آب باریکه ها
انعام كجه‌جي
مترجم: محمد حزبايي‌زاده
داستان این رمان درباره چند پناهنده عراقی است که در پاریس زندگی می‌کنند و سال‌های زیادی را در تبعید گذراند‌ه‌اند. در بخشی از داستان این پناهندگان می‌خواهند جنازه‌ای را از مرز اردن وارد عراق کنند. در ایست بازرسی راوی که همان قهرمان داستان است، دوران سختی، مهاجرت و زندگی در پاریس را روایت می‌کند.
انعام کجه‌جی نویسنده عراقی متولد ۱۹۵۲ در بغداد است. رشته دانشگاهی انعام روزنامه‌نگاری بود و پس از دانش آموختگی در شبکه‌های خبری و رادیویی بغداد مشغول به کار شد. پس از آن به پارس می‌رود و تحصیلاتش را در دانشگاه سوربن به پایان می‌رساند. انعام با کتاب «طشاری» نامزد جایزه بزرگ بوکر جهان عرب شد.
از انعام تاکنون کتابی به فارسی ترجمه نشده، اما کتاب‌های او به انگلیسی، فرانسوی و چینی ترجمه شده است.
غربت، نزدیکانمان را همچون جامه‌ای از تنمان جدا می‌کند و کسانی دیگر را به جایشان می‌نشاند بدون پیوند خونی، بی‌آنکه زاده‌ی یک مادر باشیم. غربت زبان مادری‌مان را شخم می‌زند تا بذر کلماتی تازه که با تکلف به زبان می‌آوریم، در آن بکارد. غربت گذشته را از ما می‌گیرد و در خمره‌های فراموشی می‌چپاند؛ درست همان‌طور که خیار و هویج و موسیر را ترشی می‌اندازیم. سر بزنگاه بوهای تند را در اطراف می‌پراکند، ما نیز انگار تکه‌ای از وجودمان را گم کرده باشیم، در پیرامون چشم می‌چرخانیم. غربت غبار دل‌های ما را می‌تکاند، درست همان‌طور که اول بهار فراش‌های قلچماق، فرش‌ها را کف پیاده‌روها پهن و غبارگیری می‌کنند. دل‌های ما هم لگدمال می‌شود. غربت ما را از غبار خاطرات و گرد دلبستگی‌ها می‌رهاند و به گرمابه می‌برد تا سبک کند، اما گرد و غبار در نم آب گل می‌شود و می‌ماسد و کبره می‌بندد بیخ گلویمان. دل غربت، اما گاه برای ما می‌سوزد. می‌گذارد در سنگینی سکوت زورآزمایی دست به تقلب ببریم و به توشه‌ای که با خود آورده‌ایم چنگ بزنیم، مشروط به این‌که در نظام غرق در خوشبختی خلل و خدشه‌ای وارد نشود.
مریما
سنان أنطون
محمد حزبایی زاده
یوسف هر جا می‌رسید داستان عشقش به سوفیا لورن را می‌گفت. عشقی قدیمی و طولانی که تا بعد از ازدواج سوفیا با کارلو پونتی ادامه داشت. هر کسی می‌شنید از خنده روده‌بر می‌شد. ولی او محکم می‌ایستاد که این داستان رؤیا و خیال‌بافی یکی از دوست‌داران سینه‌چاکش نیست. آن‌ها با هم نامه‌نگاری می‌کردند و هرچند سال یک‌بار وقتی با هیئت خرما به اروپا سفر می‌کرد، با هم دیدار می‌کردند. خود سوفیا به شهری که سکونت داشت به ملاقاتش می‌آمد. بعد هم پشت‌بندش برای تأکید می‌گفت: “می‌خواید عکسی رو که با هم انداختیم ببینید؟ بفرمایید!”