تولستوی و مبل بنفش
نينا سنكويچ
ترجمه: ليلا كرد
مردم كتاب‌هایی را كه دوست دارند به اشتراك می گذارند. آن‌ها می خواهند حس خوبی كه موقع خواندن كتاب‌ها احساس كرده‌اند يا ايده‌هایی را كه در صفحات كتاب‌ها يافته‌اند، با دوستان و خانواده سهيم شوند. خواننده كتاب با به اشتراک گذاشتن يک كتاب محبوب سعی می كند همان شور، شادی، لذت و هيجانی را كه خودش تجربه كرده است با ديگران سهيم شود. چرا؟ سهيم شدن عشق به كتاب‌ها و يک كتاب بخصوص با ديگران كار خوبی است. اما از طرفی هم، برای هر دو طرف تمرين دشواری است. درست است كه اهداكننده كتاب روحش را بری نگاهی رايگان آشكار نمي‌كند، اما وقتی كتابی را با اين اعتراف كه يكي از كتاب‌هاي مورد علاقه‌اش است هديه می كند، انگار كه روحش را عريان كرده است. ما همان چيزی هستيم كه دوست داريم بخوانيم. وقتی اعتراف مي‌كنيم كتابی را دوست داريم، انگار داريم اعتراف می كنيم كه آن كتاب جنبه‌‌هایی از وجودمان را به خوبی نشان می دهد، حتی اگر آن جنبه‌ها معلوم كند كه ما هلاک خواندن رمان‌های عاشقانه‌ايم، يا دلمان لک زده برای داستان‌های ماجراجويانه، يا اين‌كه در خفا عاشق كتاب‌های جنايی هستيم.