نوستالژی

باربارا کاسن

ترجمه: نادر خسروی

برندهٔ جایزهٔ بزرگ «صداهای فرانسه»

نوستالژی، هم به‌عنوان افراد و هم به‌عنوان اعضای یک جامعهٔ سیاسی، از ما طلب پاسخ می‌کند. باربارا کاسین در این کتاب کوتاه، با نثری شیوا و رویکردی سنجیده و ژرف، به مسئلهٔ تبعید و میل به داشتن سرزمین مادری می‌پردازد و نشان می‌دهد که چگونه بسیاری از انسان‌ها توانسته‌اند مفهوم «خانه» را نه بر پایهٔ قلمرو و سرزمین، بلکه بر پایهٔ زبان از نو تصور کنند.

کاسین، از روایت‌های بنیادین هومر و ویرژیل دربارهٔ نوستالژی آغاز می‌کند و با گذر به نوشته‌های تبعیدیِ هانا آرنت، بار دیگر به پیامدهای خطرناک دلبستگی نوستالژیک به زمین و میهن می‌نگرد و می‌کوشد این مسائل را از منظر پرسش‌هایی دربارهٔ تبعید و زبان، به شیوه‌ای تازه بیندیشد.

کاسین در نهایت نشان می‌دهد که فلسفهٔ معاصر چگونه ابعاد و پیامدهای سیاسیِ ریشه‌داشتن و بی‌ریشه‌شدن، تعلق و بیگانگی را آشکار می‌کند و به ما امکان می‌دهد رابطهٔ خود با دیگران را در جهانی جهانی‌شده و چندزبانه از نو تصور کنیم.