سفرنامه – … تا پخته شود خامی (سفرنامه خارجیانی که از ایران دیدار کرده اند)(۲جلدی)
به اهتمام: منوچهر دانشپژوه
در مجموعه دو جلدی حاضر، سفرنامههای سیاحان و مسافرانی که از ایران دیدار کرده و کتاب آنها به فارسی برگردانده شده یا به فارسی نگارش یافته، گردآوری و براساس تاریخ تحریر سفرنامه یا تاریخ زندگی نویسنده معرفی شدهاند .بخش عمده کتابهای معرفی شده عبارتاند از:
۱. سفرنامه خارجیانی که از ایران دیدار کردهاند
۲. سفرنامه ایرانیانی که به خارج از ایران رفته و خاطرات سفر خود را نوشتهاند
۳. سفرنامه ایرانیانی که در داخل ایران سفر کردهاند و سفرنامه نوشتهاند.
علاوه بر این در کتاب سفرنامه خارجیانی که دیگر نقاط جهان را دیدهاند و سفرنامه آنها به فارسی ترجمه شده در این مجموعه معرفی شدهاند. معرفی هر سفرنامه از دو بخش اصلی تشکیل شده است. بخش اول با مشخصات شناسنامه و تاریخ چاپ و ناشر کتاب آغاز میشود و با توضیحات کوتاهی درباره سفرنامه نویس، زمان حیات، گستره جغرافیایی، مهمترین مباحث و ویژگیهای سفرنامه ادامه مییابد; آن گاه در بخش دوم که حجم عمده کتاب را به خود اختصاص داده، گزیدهای از مهمترین مطالب سفرنامه مورد معرفی عینا درج شده است. جلد نخست این مجموعه شامل این سفرنامههاست: سیاحت نامه فیثاغورس (تولد فیثاغورث ۵۸۰ ق.م، وفات ۴۹۷ :ق.م); بازگشت از ایران (براساس نوشتههای گزنفون (۳۷۱ق.م); المسالک و الممالک ابن خردادبه (حدود ۲۵۰ق); سفرنامه ابن فضلان (آغاز قرن چهارم هجری)، سفرنامه ابودلف (۳۳۱ق/ ۹۴۲م); سفرنامه ابن حوقل (۳۳۱ق/ ۹۴۱م); سفرنامه ابن بطوطه (۷۲۵ ق); سفرنامه مارکوپولو (تولد ۱۲۵۴م); سفرنامه کلاویخو (۸۰۵ق/ ۱۴۰۲م); سفرنامه آمبروسیو کنتارینی (۱۴۷۳م); سفرنامههای ونیزیان در ایران (قرن شانزدهم); سفرنامه برادران شرلی (۱۵۹۸م); ایترپرسیکوم ژرژ تکتاندرفن در یابل (۱۶۰۵م); سفرنامه دن گارسیا ( ۱۶۱۴م); سفرنامه پیترو دلاواله ( ۱۶۱۷م); سفرنامه کاتف
(۱۶۲۳م); سفرنامه استودارت (۱۶۲۶م); اولین سفرای ایران و هلند (۱۶۲۸م); سفرنامه تاورنیه (۱۶۳۲م); سفرنامه آدام اولئاریوس (۱۶۳۴م); سیاحت نامه شاردن (۱۶۶۴م); سفرنامه سانسون (۱۶۸۳م); سفرنامه کمپفر (۱۶۸۳م); سفرنامه جملی کارری (۱۱۰۵ق/ ۱۶۹۴م); سفرنامه سفیر کشور پرتغال (۱۶۹۶م); سفیر زیبا (۱۷۰۶م); سفرنامه کروسینسکی (۱۱۱۹ق/ ۱۷۰۷م); سفارتنامههای ایران (از ۱۱۳۳ق به بعد حدود ۱۷۱۳م); سفرنامه ژان اوتر ( ۱۷۳۴ق); سفرنامه نیبور (۱۷۶۵م); سفرنامه دروویل (حدود ۱۷۷۱م); یادداشتهای ژنرال ترهزل (۱۷۸۰م); سفرنامه اولیویه; نخستین فرستاده ناپلئون به ایران (۱۲۱۵ق/ ۱۸۰۱م); سفرنامه بن تان (۱۸۰۷م); خاطرات ماموریت ژنرال گاردان ( ۱۸۰۷م); سفرنامه پاتینجر (۱۸۱۰م); سفرنامه دریایی لاخ (۱۸۱۸م); سفرنامه فریزر (۱۸۲۱م); سفرنامه بارنز در زمان فتحعلی شاه (۱۸۳۱م); سفرنامه بارون فیودورکوف (۱۸۳۴م); سفرنامه راولینسون (۱۸۳۸م); سفرنامه لایارد (۱۸۳۹م); سفرنامه اوژن فلاندن (۱۸۴۰م); سیاحتنامه مسیو چریکف (۱۸۴۸م); سفرنامه بهلر (۱۲۶۹ق/ ۱۸۵۰م); سفرنامه پولاک (۱۸۵۱م); سفرنامه ملگونف (۱۸۵۸م); سفرنامه خانیکوف (۱۸۵۸م); زندگی و سفرهای وامبری (۱۸۶۰م); سفرنامه دکتر ویلز; سفرنامه کارلاسرنا (۱۸۷۷م); سفرنامه یوشیدا ماساهارو (۱۲۹۷ق/۱۸۸۰م); سفرنامه دیولافوا (۱۸۸۱م); سفرنامه اورسل (۱۸۸۲م) و چند سفرنامه دیگر.
گفتنی است مقدمه کتاب درباره اهمیت و تاریخچه سفرنامه و خاطرهنویسی، همچنین فواید و کاربردهای پژوهشی این دسته از منابع در عرصه مطالعات تاریخی بوده نیز تاکیدی است بر محتویات و مطالب خاص سفرنامهها و ویژگیهای برجسته و وجوه تمایز آنها از متون و کتابهای مشابه دیگر .
سفرنامه ابن بطوطه (۲ جلدی)
نویسنده: ابن بطوطه
مترجم: محمد علی موحد
حاوی شرح مسافرتهای ابن بطوله است از کشورهای ایران - یمن - مراکش - عراق - عربستان - روم و...
سفرنامه ابن بطوطه یکی از مشهورترین کتابهای جفرافیایی است. نویسنده این کتاب ابن بطوطه است. این کتاب نتیجه سفرهای طولانی ابن بطوطهاست که در سال ۷۲۵ هجری قمرى آغاز شد و در سال ۷۵۴هجری قمرى پایان یافت واین سفرها ۲۹ سال ونیم بطول انجامید.
به راستی کتاب سفرنامه ابن بطوطه حاصل چندین سفر پی در پی و طولانی نویسنده به دوردنیا است. چنانکه به بیشترین شهرهای سرشناس دوران خودش سفر کرده وبیشتر کشورهای آسیا و آفریقا وقسمتی از قاره اروپا نیز دیدن کردهاست، ولی از دو قاره آمریکای شمالی وجنوبی واسترالیا دیدن نکردهاست ، چونکه در آن زمان جهان به ۷ آسمان و هفت دریا و هفت اقلیم تقسیم میشد و جهان همانند سینی تصور میشد که سلسله کوه قاف آن را احاطه کردهاست تا آب دریاها از آن به بیرون نریزند.هفت دریا عبارت بودند از دریای فارس، دریای روم، دریای هند، دریای مازندران، دریای قلزم، دریای اقیانوس و دریای زنگبار...
...روز پنجشنبه دوم ماه رجب سال ۷۲۵ به قصد حج و زیارت قبر پیغمبر (ص) که والاترین درود و سالم بر او باد، یکه و تنها از زادگاه خود طنجه بیرون آمدم. نه رفیقی بود که با او دمساز باشم و نه کاروانی که با آن همراه گردم. میل شدید باطنی و اشتیافی که برای زیارت آن مشاهد متبرکه ر اعماق جانم جایگزین بود مرا بدین سفر برانگیخت.
دل بر هجران یاران نهادم و به سان مرغی که از آشیان خود جدا افتد از وطن دوری گزیدم. در آن هنگام پدر و مادر من در حال حیات بودند و دوری ما در یکدیگر سخت موثر بود. من بیست و دو سال داشتم...
از مشاهدی که در بیرون شهر شیراز واقع شده شیخ صالح معروف به سعدیست که در زبان فارسی سرآمد شاعران زمان خود بوده و گاهی نیز در بین سخنان خویش شعر عربی سروده است. مقبره سعدی زاویهای دارد نیکو سرچشمه نهر معروف رکن آباد است و شیخ در آنجا حوضچههایی از مرمر برآورده که برای شستن لباس میباشد. مردمان از شهر به زیارت شیخ آمده پس از خوردن غذا در سفرهخانه شیخ و شستن لباسها مراجعت میکنند و من خود نیز چنین کردم. رحمت خدا بر او باد.
سفرنامه ابن حوقل: ایران در صوره الارض
نویسنده: ابوالقاسم محمد بن حوقل
مترجم: جعفر شعار
ابوالقاسم محمد بن حوقل یا محمد بن علی نصیبی، بازرگان، سیّاح معروف و جغرافیدان بزرگ اسلامی در قرن چهارم هجری بود. وی در سال 331 تا 359 هـ.ق. / 943 تا 970 م. به سیاحت در ممالک اسلامی پرداخت و کتاب معروف خویش، یعنی صورۀ الارض یا المسالک و الممالک را تألیف کرد اگرچه صورۀ الارض یک کتاب جغرافیایی است، اما در آن به اطلاعات ذیقیمتی درباره بزرگان و پادشاهان و امرای شهرها و توانگران و نیکوکاران و صاحبان مذاهب، از جمله حسین بن منصور حلاج، در قرن سوم و چهارم هجری نیز بر میخوریم. همچنین از بیان وقایع مهم تاریخی و اجتماعی و طرز زندگی مردم و اشاره به زبانها و لهجههایی که بین اقوام مختلف متداول بوده، غافل نبوده است. همچنین اطلاعات مهم اقتصادی آن عصر، وضعیت بلاد اسلامی از اغلب جهات و غیره در آن به چشم میخورد. در نتیجه صورۀ الارض یکی از منابع مهم و معتبر دانش جغرافیایی و تا حدودی جغرافیای تاریخی به شمار میرود که اغلب مورخان و جغرافیدانان و پژوهشگران بدان استناد کردهاند. ابن حوقل را میتوان بین جغرافیدانان از نوادر روزگار شمرد.
سفرنامه ابن فضلان
ترجمه: سیدابوالفضل طباطبائی
سفرنامه ابن فضلان نوشته احمد بن فضلان بن العباس بن راشد بن حماد یک از دانشمندان مسلمان قرن سوم و چهارم هجری قمری بود که در عصر خلافت مقتدر عباسی در بغداد زندگی میکردهاست. سفرنامه ابن فضلان نوشتهای قابل توجه است که تصویری خوب و زنده از از مردم سرزمینهای آسیای مرکزی و شمال خزر، جغرافیای انسانی و حاکمان این مناطق ارائه کردهاست. این سفرنامه شرح سفری است که از بغداد آغاز و بعد از پیمودن مسیرهایی به ماوراءالنهر تا نزدیکی قازان (پایتخت اسلاوهای باستان) پیش رفتهاست. این سفرنامه از این جهت اهمیت دارد که مناطقی که وی به آنجا سفر کردهاست به علت دشواری راه و مشکلاتی چون یخبندان چندان مورد استقبال جهانگردان قرار نگرفته بود. این سفرنامه تنها مرجع برای تاریخ نگاری روس و بلغارهاست. ابن فضلان، که فرستادهٔ خلافت عباسیان به سرزمینهای شمال دریای خزر بودهاست، از بغداد در ژوئن سال 921 میلادی به سمت بلغارستان ولگا گسیل شد و پس از گذشتن از همدان، ری، نیشابور، مرو، بخارا، خوارزم، حوضهٔ دریاچه آرال، اوست یورت، یائیک (در قزاقستان کنونی) و حوضهٔ رود ولگا، پس از 11 ماه، در مه 922 میلادی به سرزمین بلغارهای ولگا رسید. سفر وی پس از نخستین لشکرکشیهای روسها به کناره دریای خزر بودهاست و وی با روسهای وارنگی در سرزمین ولگابلغارها و خزرها برخوردهایی داشت و با تنفر و دشمنی از آنها یاد میکند. گفتنی است که مستشرقان اولین کسانی بودند که به اهمیت این کتاب پی بردند، ولی به علت اینکه این کتاب در دسترس نبود نقلهایی از آن را در کتابهای مختلف به ویژه معجم البلدان یاقوت حموی جمع نمده و منتشر کردند. اما در سال 1923 میلادی احمد زکی ولیدی طوغان در کتابخانه آستان قدس مشهد نسخهای قدیمی پیدا کرد که در آن چهار رساله وجود داشت یکی از این رسالهها، رساله ابن فضلان بود که دکتر سامی الدّهان به درخواست علاّمه محمد کرد علی در سال 1951 میلادی آن را تحقیق کرد. او رساله را با نقلهای یاقوت مقایسه کرد او مشخص شد که متن آن با نقلهای معجم البلدان سازگاری دارد؛ و این دلیلی بر درستی انتساب رساله به ابن فضلان میباشد. یکی از مهم ترین خصوصیات سفرنامه ابن فضلان رعایت اختصار و ایجازاست به طوری که وی توانسته است در سفرنامه پنجاه صفحه ای خود به شرح آداب ورسوم، اعتقادات، نحوه لباس پوشیدن و حتی غذا خوردن آنها بپردازد. سفرنامه وی بسیار ساده و بی پیرایه است.
سفرنامه اورسل
نویسنده: ارنست اورسل
مترجم: علی اصغر سعیدی
سفرنامه قفقاز و ایران
«ارنست اورسُل» سیّاح و جهانگرد بلژیکی در اوایل اکتبر 1882میلادی(مقارن با سلطنت ناصرالدین شاه) به منظور سیاحت از طریق باکو وارد بندرانزلی میشود.او شخصی آگاه،دقیق،جستجوگر،مسلط به پنج زبان و آشنا به تاریخ و ادبیات بوده که پیش از سفربه مشرق زمین اغلب کتب تاریخی و سفرنامه های مربوط به ایران و آسیا را مطالعه کرده است.«اورسُل» علاوه بر اینها از موهبت روشن بینی و تجزیه و تحلیل دقیق مسائل سیاسی و اجتماعی نیز بهره کافی داشته است.«لرد کرزن» در کتاب «ایران و قضیه ایران» تأکید میکند که هیچکس بهتر از «اورسل» درباره قصور سلطنتی قاجاریه مطلبی ننوشته است.مطالعه این سفرنامه مطالب ارزشمندی را در باب جغرافیا و بوم شناسی نواحی شمالی و مرکزی ایران به خواننده ارائه میدهد.تصویری که نویسنده از مشاهدات خود از تهران عهد ناصری در قالب وضع شهر و محلات و اطراف آن،ارگ و کاخها و نیز خلقیات و رفتار مردم و حاکمان ارائه میدهد دقیق و کم نظیر است.
در میان جهانگردان و بیگانگان بیشماری که از دیرباز به ایران و سرزمینهای همسایه آمدهاند، ارنست اورسل دارای ویژگیهای خاصی است و همین ویژگیها سفرنامهی او را از اغلب سفرنامههایی که دربارهی این سرزمینها نوشته شده است، ممتاز میسازد و بر ارزش و اعتبار کتابش میافزاید.اورسل با توجه به شرح حال مختصری که از او در آرشیو کتابخانهی ملی پاریس موجود است، در سال ۱۸۵۸ در مونس یکی از شهرهای کوچک بلژیک به دنیا آمده و تحصیلات خود را در علم حقوق به پایان رسانده و در این رشته به اخذ درجهی دکتری از دانشگاه نیز نایل گردیده است. او قبل از سفر به مشرق زمین و تالیف کتاب قفقاز و ایران ابتدا سفری به کشور پرتغال انجام داده که حاصل آن سفرنامهیی با عنوان سیری در سرزمین پرتغال، یادداشتهای یک جهانگرد است. این سفرنامه در سال ۱۸۸۱- یعنی یک سال پیش از عزیمت او به سوی ایران- در بروکسل چاپ شده و سالها است که به کلی نایاب گشته است.
سفرنامه اوژن فلاندن به ایران
اوژن فلاندن
ترجمه: حسین نورصادقی
اوژن فلاندن Eugene Flandin نقاش فرانسوی، در سال ۱۲۱۷ خورشیدی (۱۸۴۰ میلادی) در زمان محمدشاه قاجار با همراهی معماری به نام پاسکال کوست Pascal Coste به ایران میآید. این سفر وی به سفارشات فرهنگستان هنرهای فرانسه و برای تهیه گزارشها و تصویرهایی از آثار باستانی ایران انجام شده بود. آنان بخاطر «هماهنگیها و سفارشهای لازمه» در همه جا از حمایت دربار و حاکمان محلی برخوردار بودهاند. سفر فلاندن و کوست بیش از دو سال طول میکشد و محصول آن علاوه بر «گزارشی» در باره آثار باستانی ایران، کتابی چند جلدی به نام «سفر به ایران» Voyage en Perse است که در سال ۱۸۵۱ در پاریس منتشر میشود. فلاندن پیش از سفر به ایران به مأموریت الجزایر رفته بود تا از «افتخارات ارتش فرانسه» در آنجا تصویرهایی تهیه کند و پس از سفر به ایران نیز به شهر تازه کشف شده نینوا در بینالنهرین میرود که حاصل آن انتشار کتابی در باره آثار تاریخی نینوا در پاریس بود. فلاندن بهترین نگارگری است که آثار باستانی ایران را بگونهای دقیق و واقعگرایانه نقاشی و مستندسازی کرده و پس از او کسی نتوانسته است کار او را تکرار کند. طرحهای او به ویژه از بناها و سنگنگارههای تختجمشید در زمان نبود دوربین عکاسی، علاوه بر زیبایی و دقت، در برخی موارد به دلیل ثبت اندازههای بخشهای گوناگون، دارای ارزش استنادپذیری هستند. با این حال ناگفته نماند که فلاندن به دلیلی نامعلوم برخی از جزئیات آثار را در طراحیهای خود حذف میکرده و یا تغییراتی در آن اعمال میکرده است. متن کامل کتاب «سفر به ایران» اوژن فلاندن، تنها یک بار به شیوه کپی از روی متن اصلی و در اندازه بسیار بزرگ ۵۰ در ۷۰ سانتیمتر در سال ۱۳۵۵ در ایران منتشر شد؛. اما از فلاندن سفرنامهای نیز بازمانده است که به نام «سفرنامه اوژن فلاندن به ایران» با ترجمه آقای حسین نورصادقی در تهران منتشر شده است (چاپ نخست ۱۳۲۴، چاپ سوم ۱۳۵۶). این سفرنامه که بیشتر دربردارنده خاطرات شخصی مؤلف است،
سفرنامه برادران امیدوار
نویسندگان: برادران امیدوار
سفرنامه ها ما رو با دنیایی که تا به حال ندیدیم آشنا می کنند و تجاربی که ممکنه به دست آوردنشون سالها طول بکشه رو، به صورت چکیده بهمون انتقال میدن. فرقی نمی کنه تا به حال توی زندگیتون سفرنامه خوندید یا نه، میخوایم یه کتاب خیلی ویژه پیشنهاد بدیم که خوندنش برای هر کسی توصیه میشه. “سفرنامه برادران امیدوار” خلاصه ای از ده سال سفر به دور دنیای دو برادری است که به عنوان اولین جهانگردان ایرانی دوست داشتند دنیا رو با چشم های خودشون ببینند و زندگی رو از نزدیک لمس کنند.
برادران امیدوار سفر پژوهشی خودشون رو در سال ۱۳۳۳ با دو عدد موتورسیکلت شروع کردند و بعد کم کم راه خودشون رو به همه قاره ها و گوشه کنارهای این کره خاکی پیدا کردند. چیزی که این کتاب رو منحصر به فرد می کنه، اتفاقات جذابیه که طی ۱۰ سال سفر این دو برادر براشون اتفاق افتاده. سفری پر از خطر و ماجراجویی، با هدف اصلی آشنایی با قبایل و انسانهایی که هنوز به شکل بدوی زندگی می کنند. داستانها و اتفاقاتی که در این کتاب میخونید، شور زندگی و گشتن به دور دنیا رو به زندگیتون برمیگردونه و اطلاعات خوبی از کشورهای مختلف دنیا بهتون یاد میده.
سفرنامه برادران امیدوار، لحنی گزارش گونه داره و به همراه نقشه مسیرها و عکس های جذاب از اتفاقات و قبایل مختلف، شما رو تا آخر کتاب راهنمایی می کنه. علاوه بر کتاب، فیلم مستندی از سفر این دو برادر وجود داره که میتونید برای تکمیل اطلاعات اون رو هم تهیه کنید (در موزه برادران امیدوار کاخ سعدآباد فیلم و کتاب رو با هم میتونید تهیه کنید). این کتاب رو فقط به کسانی پیشنهاد می کنیم که ارزش سفر و خطر کردن برای یادگرفتن چیزهای بیشتر درباره این دنیا میدونن و دوست دارند با شیوه زندگی آدمهایی که روی همین کره اما کمی دورتر از ما زندگی می کنند، آشنا بشن.
سفرنامه برادران شرلی در زمان شاه عباس کبیر
ترجمه آوانس
با مقدمه و توضیحات دکتر محبت آئین
سفرنامه «سر آنتوان شرلی» و «سر رابرت شرلی» انگلیسی از چنان اهمیتی برخوردار است که به عنوان یکی از مآخذ تاریخ صفویه مورد استناد قرار میگیرد.برادران شرلی در یکی از مقاطع حیاتی و حساس تاریخ کشورمان مقارن با سلطنت شاه عباس صفوی به ایران آمدند.در همین دوره است که شاهد سفرهای مکرر عوامل دول استعماری تحت عنوان سیاح و جهانگرد به ایران هستیم.
«پادشاه(شاه عباس) آمد و سر آنتوان را با برادرش در آغوش گرفت و هر کدام را دو سه دفعه بوسید و دست آنتوان را گرفته قسم خورد که از این به بعد شما به منزله برادرخوانده من هستید و فی الواقع همیشه او را به این اسم میخواند...پس از چند ساعت جشن و عیش و نوش و تماشای چوگان و در ضمن استراحت پادشاه به من امر کرد که بر روی قالیچه گلدوزی بنشینم،آن وقت شراب خواسته و به سلامتی من باده نوشید و گفت نعل کفش یک نفر عیسوی در نظر من بر بهترین شخص عثمانی ترجیح دارد.»
رابرت شرلی که در وقت ورود به ایران نزدیک به هیجده سال بیشتر نداشت،جوانی بود پرهیزکار و مؤدب و دلیر و صاحب عزم و با همین صفات پسندیده محبت شاه عباس را به خود جلب کرد و شاه عباس او را به فرماندهی دسته ای از سپاه ایران گماشت و به جنگ سپاه عثمانی فرستاد.رابرت شرلی در این مأموریت کمال شجاعت و صداقت را نشان داد و سه بار مجروح شد و به همین سبب شاه عباس به او تاج مخصوص قزلباش اعطا کرد و اجازه داد که لباس ایرانی بپوشد و با دختر یکی از بازرگانان چرکسی موسوم به اسماعیل خان که ترزیا نام داشت ازدواج کند.
🔹
سفرنامه به سوی اصفهان
پیر لوتی
ترجمه: بدرالدین کتابی
« به سوی اصفهان» (Vers Ispahan) شرح بسیار جامع و دقیق و در عین حال شیوا و دلپذیری است كه پیر لوتی نویسنده نامدار فرانسوی در توصیف سفرش به ایران در سال 1901 (مقارن سلطنت مظفرالدینشاه) نگاشته است. این مسافرت حدود دو ماه به طول انجامیده و تا اصفهان بر پشتِ اسب و استر و از آنجا به بعد با كالسكه طی شده است. وی به ترتیب از شهرهای بوشهر، برازجان، كازرون، شیراز، آباده، اصفهان، كاشان، قم، تهران، قزوین، رشت و انزلی و بسیاری از شهركها، قصبهها و روستاهای واقع در مسیر مزبور دیدن و در بعضی از آنها مدتی اقامت كرده است.
شایان توجه است كه فقط یک ششم مندرجات سفرنامه به اصفهان اختصاص دارد و انتخاب عنوان «به سوی اصفهان»، به دلیل دلبستگی و شیفتگی وافر نویسنده به شهر مذكور و آثار تاریخی آن صورت گرفته است.