صد سال تنهایی (متن کامل)(کاغذ سفید) 💯
تومان 3,500,000
گابریل گارسیا مارکز
ترجمه: بهمن فرزانه
پابلو نرودا (شاعر بزرگ شیلی)
نرودا صد سال تنهایی را
«بزرگ‌ترین اثر ادبیات اسپانیایی‌زبان پس از دن‌کیخوته»
می‌نامد.
از دید او، رمان مارکز «ترکیبی از اسطوره، تاریخ و رؤیا» است که روح واقعی آمریکای لاتین را به جهان معرفی می‌کند.
ماریو بارگاس یوسا (برنده نوبل و هم‌نسل مارکز)
یوسا این رمان را
«معماری کامل یک جهان»
می‌داند و معتقد است مارکز توانسته است جهانی خودبسنده خلق کند که قوانین درونی‌اش را خودش تعیین می‌کند.
او همچنین می‌گوید:
«هیچ خواننده‌ای نیست که پس از پایان رمان، احساس نکند در ماکوندو زندگی کرده است.»
سلمان رشدی
رشدی این رمان را «کشف دوبارهٔ امکان‌های ادبیات» می‌نامد:
«مارکز نشان داد که می‌توان حقیقت را از طریق خیال دقیق‌تر گفت تا با واقع‌گرایی محض.»
جاناتان فرنزن (رمان‌نویس آمریکایی)
به نظر فرنزن، صد سال تنهایی «کتابی است که همه باید برای فهم ادبیات معاصر بخوانند».
او تأکید می‌کند که مارکز با این رمان مرزهای فرم روایی را جابه‌جا کرده است.
ویلیام کندی (رمان‌نویس آمریکایی)
کندی جمله‌ای مشهور دارد:
«این رمان نه‌تنها باید خوانده شود، بلکه باید خوانده شود و دوباره خوانده شود و دوباره و دوباره…»
توماس پینچن
پینچن این اثر را
«جشنواره‌ای از زبان و تخیل»
می‌داند و معتقد است جادوی مارکز در این است که «اسطوره را مثل واقعیت روزمره بیان می‌کند».
هارولد بلوم (منتقد بزرگ آمریکایی)
بلوم صد سال تنهایی را در فهرست «کتاب‌های ضروری برای فهم ادبیات جهان» قرار می‌دهد و می‌گوید:
«مارکز در این رمان از سطح رمان‌نویسی فراتر می‌رود و به سطح شاعرانگی اسطوره‌سازانه می‌رسد.»
ایزابل آلنده (رمان‌نویس شیلیایی)
آلنده می‌گوید این رمان زندگی او را تغییر داد و دلیل اصلی گرایشش به رئالیسم جادویی شد:
«مارکز نشان داد که عجیب‌ترین چیزها همان‌هایی است که واقعاً رخ می‌دهد.»
باراک اوباما
اوباما در مصاحبه‌ای گفت:
«صد سال تنهایی یکی از کتاب‌هایی است که به من آموخت چگونه فرهنگ‌های دیگر را بفهمم.»
جوسایاه بنیگن (منتقد ادبی)
او تأکید می‌کند که این رمان «کتاب مقدس آمریکای لاتین» است، زیرا تاریخ این قاره را در قالبی اسطوره‌ای روایت می‌کند.
نقد و بررسی‌ها
هنوز بررسی‌ای ثبت نشده است.