل بعدازظهر، سعی کرد مادرم را بکشد»—این جملهٔ آغازینِ شرم است؛ روایتِ کاوشگرانهٔ دختری دوازده‌ساله که بعدها خودِ نویسنده خواهد شد، و خاطره‌ای واحد و ضربه‌زا که در سراسر زندگی‌اش طنین می‌اندازد و بازمی‌گردد.

آنی ارنو با صدایی سرشار از عاطفه—در حدّ بهترین آثار داستانی—و با نگاهی تحلیلی، تیز و دقیق همچون نگاه یک دانشمند، تأملی نیرومند دربارهٔ تجربه و توانِ خاطرهٔ خشونت‌بار برای ماندگاری در گذر زمان ارائه می‌دهد؛ خاطره‌ای که می‌تواند مسیر یک زندگی را تعیین کند.

آنی ارنو

ترجمه: سمانه رودبار محمدی

برندهٔ جایزهٔ نوبل ادبیات ۲۰۲۲

از کتاب‌های شاخص نیویورک تایمز

«روایتی عمیقاً تأثیرگذار از مادران و دختران، جوانی و پیری، و رؤیاها و واقعیت»
(Kirkus Reviews)

پس از مرگ مادرش بر اثر آلزایمر، ارنو سفری دشوار را به گذشته آغاز می‌کند؛ سفری برای بازگشت در زمان، در جست‌وجوی آن‌که «زنِ واقعی را به چنگ آورد؛ زنی که مستقل از من وجود داشت، در حاشیهٔ شهری کوچک در نورماندی به دنیا آمد و در بخش سالمندانِ بیمارستانی در حومهٔ پاریس درگذشت.»

او پیوند میان مادر و دختر را می‌کاود—پیوندی که هم‌زمان سست و ناگسستنی است—جهان‌های بیگانه‌ای را که آن‌ها را از هم جدا می‌کند، و حقیقت گریزناپذیری را که ناچاریم عزیزانمان را از دست بدهیم. در این ادای دینِ آرام اما نیرومند، ارنو می‌کوشد بزرگ‌ترین عدالت ممکن را در حق مادرش به‌جا آورد: تصویر کردن او همچون فردی که واقعاً بود. او می‌نویسد: «باور دارم دربارهٔ مادرم می‌نویسم، زیرا اکنون نوبت من است که او را به جهان بیاورم.»