ایتالو کالوینو

ترجمه فرزام پروا

این کتاب همچنین به کسانی تقدیم می‌شود که همیشه اشتیاق دانستن چیزهای جدید را دارند، و همیشه از زمین و زمان می‌خواهند چیزهای بیشتری بدانند، و این کتاب دقیقاً برای همین بیشتر دانستن است، گیرم که یک رگه طنزی و نیش تلخی هم داشته باشد. وجوه گوناگون کلام کالوینو اما به این سادگی به دست نمی‌آید؛ بایستی خواننده علاقمند کمی مداقّه کند تا متوجه شود ماه فقط در آسمان پیدا نمی‌شود، ماه و زمین در روزگاران پیشین عاشق‌تر از امروز بوده‌اند و این‌چنین نبوده که ماه، بی‌اعتنا، هماره پشتش به زمین باشد؛ سپیده‌دمان فقط مخصوص سحرگاه نیست، بلکه ذهن آدمیان نیز سپیده‌دمان خاص خود را دارد که تا زمانش نرسد بدبختی‌هایش از شمار بیرون است؛ فضا و زمان کلماتی نسبی و هم معنی هستند، و زمان مکانی است که ثقل مکان‌های مرئی را ندارد و فرصتی برای گشایش است؛ بی‌رنگی در زمین کمتر از همه در میان آدمیان پیدا می‌شود (اگر بشود)؛ بازی‌های مهم زندگی پایان‌ناپذیرند، و آنچه مردمان «زندگی» می‌نامند و به آن غره‌اند در اساس چیزی جز بازی نیست، بازی‌ای که پایانش هماره یکسان است، ولی در هر نمایشی پایانی متفاوت آرزو می‌شود، و اینکه متاسفانه اکثریت قریب به اتفاق بازیگران به بازی جوانمردانه معتقد نیستند، و جا به جا قوانین نمایش را با دروغ و دورویی می‌شکنند، به‌ویژه آن‌گاه که احساس کنند بازی یک نفر خوب گرفته است، غافل از اینکه معدودی از آدمیان هم هستند که بازیگر نباشند و بازیگری برایشان با چرک کف دست برابر باشد؛ که در بین نمایش‌های زندگی مهوع‌ترینشان و رایج‌ترینشان نمایش چشم‌وهم‌چشمی و تقلید است (و چه بسا بی‌دلیل نبوده که نمایش را در این مملکت دیرزمانی مجلس تقلید می‌نامیده‌اند)؛ که ما علاوه بر دایی جان ناپلئون و علی دایی، خیلی مدیون دایی‌های آبزیمان‌ایم، و گل‌های واقعی را آنها برایمان کاشته‌اند؛ دایناسورها واقعاً هنوز منقرض نشده‌اند؛ سالیان نوری فاصله برای در امان بودن از برخی از آدمیان کافی نیست؛ و بالاخره اینکه آنقدر مارپیچ‌های زندگی زیاد شده‌اند که برای وصف آقایان و خانم‌های مارپیچ، نیاز مبرمی بوده که کلمه «پیچاندن» جزو کلمات روزمره زندگی ما شود.

هرمان ووک

هرمان ووک در رمان The Caine Mutiny (۱۹۵۱)، اثری که جایزه‌ی پولیتزر را نیز از آنِ خود کرد، داستانی می‌آفریند که در ظاهر روایتی جنگی است، اما در بطن خویش به پرسشی دیرینه و فلسفی می‌پردازد: مرز میان اطاعت به‌مثابه‌ی وظیفه و اطاعت به‌مثابه‌ی بی‌مسئولیتیِ اخلاقی کجاست؟

روایت از چشم ویلی کیث، افسری جوان و کم‌تجربه، بازگو می‌شود؛ افسری که سرنوشتش او را به عرشه‌ی ناوچه‌ی جاروب‌مینِ فرسوده‌ای به نام «کین» می‌کشاند. با استقرار فرمانده‌ی تازه، فیلیپ کوئیگ، آرامش ظاهری کشتی رفته‌رفته جای خود را به تنشی خزنده می‌دهد. کوئیگ مردی است وسواسی، ناامن در نهاد خویش، و لرزان در لحظه‌ی تصمیم؛ خصلت‌هایی که به‌تدریج اعتماد افسران زیردست را به شایستگی‌اش می‌فرساید و می‌شکند. نقطه‌ی اوج داستان در دل توفانی سهمگین رقم می‌خورد، آنجا که استیو مریک، معاون ناخدا، در برابر بی‌کفایتیِ آشکار فرمانده، جسارت می‌یابد و فرماندهی کشتی را از دست او می‌رباید؛ کنشی که سرانجام او را به پای میز دادگاه نظامی و اتهام سنگین «شورش» می‌کشاند.

آنچه این رمان را از دام سادگیِ روایت‌های جنگی می‌رهاند، امتناع آگاهانه‌ی ووک از قهرمان‌پروریِ یک‌بعدی است. کوئیگ در نیمه‌ی نخست کتاب چهره‌ای منفور و آزارنده می‌یابد، اما در صحنه‌ی به‌یادماندنیِ دادگاه، آنگاه که وکیل مدافعِ مریک، بارنی گرینوالد، او را با پرسش‌هایی موشکافانه به آستانه‌ی فروپاشیِ روانی می‌راند، تصویری غم‌بارتر و انسانی‌تر از او رخ می‌نماید؛ مردی فرسوده از سال‌ها خدمتی طاقت‌فرسا، نه شروری ساده و یک‌دست. و از این پیچیده‌تر، لحظه‌ای است که گرینوالد، در همان جشنِ پس از پیروزی، افسران را به سبب بی‌وفایی‌شان نسبت به کوئیگ به باد نکوهش می‌گیرد — همین گره‌ی اخلاقیِ چندلایه است که «شورش کین» را از داستانی گذرا به اثری ماندگار بدل می‌سازد.

ووک که خود سال‌هایی از جنگ جهانی دوم را در دل نیروی دریایی گذرانده بود، این تجربه‌ی زیسته را به نثری موشکاف و باورپذیر ترجمه کرده است؛ نثری که رمان را بعدها به نمایشنامه‌ای دادگاهی و سپس فیلمی سینمایی با بازیِ ماندگار هامفری بوگارت در نقش کوئیگ رهنمون شد.

سرانجام، «شورش کین» نه دفاعیه‌ای ساده از سلسله‌مراتب نظامی است و نه ستایشی رمانتیک از شورش بر اقتدار؛ بلکه تأملی است تلخ و ژرف بر این حقیقت که نظم، هرچند ناقص، ضامن بقاست، و شکستنِ آن — هرچند گاه اجتناب‌ناپذیر — هرگز بی‌بهای اخلاقی نیست.

نویسنده :   علی محمد افغانی

شوهر آهو خانم نام کتابی اثر علی محمد افغانی است .شوهر آهو خانم نخستین اثر نویسنده ی آن محسوب می‌شود که با استقبال بی نظیری در بازار کتاب ایران رو به رو شد. انتشار این رمان حجیم در سال ۱۳۴۰ حادثه‌ای مهم در بازار کتاب و ادبیات داستانیایران بود.علی محمد افغانی این رمان را در سالهای زندان-۱۳۳۳ تا ۱۳۳۸ – نوشته است و پس از خروج از زندان اقدام به چاپ آن با هزینه ی شخصی می‌کند زیرا ناشری حاضر به مخاطره برای چاپ بر روی داستان بلند یک نویسنده ی ناشناس نمی‌شود.

قلم محمد علی افغانی در ساختن تصاویر بسیار تواناست و از پس بیان جزئیات با ظرافتی خاص بر آمده است. امّا بیشتر به جنبه‌های ظاهری توجّه شده است. خواننده ی کتاب هنگام مطالعه می‌تواند تصاویر خانه را به آسانی با توضیحات ظریف نویسنده در ذهن بسازد.خواننده حتی جزئی ترین اجزای چهره و اندام شخصیّت‌های قصّه، حتی فرعی ترین اشخاص، را در ذهن می‌بیند.

داستان در سال ۱۳۱۳ در کرمانشاه رخ می‌دهد و درون مایه اصلی داستان با واقعیّت اسف بار زندگی زنان در لایه‌های پائینی جامعه در آ ن سالها ارتباطی نزدیک دارد و در نکوهش آئین چند همسری است. در این رمان مناسبات خانوادگی و ضوابط احساسی و عاطفی مرتبط بدان بازنمایی شده است. این کتاب جایزه بهترین رمان سال را از آن خود کرد.

علی محمد افغانی

این رمان با استقبال بی‌نظیری در بازار کتاب ایران روبه‌رو شد. انتشار این رمان حجیم در سال ۱۳۴۰ حادثه‌ای مهم در بازار کتاب و ادبیات داستانی ایران بود. علی‌محمد افغانی این رمان را در سال‌های زندان-۱۳۳۳ تا ۱۳۳۸ – نوشته‌است و پس از خروج از زندان اقدام به چاپ آن با هزینهٔ شخصی می‌کند زیرا ناشری حاضر به مخاطره برای چاپ بر روی داستان بلند یک نویسندهٔ ناشناس نمی‌شود.
قلم علی‌محمد افغانی در ساختن تصاویر بسیار تواناست و از پس بیان جزئیات با ظرافتی خاص برآمده‌است. امّا بیشتر به جنبه‌های ظاهری توجّه شده‌است. خوانندهٔ کتاب هنگام مطالعه می‌تواند تصاویر خانه را به آسانی با توضیحات ظریف نویسنده در ذهن بسازد. خواننده حتی جزئی‌ترین اجزای چهره و اندام شخصیّت‌های قصّه، حتی فرعی‌ترین اشخاص، را در ذهن می‌بیند.
داستان در سال ۱۳۱۳ در کرمانشاه رخ می‌دهد و درون مایه اصلی داستان با واقعیّت اسف بار زندگی زنان در لایه‌های پائینی جامعه در آ ن سال‌ها ارتباطی نزدیک دارد و در نکوهش آئین چند همسری است. در این رمان مناسبات خانوادگی و ضوابط احساسی و عاطفی مرتبط بدان بازنمایی شده‌است. این کتاب جایزه بهترین رمان سال را از آن خود کرد.

مترجم :   فریدون مجلسی

 اعتقاد برخی کارشناسان این اثر فيليپ راث به معنی واقعی رمانی سیاسی است و به قدری مستندوار و با لهجه‌های سیاسی پیش می‌رود که در بسیاری از نقاط داستان تصور می‌کنید در حال خواندن اثری تاریخی- گزارشی هستید. البته بخش عمده این روایات تاریخی از زبان شخصیت‌ها بازگو می‌شود ولی از آنجا که حرکت و اتفاق داستانی چندانی در آن مشاهده نمی‌شود، نام دیالوگ را بر آنها نمی‌توان گذاشت. همچنین مقطع زمانی پرحرف‌وحدیثی که نویسنده راوی آن است و دست‌گذاشتن بر وقایعی سوال‌برانگیز در تاریخ معاصر آمریکا، از این اثر کتابی پرفروش ساخته است.

فیودور داستایفسکی

مترجم: میترا نظریان

نويسنده: ويلهلم باوم

مترجم:مهناز بابايی

محمد عبدی

نویسنده :   آلدوس هاکسلی

مترجم :   فاروق ایزدی نیا

قرون وسطي را به حق قرون تاريك نام نهاده‌اند، دوراني كه كليسا سعي داشت افكار خرافي را در اذهان جاي دهد و از فرار آنها از ذهن افراد جلوگيري نمايد. هاكسلي، با مهارت تام و با وقوف بر اوضاع و شرايط آن ايام، به زيبايي، تلخي آن زمان را به تصوير مي‌كشد و زواياي تيره زندگي را بيان مي‌كند. گويي خواننده را با خود به سفري به ژرفناي تاريخ مي‌كشاند تا به چشم خود ببيند و به گوش خود بشنود كه بر مردمان آن زمان چه مي‌گذشته است. گاه چنان به جزئيات مي‌پردازد كه گويي خواننده به پاي خود وارد منازل و مغاره‌ها مي‌شود. به گوشه دير و صومعه راه مي‌يابد، راهبه‌هايي را مي‌بيند كه بايد مظهر پاكي و خلوص و صفايي باشند كه انگار نوري از بارگاه خدايشان بر آنها تابيده، بناگاه بر اثر تلقين كساني كه شيطان مجسم هستند از اين روي به آن روي مي‌شوند. گويي هاكسلي ميل دارد در بطن داستاني گيرا، كه خواننده به زحمت مي‌تواند كتاب را از دست بگذارد و ميل دارد بداند كه اين حكايت سرانجام به كجا خواهد كشيد...

نویسنده: محمدحسین شهریار