پتر هانتکه

ترجمه: پویا رفویی

حالا همدردی می توانست بدترين چيزی باشد كه در كلامی يا نگاهی ابراز می شد. همدردها را يا پس می زدم يا دور می زدم. آخر نياز داشتم حس كنم آنچه از سر می گذرانم فهم‌ناپذير و ارتباط‌ناپذير است؛ از اين رو فقط وحشت معنی دار و واقعی به نظر مي‌رسيد. كسی اگر در موردش با من حرف می زد، دلتنگی ام عود می كرد، همه چيز دوباره غيرواقعی می شد. با اين حال، بی هيچ دليلی گاهی با آدم‌ها درباره خودكشی مادرم حرف می زدم، منتها چنان‌چه جرات می كردند حرفب می زدند، از كوره در می رفتم. آن‌چه واقعا از آن‌ها می خواستم اين بود كه موضوع را عوض كنند و به بهانه‌ای سربه‌سرم بگذارند...