اعتراف به زندگی

پابلو نرودا

ترجمه‌ی احمد پوری

احمد پوری با اشاره به دلایل انتخاب زندگی‌نامه پابلو نرودا برای ترجمه گفت: «پابلو نرودا شاعری جهانی است و پیش از این هم کتابی از او منتشر کرده‌ام که با استقبال خوبی رو‌به‌رو شد.»

او افزود: «کتاب زندگی‌نامه نرودا اوایل انقلاب ترجمه شده منتها الان حس می‌کنم باز باید ترجمه شود چرا که ترجمه قبلی رضایت‌بخش نبود.»

پوری در ادامه بیان کرد: «این کتاب از بزرگ‌ترین اسناد ادبیات از دهه ۲۰ تا ۷۰ میلادی است چون در آن بیش‌تر چهره‌های ادبی حضور دارند.»
پابلو نرودا (زاده ۱۲ ژوئیه ۱۹۰۴ – درگذشته ۲۳ سپتامبر ۱۹۷۳) نام مستعار نویسندگی ریکاردو الیسر نفتالی ریس باسوآلت، دیپلمات، سناتور و شاعر نوگرای شیلیایی و برنده جایزه نوبل ادبیات، بود. او نام مستعار خود را از نام یان نرودا شاعر اهل چک انتخاب کرده بود. نرودا در سال ۱۹۷۱ برنده جایزه نوبل ادبیات شد. «پستچی»، «من هستم»، «خاطرات من»، «ما بسیاریم»، «اشعار تکمیلی»، «اقامت بر روی زمین»، «سرودهای همگانی»، «بیست سرود عاشقانه» و «یک غم آوا»، «آوای جهانی»، «تاریک و روشنا» و «یادبودهای جزیره‌ی سیاه» از آثار نرودا هستند که بخشی از آن‌ها در ایران ترجمه و منتشر شده‌اند.