گزینش و ترجمه: قاسم صنعوی

آندره موروا، اونوره دو بالزاک، امیل زولا و …

دربارۀ تاریخچۀ داستان کوتاه در فرانسه نظر واحدی وجود ندارد. به عقیدۀ برخی اواخر قرون وسطا از پیدایش این نوع نشان دارد و در این زمان است که داستان کوتاه جایگزین انواع حکایت های کوتاه که هر نوع نام خاص خود را دارد می شود. ولی جهش واقعی آن به قرن شانزدهم و زمانی مربوط می شود که ملکۀ ناوارِ مجموعه داستان – قصه ای می آفریند که در آن، در کنار سرگذشت های بی رویۀ میراثِ قرون گذشته، داستان های جدی و پر وقاری جای می گیرند که در آن ها «لطیفه»های بی پرده جای خود را به تحلیل های روانی می دهند. ترجمۀ داستان های نمونۀ سروانتس به زبان فرانسوی که دو سال بعد از آن صورت می گیرد بر داستان نویسی فرانسه تأثیر به سزا می گذارد. هر چند داستان کوتاه آن زمان از لحاظ موضوع و ترکیب به میزان قابل توجهی با رمان دارای پیوند است… دوران شکوفایی داستان کوتاه فرانسوی در قرن نوزدهم فرا می رسد. از رمان نویسان بزرگ این قرن کمتر کسی به داستان کوتاه روی نمی آورد و برخی چون استاندال، بالزاک، زولا، ساند، گوتیه… و حتی شاعر و نمایشنامه نویس بزرگی چون موسه که رمان نویسی اش در مقایسه با شعر و آثار نمایشی اش در درجۀ دوم قرار می گیرد از این وسوسه به دور نمی مانند. نویسندگانی چون مریمه و به خصوص موپاسان که هجده مجموعه داستان کوتاه به چاپ می رساند به مثابه متخصصان «نوول»نویسی روی می نمایند.

داستان کوتاه فرانسوی در قرن نوزدهم که دوران شکوفایی است، به خصوص از دو رگۀ آشکارا متضادِ «رآلیسم» و «فانتاستیک» بهره برداری می کند و چندان موضوعی هم نیست که موردِ استفاده اش قرار نگیرد، و هر لحنی هم در خلقِ آن به کار گرفته می شود. در همین قرن است که مدون ترین نظریه های مربوط به داستان کوتاه پدید می آید و داستان کوتاه به مثابه یک «ژانر» ادبی روی می نماید. اقبال به این نوع ادبی به حدی است که حتی بودلر، شاعر و از بنیان گذاران سمبولیسم نیز در زمینۀ داستان نویسی هم طبع آزمایی می کند. تأکید بر تمرکز ماجرا، محدودیت شخصیت ها و پایانِ غالباً پیش بینی نشدۀ ماجرا از ویژگی های داستان نویسی در این قرن است.

در قرن بیستم، قرن رونمایی مکتب های جدید هنری، آن چه در عالم ادب روی می دهد بر داستان نویسی نیز اثر می گذارد. شمارِ آن دسته از نویسندگان که به نوشتن داستان کوتاه نیز رغبت نشان می دهند از حد به در است و برخی از آنان هم هستند که چیزی جز داستان کوتاه نمی نویسند. موروآ، آرلان، امه، بولانژه، آرنو، لانو، و بالاخره نامدارانی چون سارتر، کامو، ورکور، از طبع آزمایی در این عرصه فارغ نمی مانند.

در مجموعۀ حاضر سعی بر آن بوده که نمونه های گوناگونی از نویسندگانی با سلیقه های متفاوت ارایه شود و چنین امری لزوماً آثاری با ارزش های متفاوت و نه همه در یک سطح را در کنار هم قرار می دهد. باید افزود که حجم در نظر گرفته شده برای این مجموعه اجازه نمی دهد که از تمام داستان نویسان اثری ارایه شود.

امینه پاکروان

ترجمه: قاسم صنعوی

لئون تورن

ترجمه: قاسم صنعوی

آنوره دو بالزاک (زاده 20 مه 1799 - درگذشته 18 اوت 1850) رمان نویس فرانسوی بود که به عنوان یکی از بنیانگذاران رئالیسم در ادبیات داستانی اروپا شناخته می شود. بالزاک، نویسنده‌ای بسیار سازنده، و البته ناهموار، قصد داشت مجموعه عظیم (و در نهایت ناقص) رمان‌ها و داستان‌های خود، که مجموعاً با عنوان کمدی انسانی (La Comédie Humaine) نامیده می‌شود، نمای وسیعی از جامعه فرانسه در دوره بازسازی (1815-1830) و سلطنت جولای (1830-1848) ارائه دهد.

بالزاک به دقت زندگی طبقه کارگر شهری و استانی فرانسه را بازسازی کرد، با این حال در دیدگاه خود به طور منحصر به فردی بی احساس بود. این قابل توجه است زیرا بالزاک در دوران رمانتیک نوشت، دوره ای که در آن احساسات و ملودرام گوتیک - به ویژه رمان های والتر اسکات، الکساندر دوما، و ویکتور هوگو، و نقاشی های اوژن دلاکروا - از محبوبیت بسیار زیادی برخوردار بود. در مقابل، آثار بالزاک و دیگر رئالیست‌های فرانسوی، گوستاو فلوبر و استاندال، به‌عنوان مبتذل و بدبینانه مورد انتقاد قرار گرفتند، اگرچه اکنون توسط محققان به‌عنوان مهم‌ترین و تأثیرگذارترین آثار ادبیات فرانسه در قرن نوزدهم تلقی می‌شوند.

بالزاک یک مشروعیت گرا بود. از بسیاری جهات، دیدگاه‌های او در تضاد با جمهوری‌خواهی دموکراتیک ویکتور هوگو است. او در مقاله خود "جامعه و فرد" نوشت:

تنها حجت مطلقی که قوه خیال توانسته است تصور کند، حجت خداست که بر اساس قوانینی عمل می کند که او بر خود وضع کرده است. او می‌تواند همه جهان‌هایش را نابود کند و به استراحت خود بازگردد، اما در حالی که به آنها اجازه وجود می‌دهد، همچنان تحت حاکمیت قوانینی هستند که با هم نظم ایجاد می‌کنند.

با این وجود، بینش دقیق او در مورد شرایط طبقه کارگر باعث شد تا او مورد احترام بسیاری از سوسیالیست ها از جمله مارکسیست ها قرار گیرد. انگلس اعلام کرد که بالزاک نویسنده مورد علاقه اوست. کتاب سرمایه مارکس نیز به آثار بالزاک اشاره می کند و تروتسکی در میانه جلسات کمیته مرکزی بالزاک را معروف می خواند که باعث تعجب همکاران و رفقای او شد.

هانس کریستیان آندرسن،کارن بلیکسن، بیورنستیرن بیورنسون و...

ترجمه: قاسم صنعوی

کارلوس روئیث ثافون

ترجمه: قاسم صنعوی

… دهه هشتاد است و بارسلون محبوب ومطلوب نویسنده برای آن که ماجراهایش را در آن قرار دهد. شهری با رستنی های رام نشدنی، مجسمه هایی که زنده به نظر می رسند و گورستان هایی متروک و یادآور آب دریا، که احساسی سرد و  شوم می آفرینند. در چنین فضایی است که نوجوان پانزده ساله ای، شاگرد مدرسه ای شبانه روزی، به محض یافتن امکان فرار، شهررا زیرپا می گذارد تا رازهای آن را کشف کند. به این ترتیب است که روزی باغی که ظاهرش  نوید می دهد یک سلسله راز در اختیارش قرار دهد او را به سوی خود می کشد. و یک دیداربرای او و دختری مرموز که اودر باغ می یابد سلسله ماجراهای پر راز و رمزی پیش می آورد که خواننده مسحور را تا پایان اثر رها نمی کنند. زافون در این اثر یک بار دیگر سحر تخیل و قلم خود را عرضه می کند…

کارلوس روئیث ثافون (۱۹۶۴) نویسنده ی اسپانیایی،‌ نوشتن را از چهارده سالگی آغاز کرد و هنوز سی سالش نشده بود که با سه‌گانه‌ی “مه” به رمان‌نویسی موفق و معروف بدل شد. مجموعه آثار او نه تنها نظر منتقدان را جلب می‌کنند و برنده‌ی جوایز ادبی می‌شوند، بلکه فروش بالای بیست میلیون نسخه در جهان داشته‌اند. مارینا یکی از همین آثار است که وقتی به آلمانی ترجمه شد، سیصدهزار نسخه از آن فقط در شش هفته‌ی نخست به فروش رسید.

ثافون از سال ۱۹۹۳ در کالیفرنیا زندگی می کند و علاوه بر رمان،‌فیلمنامه هم می نویسد.

نویسنده: ژان پل‌سارتر

مترجم: قاسم صنعوی

نويسنده : ژوزف كسل

مترجم : قاسم صنعوی