سرود

ناشر: نیماژ

جلد: شومیز

قطع: جیبی

صفحات: ۱۰۴

«سرود» رمانی کلاسیک از آین رند است که آینده‌ای آرمان‌شهرستیز و استبدادی را به تصویر می‌کشد؛ آینده‌ای که در آن «ما»ی بزرگ بر همه‌چیز حاکم است، جهانی که در آن انسان‌ها از داشتن نام، هویت فردی و استقلال محروم شده‌اند. این اثر، پیش‌درآمدی بر شاهکارهای بعدی رند، یعنی «سرچشمه» و «اطلس شانه بالا انداخت»، به شمار می‌رود.
آنان تنها برای خدمت به حکومت وجود داشتند. در کاخ‌های تولیدمثل که تحت کنترل حکومت بود، به دنیا می‌آمدند. در خانهٔ بی‌فایدگان جان می‌سپردند. از گهواره تا گور، همه جزئی از یک جمع واحد بودند؛ «مایِ بزرگ».
در میان آنچه از بشریت باقی مانده بود، تنها یک انسان جرئت داشت بیندیشد، جست‌وجو کند و عشق بورزد. او در دوران تاریک آینده زندگی می‌کرد. در جهانی که عشق در آن جایی نداشت، جسارت آن را داشت که زن دلخواه خود را دوست بدارد. در عصری که هر نشانی از علم و تمدن از میان رفته بود، شجاعت آن را یافت که در پی دانش برود و آن را دوباره کشف کند.
اما این‌ها جرم‌هایی نبودند که به خاطرشان تحت تعقیب قرار گیرد.
حکم مرگ او به این دلیل صادر شده بود که نابخشودنی‌ترین گناه را مرتکب شده بود: او از گلهٔ بی‌اندیشهٔ انسان‌ها جدا شده و به‌عنوان یک فرد مستقل ایستاده بود.
او انسانی تنها بود.
او واژهٔ گمشده و مقدس را دوباره کشف کرده بود:
«من»
«من انسان‌ها را به خاطر والاترین ظرفیت‌هایشان به‌عنوان فرد می‌ستایم، و از بشریت، به سبب ناتوانی‌اش در تحقق این ظرفیت‌ها، بیزارم.»
— آین رند