تورکان

عایشه کولین

ترجمه: رویا پورمناف

روزي كه قرار بود تصميم بگيرد در مسيري كه عقل و وجدان بشـريت را روشن مي‌كند قدم بگذارد، دير يا زود از راه مي‌رسيد. “با تـمام قلبم اين را باور دارم، صبـر و سكوتم ناشي از اين باورم بود. تا آن روز هر اتفاقي كه مي‌افتاد بايد تحمل مي‌شد. قانون بازي اين است! بازي زندگي! به قول شاعر: ” زندگي شوخي بردار نيست” هزاران جزامي را درمان كرد و به زندگي بازگرداند… باني مدرسه رفتـن هزاران كودك در راس آن ها دختـر بچه‌ها شد. هميشه تك و تنها بود؛ اما هرگز تنـها نبود. براي اين كه در كنـار كسي جـاي بگيرد از باورها و الويتـ‌هايش نگذشت و كوتاه نيامد اما صدها هزار نفر در كنار او جاي گرفتند. سـرگذشت واقعي. تـوركان سيـلان… تك و تنـها!