مارکوس زوساک

ترجمه: هما قناد

مری بندیکت

مترجم: گلی نژادی

«شاید برخی از شما بدانید همسر من بازیگری بازنشسته است. او یکی از ستاره‌های تئاتر بود تا آن‌که مرا دید و تصمیم گرفت، به جای هنرپیشه بودن، خانم ماندل باشد.»
من تنها زن صحنه بودم، مری بندیکت با ترجمۀ گلی‌نژادی، اثری در حوزۀ بیوگرافی محسوب می‌شود. حکایت زندگی هدی لامار؛ بانویی هنرمند که زمانی هنرپیشه ای چیره دست بود و سپس به بازیگری بزرگ در صحنه سیاست بدل شد.
«زیباترین زن جهان» چیزی نبود که برای او کافی باشد، او بلندپرواز بود و این بلندپروازی را با ثبت اختراعاتی ماندگار کرد. طراحی یک سیستم راهنما برای اژدرهای نیروهای متفقین که از طریق تغییر فرکانس مانع از ردیابی توسط دشمن می‌شد؛ اثری بود که باعث شد نام او در تاریخ ماندگار شود و ردپای فعالیت‌های علمی او در فن‌آوری بلوتوث و وای فای نیز به چشم می‌خورد.
روایت کتاب من تنها زن صحنه بودم در هفدهم مه 1933 آغاز می شود و تا چهارم سپتامبر 1942 ادامه می یابد؛ روایتی که هم شروعی شورانگیز دارد و هم پایانی درخشان و مخاطب را با خود به لحظه های پرهیجان تاریخ می برد.
«در پایان، آیا همان شخصی شده بودم که آنان پیش از آن تصور می‌کردند؟ برای هر کس دیگری هدی لامار بودم. فقط صورتی زیبا و بدنی نرم. من هرگز هدی کیسلر نبودم؛ مخترعی بلندپرواز، متفکری کنجکاو و یهودی. من هرگز پشت نقش‌های بسیاری که روی صحنه‌های خاموش و روشن بازی کردم، خود واقعی‌ام نبودم.»

هِدی لامار، زنی که یک‌تنه مرزهای زیادی را جابجا کرد. او با زیبایی مسحورکننده‌اش روی صحنة تئاتر و سینما بر تاریخ هنر تأثیر می‌گذاشت و در پشت صحنه، اتفاقات جنگ جهانی دوم و روابط هیتلر با مقاماتش را تغییر می‌داد. با هوش و استعداد عجیبی که داشت، مهندس و مخترعی خودآموخته شد و در هر حوزه‌ای پا گذاشت، تأثیرگذار و خلاق بود.
این رمان بر اساس زندگی یکی از مهم‌ترین زنان تاریخ سینما و فرهنگ عمومی و حتی سیاست نوشته شده است و گیرایی فراوانش باعث می‌شود خواننده همه‌چیز را از دریچة ذهن لامار ببیند و با تمام وجود احساس کند.
او بیش‌تر از بسیاری از مدافعان حقوق زنان برای کسب حق برابری با مردان جنگیده است و کم‌تر نامی از او برده می‌شود و از این رو، این رمان همچنین بخش‌های ناگفته‌ای از تاریخ مبارزات زنان را فاش می‌کند.

ولادیمیر مایاکوفسکی

ترجمه: حمیدرضا آتش برآب

ولادیمیر ولادیمیروویچ مایاکوفسکی(به روسی:Влади́мир Влади́мирович Маяко́вский)(زادهٔ ۱۹ ژوئیه ۱۸۹۳ - درگذشتهٔ ۱۴ آوریل ۱۹۳۰) شاعر و درام نویس و فوتوریست (آینده‌گرای) انقلابیِ روسی بود. تئاتر او به تئاتر انقلاب شهرت داشت.

او بسیاری از اشعار ماندگارش را برای معشوقش لیلی بریک سروده‌است. از معروف‌ترینِ آن‌ها این شعر است:

«عزیزم
عمرم
شکنجهٔ جانم
عشقم
لیلی
اشعارم را بپذیر
شاید دیگر
هیچ‌گاه
هیچ‌چیز
نسرودم.»

جسد وی در گورستان بزرگان انقلاب دفن شد. وی در شوروی بزرگ‌ترین شاعر دورهٔ انقلابی لقب گرفته‌بود.

اليزابت استراوت

ترجمه: نيلوفر داد

شخصيت اصلي رمان حاضر زني به نام لوسي بارتون است كه دوران كودكي سختي را پشت سر گذاشته و خاطرات تلخي از پدر بدرفتار و مادر سختگيرش دارد. او كه اكنون ازدواج كرده و صاحب دو دختر خردسال است، در بيمارستان بستري مي‌شود و مادرش پس از سال‌ها دوري به ملاقاتش مي‌آيد و پنج شبانه روز نزد لوسي مي‌ماند. مادر و دختر براي نخستين بار فرصتي مي‌يابند كه با هم گفتگويي صميمانه داشته باشند و زندگي خود و اطرافيانش را از گذشته‌هاي دور تا كنون مرور كنند.

جایزه پولیتزر در قسمت داستان در سال ۲۰۰۹ به مجموعه داستان کوتاه آلیو کیتریج (Olive Kitteridge)نوشته‌ی الیزابت استراوت (Elizabeth Strout) تعلق یافت. استراوت در رشته حقوق تحصیل کرده است و همواره آرزوی نویسندگی داشته است بعد از فارغ‌التحصیلی از دانشگاه، شروع به نوشتن داستان و چاپ آنها در مجلات مختلف کرد و تلاش زیادی برای رسیدن به هدفش کرد. او در این باره می‌گوید آنقدر تمایل به نویسنده شدن در من قوی بود که تصور شکست در  این امر برایم غیرممکن بود، من اشتباهاً به سمت وکالت رفته بودم و برای شش ماه یک وکیل بسیار بد بودم و فکر می‌کردم نویسندگی همان چیزی است که باید انتخاب می‌کردم و با خودم گفتم اگر تلاش خودم را در این زمینه بکنم حداقل در هنگام مرگ راضی هستم که آنچه توانسته‌ام را انجام داده‌ام. استراوت نویسندگی خلاق را در دانشگاه نیز تدریس کرده است. کتاب‌های او از نظر صاحب‌نظران بسیار قابل توجه بوده‌اند و برنده دریافت جوایز ارزشمندی نیز شده‌اند. استراوت همچنین درباره جایزه پولیتزرش گفته است: خوشحالم که در سن بالا این جایزه را کسب کردم، اگرچه چنانچه جوانتر بودم از این موضوع بسیار هیجان‌زده‌تر می‌شدم.

ناتسومه سوسه کی

ترجمه: پرویز همتیان بروجنی

من يك گربه هستم به مانند ساير آثار نويسنده،‌ براي انتقاد از كاستي‌هاي جامعه ژاپن و رشد نامتوازن سرمايه‌داري در اين كشور از بياني طنزآلود و گزنده بهره برده است. نويسنده با طرح موضوع خلاقانه خود به بررسي اخلاق و فرهنگ طبقه متوسط ژاپن مي‌پردازد و اين وظيفه بر عهده گربه‌اي است كه به عنوان قهرمان داستان، خود روايتگر اين پيچيدگي‌ها و مناسبات اجتماعي حاكم بر جامعه سنت‌گراي ژاپن است.

گزارش از روسی: یولتان سادیکوا

جین آستین

ترجمه: رضا رضایی