یو میری

ترجمه: مهدی غبرائی

نويسنده: ايتامار ويئيرا ژونيور

ترجمه : مهدی غبرائی

یک متن حماسی و شاعرانه، واقع‌گرا و جادویی که فراتر از داستان خود، عنصری قدرتمند از نافرمانی اجتماعی را آشکار می‌کند.

برنده جایزه Leya در سال ۲۰۱۸

در اعماق مناطق خشک ایالت باهیا، دو خواهر به نام‌های بیبیانا و بلونیزیا، یک چاقوی قدیمی و مرموز را در چمدانی که زیر تخت مادربزرگشان پنهان شده، پیدا می‌کنند. سپس حادثه‌ای رخ می‌دهد که زندگی آن‌ها را برای همیشه به هم گره می‌زند ― تا جایی که یکی باید صدای دیگری باشد.

در روایتی که با مهارت هدایت شده و نثری آهنگین و شاعرانه دارد، این رمان داستانی از زندگی و مرگ، مبارزه و رستگاری را روایت می‌کند.

نویسنده: آنیتا دسای

مترجم: مهدی غبرائی

کوبو آبه

مترجم: مهدی غبرائی

این طنزی است که از چشم منتقدان ژاپنی نیز دور نمانده است: زن در ریگ روان (The Woman in the Dunes) اثر کوبو آبه، شناخته‌شده‌ترین رمانِ شناخته‌شده‌ترین رمان‌نویس ژاپنیِ پس از جنگ، احتمالاً کم‌ژاپنی‌ترین اثر اوست؛ زیرا این رمان بسیار بیش از آن‌که از سنت ادبی ژاپن تأثیر گرفته باشد، وام‌دار آثار فرانتس کافکا، آلبر کامو و ساموئل بکت است.

همان‌گونه که هیساآکی یامائوچی اشاره کرده است، آبه «احتمالاً نخستین نویسندهٔ ژاپنی است که آثارش، با آن‌که هیچ ویژگی کاملاً ژاپنی ندارند، برای مخاطبان غربی به دلیل ارتباط و اهمیت جهانی‌شان جذاب هستند.»

زن در ریگ روان که با دقتی بالینی نوشته شده است ــ دقتی که انتزاع‌های آن را تعدیل می‌کند و چشم‌انداز کابوس‌وار آن را در واقعیت تثبیت می‌سازد ــ با عناصری برگرفته از اسطوره‌های یونانی، نمادگرایی، سوررئالیسم، اگزیستانسیالیسم و تئاتر پوچی، همچنان یکی از ماندگارترین تمثیل‌های مدرنیستی دربارهٔ سرنوشت انسان، پرسش‌های بنیادی هستی و معنای آزادی به شمار می‌آید.

برخلاف بسیاری از رمان‌نویسان مدرن ژاپنی دیگر که نمایش و کشمکش داستانی خود را در تضاد میان مدرنیسم غربی و سنت‌های ژاپنی قرار داده‌اند، آبه علاقهٔ چندانی نه به ایمان به پیشرفت آینده دارد و نه به نوستالژی آرامش‌بخش نسبت به گذشته.

در عوض، آثار او ــ که منتقد توماس فیتزسیمونز آن‌ها را «موقعیت‌های عجیب و غریبی مملو از دلالت‌های متافیزیکی» توصیف کرده است ــ تمایزهای کاذب و ساده‌سازی‌های اطمینان‌بخش را منفجر می‌کنند تا در جست‌وجوی ارتباطی جاودانه و پرسشگری فلسفی باشند.

آبه گفته است:

«مکان برای من هیچ نقشی ندارد. من بی‌ریشه هستم.»

این احساس بیگانگی و جابه‌جایی نسبت به هویت و میراث ژاپنیِ خود، به توضیح هم ویژگی‌های غیرمعمول آثار او کمک می‌کند و هم جهانی بودن آن‌ها را روشن می‌سازد.

دغدغهٔ او نسبت به جابه‌جایی، بیگانگی و همچنین علایق ادبی‌اش را می‌توان به‌طور مستقیم در پیشینهٔ زندگی او دنبال کرد.

آبه در سال ۱۹۲۴ در توکیو به دنیا آمد، اما دوران رشد خود را در منچوری، در دورهٔ اشغال ژاپن، در شهر موکدن (شن‌یانگ) گذراند؛ جایی که پدرش، پزشک، در دانشگاه پزشکی منچوری کار می‌کرد.

آبه که در مدارس ژاپنیِ موکدن تحصیل می‌کرد، هم از جمعیت بومی شامل چینی‌ها، مغول‌ها و روس‌ها بیگانه شده بود، و هم از سرزمین مادریِ دور خود فاصله داشت.

او از پدرش علاقه به علوم و مهارت‌های تحلیلی را به ارث برد؛ و از مادرش، که ادبیات کلاسیک ژاپن تدریس می‌کرد و خود نیز رمان‌نویسی منتشرشده بود، عشق به ادبیات را فرا گرفت.

آبه در سال ۱۹۴۲، در هجده‌سالگی، به توکیو بازگشت تا وارد دانشکدهٔ پزشکی دانشگاه توکیو شود.

هنگامی که نمرات نامطلوب او تهدید می‌کرد که معافیتش از خدمت نظامی از بین برود، او یک گواهی پزشکی جعلی تهیه کرد که در آن ادعا شده بود به بیماری سل مبتلاست تا به‌عنوان فردی ناتوان از خدمت نظامی طبقه‌بندی شود.

در سال ۱۹۴۴، او به موکدن بازگشت تا در کار پزشکی به پدرش کمک کند.

یک سال بعد، همه‌گیری تیفوس منچوری را فراگرفت و جان پدرش را گرفت.

آبه که بر اساس جنایت‌هایی که شاهد انجام آن‌ها توسط نیروهای ژاپنی در دوران اشغال بود، با نظامی‌گری ژاپن مخالف شده بود، خبر شکست ژاپن را با این جمله پذیرفت که «بسیار خوشحال» شده است؛ زیرا باور داشت ملی‌گرایی ژاپنی غیراخلاقی و ویرانگر بوده است.

او با یک کشتی فرود آمریکایی به توکیو بازگردانده شد و تحصیلات پزشکی خود را از سر گرفت و در سال ۱۹۴۸ مدرک خود را دریافت کرد؛ همان سالی که انتشار شعر و داستان‌هایش را آغاز کرد.

موفقیت او باعث شد مسیر پزشکی را رها کند و به نویسندگی روی آورد.

آبه که با مفاهیم سوسیالیسم و بین‌الملل‌گرایی همدلی داشت، به حزب کمونیست پیوست و به یکی از شرکت‌کنندگان پرشور جنبش ادبی آوانگارد ژاپن پس از جنگ تبدیل شد.

نويسنده: آلكسی تالستوی

مترجم: مهدی غبرائی

نویسنده: آلکسی تولستوی

مترجم: مهدی غبرائی

هیروکو اویامادا

ترجمه: مهدی غبرائی

خالد حسینی

ترجمه: مهدی غبرائی