پلیس حافظه
یوکو اوگاوا
ترجمه: کیهان بهمنی
مجله‌ی «تایم» : «رمان افسانه‌ای اوگاوا به شدت یادآور تم ۱۹۸۴ جورج اورول و فارنهایت۴۵۱ ری بردبری و صد سال تنهایی گابریل گارسیا مارکز است اما با این حال صدا و قدرت خاص خود را دارد.»
نویسنده در رمان «پلیس حافظه» سراغ داستانی الهام گرفته از رمان دفتر خاطرات «آن فرانک» رفته است. روابط بینامتنی میان آثار خانم اوگاوا سبب شده است رگه‌هایی از درونمایه رمان‌های «خدمتکار و پروفسور» و «هتل آیریس» در این رمان نیز مشاهده شود.
یوکو اوگاوا ریاضیدان و نویسنده‌ی ژاپنی، تاکنون بیش از چهل اثر داستانی و غیرداستانی خلق کرده است که اغلب آثارش در چارچوب ادبیات روانشناختی قرار می‌گیرند. وی تاکنون برنده‌ی چندین جایزه از جمله جایزه‌ی «اکوتا گاوا» و جایزه‌ی شرلی جکسن شده است.
منتقدان، خانم اوگاوا را نویسنده‌ای می‌دانند که در آثارش به شدت تحت تاثیر داستان‌گویی «هاروکی موراکامی» است اما از سوی دیگر برخی از منتقدان در آثار او عناصر بورخسی را نیز یافته اند.
پیانو
ژان اشنوز
ترجمه: کیهان بهمنی
ژان اشنوز (به فرانسوی: Jean Echenoz) زاده ۲۶ دسامبر ۱۹۴۷ نویسنده معاصر فرانسوی است. وی در سال ۱۹۹۹ بابت کتاب من راهی میشوم برنده جایزه گنکور شد.
رمان «پیانو» رمانی است که با نثر روان و داستانی که درکمال سادگی و بی‌تکلفی است، روایت می‌شود. «پیانو» داستانِ نوازندۀ پیانویی است که خیلی اتفاقی در خیابان با ضربات چاقو به قتل می‌رسد و وارد دنیای پس از مرگ می‌شود.
پیرزن دوباره شانس می آورد
کاترینا اینگلمن سوندبرگ
کیهان بهمنی
این نویسنده سوئدی بیشتر در کشورش به واسطه خلق رمان‌های عامه‌پسند تاریخی و طنز مشهور است. وی تا کنون بیش از بیست اثر داستانی را نوشته است. اما مشهورترین اثر او «پیرزنی که تمام قوانین را زیر پا گذاشت»(۲۰۱۲) سبب شهرت نویسنده در سطح جهانی شد و این اثر در مدتی کوتاه به ده‌ها زبان ترجمه شد. موفقیت این اثر سبب شد نویسنده رمانِ حاضر را در ادامه داستان اول بنویسد و این اثر نیز در سال ۲۰۱۴ با عنوان «پیرزن دوباره شانس می‌آورد» منتشر شد.
در این رمان می‌خوانیم که مارتا اندرسون، به همراه دوستان خود در باند بازنشسته‌ها، شن‌کش، مغز، آناگرتا و کریستسنا، پس از فرار از سوئد مدتی در لاس وگاس اقامت می‌کنند؛ اما زندگی آرام و بی‌دغدغه برخلاف روح سرکش اعضای گروه است. به این ترتیب پس از ماجراجویی‌هایی در آمریکا، گروه بار دیگر با هویت جعلی به سوئدبازمی‌گردد. اعضای باند همچون قبل مصمم هستند برای کمک به مستمندان و سالخوردگان ساکن آسایشگاه‌ها صندوق سرقت را فعال نگه دارند؛ اما این‌بار...
تنهایی یک دونده استقامت
آلن سیلیتو
ترجمه: کیهان بهمنی
«تنهایی یک دونده‌ی استقامت» اثر آلن سیلیتو، یکی از برجسته‌ترین داستان‌های کوتاه ادبیات بریتانیا در نیمهٔ دوم قرن بیستم است که نخستین‌بار در سال ۱۹۵۹ منتشر شد. سیلیتو که خود از خانواده‌ای کارگری برخاسته بود، در زمرهٔ نویسندگانی قرار می‌گیرد که به «مردان جوان خشمگین» شهرت یافتند؛ جریانی ادبی که در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ به نقد نابرابری‌های طبقاتی و نارضایتی‌های اجتماعی بریتانیای پس از جنگ پرداخت.
راوی داستان نوجوانی به‌نام اسمیت است که به‌دلیل سرقت از یک نانوایی به کانون اصلاح و تربیت فرستاده می‌شود. مدیر این مؤسسه که به دو استقامت علاقه‌ای خاص دارد، استعداد دویدن اسمیت را کشف می‌کند و او را برای شرکت در مسابقه‌ای مهم میان کانون‌های اصلاحی تربیت می‌کند، به این امید که پیروزی او اعتبار و افتخاری برای خود مدیر و نهاد به ارمغان آورد.
هستهٔ اصلی داستان، تقابلی است میان فردیت اسمیت و نظامی که می‌کوشد او را رام و مطیع سازد. دویدن که در ظاهر ابزاری برای اصلاح و بازپروری اوست، در عمل به فضایی برای تفکر آزاد و خودآگاهی تبدیل می‌شود؛ در جریان دویدن‌های طولانی است که اسمیت به روشن‌ترین درک خود از جایگاهش در جامعه می‌رسد. او جهان را به‌وضوح به دو گروه تقسیم می‌کند: «ما»، یعنی طبقهٔ کارگر و محرومان، در برابر «آن‌ها»، یعنی صاحبان قدرت، مدیران و نمایندگان نظم حاکم. این دوگانگی، بازتابی مستقیم از نگاه طبقاتی سیلیتو و تجربهٔ زیستهٔ اوست.
نقطهٔ اوج داستان، تصمیمی است که اسمیت در پایان مسابقهٔ بزرگ می‌گیرد؛ تصمیمی که نماد مقاومت فردی در برابر نظامی است که می‌خواهد موفقیت او را برای مشروعیت‌بخشیدن به خود مصادره کند. اسمیت ترجیح می‌دهد به اصول شخصی‌اش وفادار بماند تا اینکه به ابزاری در دست سیستمی تبدیل شود که هرگز به آن باور نداشته است. این انتخاب، هرچند از منظر بیرونی شکستی به‌نظر می‌رسد، در واقع اوج پیروزی درونی و حفظ کرامت انسانی اوست.
از نظر سبک، سیلیتو با استفاده از روایت اول‌شخص و زبانی محاوره‌ای، خام و بی‌پیرایه، هویت طبقاتی و ذهنیت اسمیت را با مهارت بازتاب می‌دهد. جریان سیال ذهن در توصیف صحنه‌های دویدن، خواننده را مستقیماً به درون افکار و تأملات شخصیت اصلی می‌برد و فاصلهٔ میان راوی و مخاطب را از میان برمی‌دارد.
این اثر که در سال ۱۹۶۲ نیز به فیلمی سینمایی با همین نام اقتباس شد، همچنان یکی از نمونه‌های کلاسیک ادبیات اعتراضی طبقهٔ کارگر به‌شمار می‌رود و در دانشگاه‌ها و محافل ادبی به‌عنوان کاوشی عمیق در مفهوم آزادی فردی، هویت طبقاتی و مقاومت در برابر نهادهای قدرت مورد مطالعه و بازخوانی قرار می‌گیرد.
خدمتکار و پروفسور
نام نویسنده : یوکو اوگاوا
نام مترجم : کیهان بهمنی
اثری کاملا خلاقانه، بی نهایت دلنشین و به شدت تکان دهنده
پل آستر
اگر همه ما ریاضیات را از چنین معلمی یاد می گرفتیم حالا خیلی آدم های باهوش تری بودیم.
نیویورک تایمز
یوکو اوگاوا در ژاپن چهره ای شناخته شده است. او در سال 1990 موفق به دریافت جایزه آکوتاگاوا شد که باارزش ترین جایزه ادبی برای نویسندگان جوان است. اوگاوا این رمان را در سال 2004 نوشت و بلافاصله پس از آن کتاب با تیراژ میلیونی (بیش از پنجاه میلیون نسخه) مبدل به پرفروش ترین کتاب سال ژاپن شد. پس از آن نیز فیلمی سینمایی، یک فیلم داستانی و یک برنامه رادیویی براساس این رمان ساخته شد و حتی کتابی مصور نیز بر اساس رمان اوگاوا نوشته شد... من رمان را به زبان ژاپنی خواندم و سپس ترجمه انگلیسی آن را خواندم. ترجمه بسیار خوبی است... مطمئن هستم افراد بسیاری از خواندن این کتاب لذت خواهند برد. این اثر کتابی خوش خوان است و مهم نیست خواننده آن چقدر با ریاضیات آشنا باشد.
کوجی فوجیوارا
ژورنال تخصصی انجمن ریاضیات آمریکا
راهنمای وداع
راهنمای وداع -- آن تایلر -- ترجمه کیهان بهمنی
بسیاری از منتقدان آن تایلر را ، پس از نگارش بیش از چهل اثر داستانی ، اکنون یکی از رمان نویسان مهم معاصر آمریکا می دانند . نویسنده ای که با دقتی خارق العاده در پرداخت شخصیت ها ، توجهی ویژه به خانواده در مقام نماد و کانون اولیه شکل گیری هویت افراد جامعه دارد و ضمن روان کاوی مبتنی بر روان شناسی اجتماعی شخصیت های داستانی را در سنین مختلف در آثار خود گرد هم آورده است . از جانب دیگر می توانآن تایلر را داستان نویسی رئالیست دانست که پس ازجنبش نسل بیت در آمریکا و در امتداد رئالیسم کثیف ، بار دیگر داستان های خود را با شخصیت هایی از قشر متوسط جامعه به تصویر کشید.
در راهنمای وداع نیز همچون بسیاری آثار پیشین نویسنده ، حوادث در بالتیمور ، زادگاه نویسنده ، روی می دهند و بار دیگر روابط اعضای خانواده دستمایه کار قرار می گیرند . موضوع داغ عزیز و چگونگی گذر از مرحله سوگواری درونمایه ای است که آن تایلر پیش تر در آثاری همچون درخت قوطی حلبی و میبی مقدس به آن پرداخته بود.
شام در رستوران دلتنگی
آن تایلر
ترجمه: کیهان بهمنی
شام در رستوران دلتنگی ، که خود تایلر بارها اذعان کرده است ، بهترین اثر اوست ، همچون بسیاری دیگر از رمان های خانم تایلربه موضوع خانواده و تاثیرات متقابل افراد بر یکدیگر می پردازد . در داستان های خانم تایلربیش تر چالش ها حالتی ساده و روزمره دارند اما همین اتفاقات کوچک درونیات شخصیت ها را آشکار می کند . برخلاف سنت داستان نویسی کلاسیک ، در آثار تایلر کم تر ردی از ضد قهرمان یا شخصیت منفی یافت می شود . گویی از دیدگاه نویسنده هیچ انسانی خوب ، بد ، خوب تر یا بدتر نیست و تنها مسئله موجود موضوع تفاوت انسان هاست.
عامل چرچیل: چگونه یک انسان تاریخ‌ساز شد
نویسنده : بوریس جانسون
ترجمه : کیهان بهمنی
از سوی بوریس جانسون، شهردار بی‌همتای لندن، داستانی پرفروش در فهرست نیویورک تایمز درباره‌ی اینکه چگونه نبوغ غیرعادی چرچیل نه‌تنها جهان خودش بلکه دنیای امروز ما را نیز شکل داد.
در پنجاهمین سالگرد درگذشت وینستون چرچیل، بوریس جانسون با شور و شوق و شوخ‌طبعی خاص خود، درخشندگی منحصربه‌فرد یکی از مهم‌ترین رهبران قرن بیستم را گرامی می‌دارد. او با پرداختن به اسطوره‌ها و سوءبرداشت‌ها در کنار واقعیت‌های پررنگ و برجسته، تصویری زنده از مردی ترسیم می‌کند که شجاعتش واگیردار بود، فصاحتش نفس‌گیر، استراتژی‌چینی‌اش بی‌نظیر، و انسانیتش عمیق.
چرچیل در میدان نبرد بی‌پروا بود؛ تا جایی که پادشاه مجبور شد او را از شرکت در عملیات روز دی (D-day) باز دارد. او پیشگام بمباران هوایی بود و کمتر کسی تجربه‌ی او در ساماندهی خشونت در مقیاسی عظیم را داشت، با این‌حال از جنگ متنفر بود و سیاست‌مدارانی را که خود مزه‌ی وحشت آن را نچشیده بودند، تحقیر می‌کرد. او مشهورترین روزنامه‌نگار زمان خود بود و شاید بزرگ‌ترین سخنران تاریخ، با وجود لکنت زبان و افسردگی مزمنی که با نقاشی مهار می‌کرد.
او با زیرکی آمریکا را برای ورود به جنگ جهانی دوم آماده کرد، در حالی‌که همین سیاست‌ورزی زمینه‌ساز افول انگلستان در دوران پس از جنگ شد. ذهن بازش او را به پیشگام در حوزه‌های بهداشت، آموزش و رفاه اجتماعی بدل کرد، گرچه همچنان به شکلی اصلاح‌ناپذیر، از نظر سیاسی نادرست (سیاسی‌ناصواب) باقی ماند.
اما مهم‌تر از همه، چرچیل ردیه‌ای بود بر این ایده که تاریخ صرفاً داستان نیروهایی عظیم و بی‌چهره است. او اثبات زنده‌ی این حقیقت بود که یک انسان—بی‌باک، خلاق و مصمم—می‌تواند تمام تفاوت را رقم بزند.