نویسنده: یرواند آبراهامیان

مترجم: سهیلا ترابی فارسانی

نویسنده: تاد می

مترجم: محمود حبیبی

ما امروز مقاومت غیرخشونت‌آمیز را در سراسر جهان می‌بینیم، از میدان تحریر در مصر گرفته تا اعتراضات اشغال وال‌استریت در نیویورک. اگرچه قرن گذشته را به عنوان قرنی پر از جنگ‌ها و درگیری‌های خشونت‌آمیز می‌شناسیم، در واقع این قرن به همان اندازه یک قرن غیرخشونت‌آمیز بود، همان‌طور که دستاوردهای ماهاتما گاندی و مارتین لوتر کینگ جونیور و اعتراضات مسالمت‌آمیزی که فردیناند مارکوس را از فیلیپین بیرون کرد، به وضوح نشان می‌دهند. اما غیرخشونت چیست؟ چه چیزی یک کمپین را به یک کمپین غیرخشونت‌آمیز تبدیل می‌کند و چگونه کار می‌کند؟ این کمپین‌ها چه ارزش‌هایی را در بر دارند؟

در این مطالعه منحصر به فرد، تاد می، فیلسوفی که خود در کمپین‌های مقاومت غیرخشونت‌آمیز شرکت کرده است، اولین تأمل فلسفی گسترده را درباره پدیده خاص و جذاب سیاسی غیرخشونت ارائه می‌دهد. او با استفاده از مثال‌های تاریخی و معاصر، مفهوم و اهداف غیرخشونت را بررسی کرده و دینامیک‌های مختلف غیرخشونت، از جیو-جیتسوی اخلاقی تا اجبار غیرخشونت‌آمیز را مورد توجه قرار می‌دهد. می سپس به کاوش در ارزش‌هایی می‌پردازد که فعالیت‌های غیرخشونت‌آمیز را پر می‌کنند، به ویژه احترام به کرامت انسانی و پیش‌فرض برابری، و پس از آن به بررسی دقیق‌تر نقش غیرخشونت در دنیای امروز می‌پردازد.

دانشجویان سیاست، مطالعات صلح، فلسفه، فعالان سیاسی و کسانی که به شکل سیاست‌های معاصر علاقه دارند، این کتاب را منبعی ارزشمند برای درک یکی از رایج‌ترین، اما کم‌تر تأمل‌شده‌ترین، رویکردهای سیاسی جهان ما خواهند یافت.

عبدالرحمن بن خلدون

ترجمه: محمد پروین گنابادی

مقدمه ابن خلدون، یا المقدمة، اثری‌ست از عبدالرحمن ابن خلدون، مورخ و اندیشمند تونسی-عرب سده‌ی هشتم هجری (چهاردهم میلادی)، که در اصل به‌عنوان درآمدی بر کتاب بزرگ‌ترش «العِبَر» نوشته شد؛ اما محتوای غنی و اصیل آن سبب شد تا خودش به اثری مستقل و کلاسیک در تاریخ اندیشه بشری بدل شود.

آنچه این کتاب را از آثار هم‌عصر خود متمایز می‌کند، رویکرد تحلیلی و علمی ابن خلدون به پدیده‌ی تاریخ است. او برخلاف بسیاری از مورخان پیش از خود که صرفاً به نقل روایت‌ها و حوادث بسنده می‌کردند، تلاش کرد قوانین علّی و منطقی حاکم بر سیر تحولات اجتماعی و سیاسی را کشف کند. به همین دلیل بسیاری او را «پدر جامعه‌شناسی» و «پدر تاریخ‌نگاری علمی» می‌دانند، قرن‌ها پیش از آن‌که این رشته‌ها به‌صورت رسمی در غرب شکل بگیرند.

مرکزی‌ترین مفهومی که ابن خلدون در این کتاب مطرح می‌کند، «عصبیت» است؛ حس همبستگی و انسجام گروهی، قبیله‌ای یا قومی، که به باور او موتور محرک صعود و سقوط تمدن‌ها و دولت‌هاست. او نظریه‌ای چرخه‌ای عرضه می‌کند: گروه‌هایی که از عصبیت قوی برخوردارند و معمولاً سبک زندگی ساده و بادیه‌نشینی دارند، قدرت را از دست حاکمان ضعیف‌شده می‌گیرند؛ اما با گذشت چند نسل و غرق‌شدن در رفاه، تجمل و آسایش شهرنشینی، عصبیت آنان تدریجاً تحلیل می‌رود، تا سرانجام گروه دیگری با عصبیتی تازه جای آن‌ها را می‌گیرد. این الگو، که برخی آن را با نظریه‌های امروزین درباره‌ی چرخه‌های تمدنی مقایسه می‌کنند، تلاشی بود برای فهم قانونمند تاریخ به‌جای رویکرد صرفاً روایی.

فراتر از تاریخ و جامعه‌شناسی، مقدمه ابن خلدون مباحثی درباره‌ی اقتصاد نیز در بر دارد؛ از جمله تحلیل تقسیم کار، ارزش کار انسانی، و رابطه‌ی میان شهرنشینی و بادیه‌نشینی. برخی از این ایده‌ها را می‌توان پیش‌درآمدی بر نظریه‌های اقتصادی بعدی، از جمله نظریه‌ی ارزش-کار در اقتصاد کلاسیک، دانست.

اهمیت این اثر تنها به دنیای عرب و اسلام محدود نمانده است. اندیشمندانی چون آرنولد توین‌بی، تاریخ‌نگار برجسته‌ی بریتانیایی، این کتاب را بی‌همتاترین اثری توصیف کرده‌اند که در نوع خود، توسط ذهنی بشری در هر زمان و مکانی خلق شده است. ردپای تأثیر آن را امروز می‌توان در جامعه‌شناسی مدرن، فلسفه‌ی تاریخ، و حتی برخی نظریه‌های اقتصادی و سیاسی معاصر مشاهده کرد؛ اثری که با گذشت بیش از شش قرن، همچنان تازه و خواندنی باقی مانده است.

ویلهام دیلتای

مترجم: منوچهر صانعی دره بیدی

ویلهلم دیلتای (١٩١١- ١٨٣٣) عضو یکی از نحله‌های فلسفی آلمان پس از کانت محسوب می‌شود که به آن‌ها «نوکانتی» می‌گویند. آن‌ها مابعدالطبیعه به سبک کانت را نفی می‌کنند. رگه‌های اصلی تفکر این اندیشمند را می توان فلسفه زندگی، تاریخ‌گرایی یا نگرش تاریخی، هرمنوتیک و علوم انسانی به عنوان شاخه‌ای متمایز از علوم طبیعی برشمرد. در میان این عنوان‌ها، علوم انسانی موضوع اصلی فلسفه دیلتای است. سعی او بر این است که موضوع، منطق، روش و غایت این علوم را از خاصیت زیستی انسان استنتاج کند و علوم انسانی را به عنوان مجموعه‌ای متمایز از علوم طبیعی (هم در موضوع هم در روش و هم در غایت) معرفی کند. آنچه امروز «علوم انسانی» نامیده می‌شود در مقطع تاریخی بین ارسطو تا ویلهلم دیلتای شکل گرفته است. برای تعریف علوم انسانی (متمایز از علوم طبیعی) و تدوین منطق آن و تعیین هدف یا غایت آن ارسطو قدم‌های اولیه را برداشت. در قرن هجدهم ویکو، هیوم، ولتر و مونتسکیو این مفاهیم را پیش بردند. در قرن نوزدهم اگوست کنت، جان استوارت میل و سرانجام دیلتای تکمیل صورت تاریخی این علوم را به انجام رساندند.

تألیف: دکتر بهاءالدین پازارگاد

نویسنده: ارنست گلنر

مترجم: ابوالفضل مینویی‌فر

نویسنده: جمعی از نویسندگان

مترجم: آزاده کامیار

منسیوس

ترجمه: احسان دوست محمدی

نویسنده: ملاله یوسف‌زی، کریستینا لم

مترجم: صداقت حیاتی