روژه ورنو - ژان وال

برگردان به فارسی: یحیی مهدوی

پدیدارشناسی یکی از اصطلاحات فلسفه متعارف است و در اواخر قرن هجدهم به معنی مطالعه پدیدار؛ یعنی آنچه ظاهر و نمایان می شود؛ بکار برده شده است.
یکی از ادعاهای اصلی و مهم هوسرل و سایر پدیدارشناسان این است که پدیدارشناسی بدون پیش فرض است. معنی دیگر این ادعا چنین است که نظریات پدیدارشناسی به طور مطلق همیشه درست است و بدون قید و شرط صادق است و در صدق خود محتاج هیچ شرط و فرضی نیست.
این، ادعای کوچکی نیست و قدری تأمل در مورد آن بی جا به نظر نمی رسد.درباره مقصود از بدون پیش فرض بودن پدیدار شناسی، دو نظریه مطرح گردیده است:
یکی اینکه پدیدارشناسی، هیچگونه سبق ذهنی در تحقیقات خود ندارد، اعم از دیدگاههای فلسفی یا علمی(تجربی). یعنی پدیدارشناسی که در نظر هوسرل یک علم توصیفی است، در توصیفات خود سعی می کند به طور کامل و جدای از هر نوع دیدگاه خاص به توصیف پدیدار پرداخته و آن را آنچنانکه هست، بیان نماید. نظریه دیگر این است که اصول و روش های اساسی این فلسفه، چنان نیست که مانند اصول موضوعه علوم مختلف ایمن از بررسی های مکرر و تشکیک و تردید باشد. معمولا اصول موضوعه هر علم بدون اثبات پذیرفته می شود.

جین شینودابولن

ترجمه: مینو پرنیانی

دیوید گاگینز

ترجمه: میلاد بشیری

دیوید گاگینز که به سرسخت ترین مرد جهان معروف است در این کتاب داستان زندگی نامه خود را نوشته است که مورد توجه مخاطبان قرار گرفته است. کتاب در 4 دسامبر 2018 چاپ شده است.

دوران کودکی برای دیوید گاگینز مثل یک کابوس بود. فقر، پیش داوری و آزار فیزیکی تمام چیز هایی بود که روز و شب او را تشکیل می داد. اما او از طریق خودسازی، استقامت روحی و سخت کوشی توانست خودش را از یک جوان افسرده بدون آینده به یک ورزشکار استقامتی برتر جهان و چهره نیروی مسلح آمریکا تبدیل کند.

او در رخداد های استقامتی مختلف دارای رکورد است و باعث شده است مجله Outside او را به عنوان آماده ترین مرد جهان معرفی کند.

دیوید گاگینز در کتاب Can’t Hurt Me داستان زندگی خود را بیان می کند و اعتقاد دارد که بیشتر ما تنها به 40% از توانایی های خود رسیدیم. گاگینز به این قانون 40% می گوید و راهی را نشان می دهد که هرکسی می تواند با طی کردن آن از درد و رنج عبور کند و به پتانسیل کامل خود برسد.

نویسنده:

ژاک دریدا

مترجم:

عبدالکریم رشیدیان

نوشتار و تفاوت مجموعه‌ای از نخستین مقالات دریدا است که در سال ۱۹۶۷ منتشر شد و در میان آثار او جایگاهی ممتاز دارد. دریدا در هریک از این مقالات، که نوعی سکوی پرتاب شمرده می‌شوند، بعضی درون‌مایه‌های بنیادی و روش‌های کلیدی اندیشمندان بزرگ عصر خویش (روسه، فوکو، ژابس، هوسرل، هایدگر، لویناس، ارتو، فروید، باتای، لوی استروس و ...) را مورد سنجش قرار می‌دهد. از خلال این سنجش، خطوط و عناصر شکل‌دهنده‌ی فضای اندیشه‌ی دریدایی اندک‌اندک چهره می‌نمایند تا در آثار بعدی او سیمای مشخص‌تری پیدا کنند. تنوع، غنا و اهمیت مسائل مطرح‌شده، شیوه‌ی پرسش‌گری و نقد دریدا در این جستارها تولد اندیشمندی را بشارت می‌داد که برای ماندن آمده بود و تأثیر انکارناپذیرش بر اقلیم فلسفی زمانه‌اش گواه آن بوده است.