انقلاب سلطنت طلبانه

نویسنده: اریک نلسون

مترجم: کاوه حسین زاده راد

نسل‌های متوالیِ دانشجویان چنین آموخته‌اند که انقلاب آمریکا شورشی علیه استبداد سلطنتی بوده است. اما اریک نلسون در این روایتِ تجدیدنظرطلبانه استدلال می‌کند که شمار قابل‌توجهی از «پدران بنیان‌گذار» آمریکا خود را نه شورشیان علیه تاج‌وتخت، بلکه معترضان به پارلمان بریتانیا می‌دانستند. کتاب انقلاب سلطنت‌طلبانه (The Royalist Revolution) کارزار میهن‌پرستانهٔ دههٔ ۱۷۷۰ را به‌منزلهٔ قیامی در حمایت از قدرت سلطنتی تفسیر می‌کند—قیامی که از این باور برمی‌خاست که مجلس اعیان و عوام، اختیارات مشروع پادشاه را غصب کرده‌اند.

رهبران برجستهٔ میهن‌پرست بر این عقیده بودند که مستعمرات ملکِ شخصیِ پادشاه است و باید مستقیماً از سوی او اداره شود؛ ازاین‌رو، آنان جرج سوم را ترغیب می‌کردند که در برابر پارلمان بایستد و خود رأساً حکومت کند. این نظریه‌پردازان در واقع خواهان بازگرداندن ساعت تاریخِ قانون اساسی انگلستان به عقب بودند و سازش ویگی را که پس از انقلاب باشکوه، برتری پارلمان را تثبیت کرده بود، رد می‌کردند. در عوض، آنان نظریهٔ سیاسیِ کسانی را در آغوش گرفتند که آخرین کارزار بزرگ را علیه «غصبِ» پارلمان به راه انداخته بودند: یعنی پادشاهان منفور خاندان استوارت در قرن هفدهم.

هنگامی که نوبت به طراحی قانون‌های اساسی ایالتی و فدرال رسید، همین چهره‌ها—که پیش‌تر از این تلقی گسترده از اقتدار سلطنتی دفاع کرده بودند—از جمله جان آدامز، الکساندر همیلتون، جیمز ویلسون و هم‌پیمانانشان، بار دیگر به میدان آمدند؛ این‌بار به‌عنوان مدافعان یک قوهٔ مجریهٔ واحد که از اختیارات و امتیازات وسیع برخوردار باشد. حاصل تلاش آنان این شد که قانون اساسی ۱۷۸۷، به رئیس‌جمهور جدید قدرتی اعطا کند که برای نزدیک به یک قرن، هیچ پادشاه بریتانیایی از آن برخوردار نبود. نلسون در پایان نتیجه می‌گیرد: در یک سوی اقیانوس اطلس، «پادشاهانی بی‌پادشاهی» پدید آمدند؛ و در سوی دیگر، «پادشاهی‌ای بی‌پادشاه».