آزادی، یک تاریخ سرکش

نويسنده : آنلين د داين

مترجم : امير ميرحاج

اختراع آزادی مدرن—معادل‌سازی آزادی با محدودیت‌های قدرت دولت—نتیجهٔ طبیعی روندهای سکولار غربی مانند رشد مداراهای دینی یا شکل‌گیری جوامع بازار نبود. بلکه این مفهوم توسط واکنش ضددموکراتیک پس از انقلاب‌های آتلانتیک به جلو رانده شد.

ما معمولاً آزادی را چیزی می‌دانیم که بهترین حفاظت آن از طریق تعیین دقیق مرزهای فعالیت مشروع دولت امکان‌پذیر است. اما چه کسی این برداشت از آزادی را ارائه کرد و با چه اهدافی؟ در بازخوانی استادانه و شگفت‌انگیز بیش از دو هزار سال تفکر دربارهٔ آزادی در غرب، آنلیِن دِ داین استدلال می‌کند که دیدگاه ما دربارهٔ آزادی را نه به دوستداران آزادی دوران انقلاب، بلکه به دشمنان دموکراسی مدیونیم.

مفهوم آزادی که امروز شایع است—اینکه آزادی بستگی به محدودسازی قدرت دولت دارد—یک گسست عمدی و آشکار از شیوه‌های دیرینهٔ تفکر دربارهٔ آزادی است. قرن‌ها در غرب، مردم آزادی را نه با «رها شدن از مداخلهٔ دولت» بلکه با توانایی اعمال کنترل بر نحوهٔ حکومت بر خودشان می‌شناختند. آنها آنچه را می‌توان بهترین توصیفش کرد، یک مفهوم دمکراتیک از آزادی داشتند.

درک تاریخ طولانی آزادی نشان می‌دهد که چقدر تازه است که آزادی با حکومت محدود شناخته می‌شود. این موضوع همچنین چیزی اساسی دربارهٔ ریشهٔ کنونی شیوه‌های تفکر دربارهٔ آزادی روشن می‌کند. این ایده که آزادی بهترین حفاظت را از طریق کاهش حوزهٔ دولت دارد، توسط انقلاب‌خواهان قرن هفدهم و هجدهم—که دموکراسی‌های مدرن ما را ایجاد کردند—اختراع نشده بود؛ بلکه توسط منتقدان و مخالفان آنها خلق شد. امروز، کسانی که با «دولت بزرگ» مخالفت می‌کنند، به جای پیروی از مسیر بنیان‌گذاران آمریکایی، بیشتر شبیه ضدانقلاب‌هایی هستند که تلاش می‌کردند دستاوردهای آنها را نابود کنند.