فرمین موش کتابخوان (ماجراهای یک شهرنشین غربتی)

در این کتاب می خوانیم:

اولش کتاب ها را براساس طعمشان فقط می خوردم؛ خوشحال گاز می زدم و می جویدم. اما خیلی زود شروع کردم به پراکنده خواندن دور و بر لبه های غذاهایم و با گذشت زمان، بیش تر خواندم و کم تر جویدم، تا این که در نهایت کمابیش تمام ساعت های بیداری ام را صرف خواندن می کردم و فقط حاشیه ها را می جویدم.