تا آخرین ساعت

تراودل یونگه

ترجمه: حسین تهرانی

«این‌که چنین شاهد بی‌پیرایه و بی‌تکلّفی در برخی از لحظه‌های سرنوشت‌ساز قرن بیستم حضور داشته، برای تاریخ‌دانان بسیار خوش‌اقبالی بود… شهادت او کاملاً صادقانه و حقیقی به نظر می‌رسد، در حالی که دیگر روایت‌های سیاسی‌شده از آخرین روزهای هیتلر چنین نیستند.»
— اندرو رابرتز

تراودل یونگه ۲۲ ساله بود و رویای داشتن حرفه‌ای در باله را در سر می‌پروراند، تا این‌که «فرصت زندگی‌اش» از راه رسید و او به عنوان منشی آدولف هیتلر منصوب شد.
از سال ۱۹۴۲ تا زمان مرگ هیتلر، او در کنار وی و در پناهگاه بود و نامه‌ها، سخنرانی‌ها و حتی وصیت‌نامهٔ خصوصی و سیاسی نهایی او را تایپ می‌کرد.

تنها پس از پایان جنگ بود که واقعیت هولناک رژیم هیتلر کم‌کم بر او آشکار شد، و احساس گناه عمیقی وجودش را فرا گرفت؛ گناهِ «دوست داشتن بزرگ‌ترین جنایتکار تمام تاریخ.»

دفترچهٔ خاطرات او که در سال ۱۹۴۷ نوشته شده، گزارش تکان‌دهندهٔ یک شاهد عینی از دربار هیتلر در سال‌های پایانی آن است، و همچنین بازتاب‌دهندهٔ حس رو به افزایشِ نابودی و سقوط، همان‌طور که جنگ ادامه می‌یافت.