وینسنت وایسیناس

ترجمه: علیرضا میرزایی

زمین و خدایان تلاشی است برای آن‌که خواننده را با فلسفۀ کاملاً رشد‌یافتۀ هایدگر آشنا کند. عنوانِ زمین و خدایان در نگاه نخست این برداشت را ایجاد می‌کند که این اثر یک مطالعۀ کلی دربارۀ فلسفۀ هایدگر نیست. اما چنین برداشتی درست نیست؛ زیرا زمین و خدایان نمادهای بنیادینِ هستی‌شناختی در فلسفۀ کاملاً شکل‌یافتۀ او هستند، یعنی در مرحلهٔ سوم و نهایی اندیشه‌اش. این مرحله، مسائل هر دو مرحلۀ پیشین را تکرار می‌کند، اما در قالبی کامل‌تر و پخته‌تر؛ از همین رو، آن مراحل را در خود مستتر دارد.

دو مرحلۀ پیشین عبارت‌اند از: مرحلهٔ دازاین و مرحلهٔ بودن (وجود). این دو مرحله جریان طبیعیِ مسائلی بنیادی هستند که صورت‌بندی نهایی و تکامل‌یافتۀ خود را در مرحلۀ زمین و خدایان پیدا می‌کنند. دازاین (مرحلهٔ نخست) به سوی بودن (مرحلهٔ دوم) راه می‌برد، و بودن در نهایت در «قدرت‌های بنیادیِ وجود» (Seinsmächte) بروز می‌یابد که همان زمین و آسمان، خدایان و فناپذیران/مردمان (مرحلهٔ سوم) هستند.

از آنجا که زمین بدون آسمان قابل تصور نیست و خدایان نیز تنها در جهانِ فناپذیران ـ یعنی انسان‌ها ـ خدایان‌اند، عنوان زمین و خدایان درواقع اختصاری است از این چهار نیروی بنیادیِ وجود. بنابراین، پژوهشی دربارۀ زمین و خدایان تلاشی است برای عرضهٔ فلسفۀ هایدگر در کلیت آن. چنین ارائه‌ای زمینهٔ لازم را برای فهمی درست‌تر و مؤثرتر از نوشته‌های خودِ هایدگر فراهم می‌کند. بدین ترتیب، زمین و خدایان را می‌توان به‌حق مقدمه‌ای بر فلسفۀ هایدگر دانست.