تيموتي اسنايدر

پژمان طهرانيان

تاريخ تكرار نمي‌شود، ولي درس مي‌دهد. در قرن بيستم، دموكراسي‌هاي اروپا به ورطه فاشيسم و نازيسم و كمونيسم سقوط كردند. تاريخ اروپا قرن بيستم نشان مي‌دهد كه جوامع ممكن است از هم بپاشند، دموكراسي‌ها ممكن است سرنگون شوند، نظام‌هاي اخلاقي ممكن است فرو بريزند، و انسان‌هاي عادي ممكن است خود را در موقعيت‌هايي غيرقابل تصور بيابند. تاريخ هم مي‌تواند آگاهي بدهد و هم هشدار. ما از اروپايي‌هاي قرن بيستم عاقل‌تر يا باهوش‌تر نيستيم كه شاهد بودند مردم‌‌سالاري چطور تسليم تماميت‌خواهي شد. اما مزيت ما بر اروپايي‌هاي قرن بيستم آن آست كه مي‌توانيم از تجربيات آنها درس بگيريم تا در برابر پيشروي استبداد پايداري كنيم.

نويسنده : اوليو روسرو

مترجم : پژمان طهرانيان

اوِلیو روسرو (Evelio Rosero) یکی از برجسته‌ترین نویسندگان کلمبیا در نسل معاصر است. آثار او اغلب آمیخته به خشونت اجتماعی، سیاست، و رنج‌های انسانی است که در بستر استعاری و شاعرانه روایت می‌شوند. روسرو با زبان نمادین و فضاسازی سوررئالیستی، بحران‌های تاریخی و اجتماعی کلمبیا ـ به‌ویژه جنگ داخلی، فقر، فساد، و خشونت کارتل‌ها ـ را بازتاب می‌دهد.

رمان دور و دورتر اثر اوِلیو روسرو، نویسنده ی کلمبیایی، داستان پیرمردی به نام جرمیاس آندراده است که در جست‌وجوی نوه‌ی گمشده‌اش، به شهری وارد می‌شود پر از موش‌های مرده، مه و سایه‌های وهم‌آلود. او با شخصیت‌هایی مواجه می‌شود که هر کدام نمادی از فساد، تنهایی و خشونت در جامعه‌اند: هتل‌دار فاسد و کوتوله‌ای که همراه اوست، کودکان بازیگوش با توپ‌های شوم، آدم‌های ناپیدا و روح‌گونه و نوانس‌های مذهبی.

مضمون و مفهوم:
رمان بازتاب‌دهنده‌ی تباهی و خشونت جوامع مدرن است و نشان می‌دهد که وقتی خشونت به عادت بدل شود، روح انسان آسیب می‌بیند. با این حال، جست‌وجوی جرمیاس برای نوه‌اش نماد عطش بشر برای معنا، عشق و امید است؛ حتی در جایی که همه چیز گم شده و تنها خلأی همیشه باز باقی مانده است. رمان فلسفه‌ای عمیق دارد: زندگی در دل تباهی همواره با امکان رهایی و جست‌وجوی پیوند انسانی همراه است.

سبک نویسنده:
اوِلیو روسرو سبکی شاعرانه، متراکم و سوررئال دارد که واقعیت و خیال را با هم می‌آمیزد. او از تصاویر کابوس‌وار و نمادین بهره می‌گیرد و فضا را طوری می‌سازد که خواننده احساس غوطه‌وری در شهری وهم‌آلود و پر از رازهای تاریک کند. زبان او همزمان ساده و شاعرانه است، اما بار فلسفی و عاطفی سنگینی دارد.