تمرکزِ ربوده‌شده

یوهان هری

ترجمه: پویان کرمی

پرفروش‌ترین کتاب نیویورک تایمز

توانایی ما در تمرکز در حال فروپاشی است. از نویسنده کتاب‌های دنبال فریاد و اتصالات گمشده، یک بررسی انقلابی در مورد اینکه چرا این اتفاق در حال وقوع است و چگونه می‌توانیم تمرکز خود را بازپس بگیریم.

«کتابی که دنیا برای پیروزی در جنگ با حواس‌پرتی به آن نیاز دارد.» — آدام گرانت، نویسنده دوباره فکر کن

«این کتاب را بخوانید تا ذهن خود را نجات دهید.» — سوزان کین، نویسنده سکوت

برنده جایزه Porchlight Business Book Award • یکی از بهترین کتاب‌های سال از نگاه: وال استریت ژورنال، فایننشیال تایمز، نیویورک پست، ماشابل، مایندفول

در ایالات متحده، نوجوانان تنها می‌توانند به مدت شصت و پنج ثانیه روی یک کار تمرکز کنند و کارکنان اداری به طور متوسط تنها سه دقیقه می‌توانند متمرکز بمانند. مانند بسیاری از ما، یوهان هاری متوجه شد که مدام از دستگاهی به دستگاه دیگر و از تب به تب دیگر سوئیچ کردن، راهی رو به کاهش و افسرده‌کننده برای زندگی است. او تمام راه‌حل‌های خودیاری را امتحان کرد—حتی برای سه ماه تلفن خود را کنار گذاشت—اما هیچ‌کدام نتیجه نداد. بنابراین هاری به یک سفر حماسی در سراسر جهان رفت تا با برترین متخصصان توجه انسانی مصاحبه کند—و او کشف کرد که همه چیزهایی که فکر می‌کنیم در مورد این بحران می‌دانیم، اشتباه است.

ما فکر می‌کنیم که ناتوانی در تمرکز، شکستی شخصی است برای اعمال اراده کافی بر روی دستگاه‌های‌مان. حقیقت حتی ناراحت‌کننده‌تر است: تمرکز ما توسط نیروهای خارجی قدرتمند دزدیده شده است که ما را به‌طور منحصر به فردی آسیب‌پذیر کرده‌اند نسبت به شرکت‌هایی که به دنبال به تاراج بردن توجه‌مان برای سود هستند. هاری متوجه شد که دوازده علت عمیق برای این بحران وجود دارد، از کاهش پرسه‌زدن ذهنی تا افزایش آلودگی، که همگی قسمتی از توجه‌مان را به یغما برده‌اند. در تمرکز دزدیده شده، او خوانندگان را با مخالفان سیلیکون‌ولی آشنا می‌کند که یاد گرفته‌اند چگونه توجه انسانی را هک کنند و دامپزشکانی که در سگ‌ها ADHD تشخیص می‌دهند. او به یک فاوِلا در ریودوژانیرو می‌رود که در آنجا همه به روشی خاص توجه خود را از دست داده‌اند و به یک دفتر در نیوزیلند که یک تکنیک شگفت‌انگیز برای بازگرداندن بهره‌وری کارکنان کشف کرده است، می‌پردازد.

مهم‌تر از همه، هاری آموخته است که چگونه می‌توانیم تمرکز خود را بازپس بگیریم—هم به عنوان افراد و هم به عنوان یک جامعه—اگر مصمم باشیم که برای آن بجنگیم. تمرکز دزدیده شده بحث‌های مربوط به توجه را تغییر خواهد داد و در نهایت به ما نشان خواهد داد که چگونه آن را پس بگیریم.