مايكل بروس ـ استيون باربن

ترجمه: ميثم محمدامينی

«آیا وجود شر، وجود خدا را زیر سؤال می‌برد؟ استدلال این دیدگاه را به من نشان بده.»

فلسفه با پرسش‌ها آغاز می‌شود، اما تلاش برای یافتن پاسخ نیز به همان اندازه اهمیت دارد؛ و این پاسخ‌ها نیازمند استدلالی سنجیده و منطقی‌اند. کتاب فقط استدلال‌ها با کنار زدن نثر دشوار و پیچیدهٔ فلسفی، ۱۰۰ استدلال مشهور و تأثیرگذار را در جوهرهٔ اصلی‌شان ارائه می‌کند و مقدمات، نتایج و ساختار منطقی هر استدلال را به‌روشنی مشخص می‌سازد. نقل‌قول‌های کلیدی نیز تصویری از سبک بیان و شیوهٔ استدلال هر فیلسوف به دست می‌دهند. فقط استدلال‌ها یک مرجع فشرده و ارزشمند برای دسترسی یک‌جا به استدلال‌های مهم فلسفی است.

• خلاصه‌ای فشرده و دارای ساختاری دقیق از ۱۰۰ استدلال مهم و تأثیرگذار در فلسفهٔ غرب
• نخستین کتابی از این نوع که مهم‌ترین و تأثیرگذارترین استدلال‌های فلسفی را در قالبی روشن و بر اساس ساختار «مقدمه/مقدمات ← نتیجه» ارائه می‌کند؛ همان زبانی که فیلسوفان به کار می‌برند و دانشجویان فلسفه باید آن را بشناسند
• شرح‌های کوتاه و دقیق از استدلال‌های بنیادین، بدون گرفتار شدن در توضیحات و تفسیرهای طولانی
• تبدیل متون دشوار فلسفی به استدلال‌های اصلی و هستهٔ منطقی آن‌ها
• طراحی‌شده به‌عنوان مرجعی سریع و فشرده برای طیفی گسترده از مباحث، از «پنج راه» توماس آکویناس برای اثبات وجود خدا گرفته تا امکان‌های متافیزیکیِ جهانی که در آن موجودات زامبی‌وارِ فاقد آگاهی وجود دارند.

ادوارد کریگ

ترجمه گلناز صالحی‌کریمی

نويسنده : كاترين ويلسون

مترجم : مجتبی پردل

اسماعیل نوشاد

نویسنده :   ویلیام اروین

مترجم :   محمد یوسفی

جولز اونز

ترجمه: فاطمه حسینی سارانی

نیگل واربورتون و جولز اِوَنز دربارۀ امکان استفادۀ درمانی از فلسفه گفت‌و‌گو کرده‌اند. از نظر واربورتون فلسفه اندیشیدن دربارۀ حقیقت است و هیچ تضمینی نیست که کشفِ حقیقت، برای ما به‌لحاظ روانی مفید باشد. اما اونز فلسفه را نوعی عمل‌گرایی می‌داند و معتقد است می‌توانیم با ترکیب فلسفه‌های باستانی با روانشناسی تجربی به مردم کمک کنیم تا رنج‌هایشان را تسکین دهند.

ایان — نیگل واربورتن: اخیراً علاقۀ زیادی به فلسفۀ رواقی به وجود آمده است، به‌خصوص به جنبۀ درمانیِ آن. من به این مسئله مشکوکم؛ زیرا از نظر من فلسفه اولاً تلاش برای فهم است و به‌معنای دقیق کلمه، تلاشی پژوهشی است. هیچ تضمینی نیست که کشفِ اینکه چیزها چگونه‌اند، برای ما به‌لحاظ روانی مفید باشد. در واقع ممکن است کارها را بسیار خراب‌تر کند. آنطور که فردریش نیچه اشاره کرده است، ممکن است حتی مواجهۀ رودررو با حقایق عمیق‌ترِ واقعیت ممکن نباشد. چنین چیزی ممکن است زندگی بشری را تحمل‌ناپذیر سازد. شما چه فکر می‌کنید؟

جولز اِوَنز: من به‌شخصه معتقد نیستم که همۀ فلسفه، درمان است؛ بلکه یونانیان باستان و رومی‌ها و همین‌طور بسیاری از فیلسوفان هندی مسئله را اینطور می‌دیدند. آن‌ها روش‌های عملی بسیاری پایه گذاشتند که مدعی بودند می‌تواند به تسکین درد کمک کند. این بخشی از نوعی «فلسفۀ زندگی» فراگیر بوده است. این روش‌ها فقط مثبت فکرکردن نبوده است؛ بلکه آن‌ها معتقد بودند ما باید جهان را آنگونه که هست، ببینیم و با تمام بی‌ثباتی‌ها و ناملایماتش آن را بپذیریم. روان‌شناسان تجربی برخی از این فنون را آزمایش و بازکشف کرده‌اند که این روش‌ها واقعاً رنج هیجانی را به‌کلی تغییر می‌دهد. من می‌خواهم تا جایی که ممکن است دربارۀ این مسئله آگاهی رسانی کنم؛ زیرا فلسفۀ باستانی واقعاً می‌تواند به مردم کمک کند تا رنج‌هایشان را تسکین دهند. این به نفع فلسفه هم خواهد بود، زیرا همان‌طور که می‌دانید امروز بسیار به آن حمله می‌شود و تحت فشار است. فکر نمی‌کنید هر چه بیشتر این مسئله را توضیح دهیم، وضعیتِ فلسفه و ربط آن به زندگیِ روزمره بهبود خواهد یافت؟

حال، آیا من فکر می‌کنم سعادت ارزش بالاتری از حقیقت دارد؟ نه. من هیچ وقت به چیزی که فکر می‌کنم غلط است به خاطر اینکه مرا خوشحال می‌کند چنگ نمی‌اندازم – حداقل امیدوارم این کار را نکنم. فسلفه متضمن جست‌وجوی خستگی‌ناپذیر حقیقت است، یک ارزیابی پایان‌ناپذیر از فرضیاتمان. من از این جست‌وجو لذت می‌برم. به همین دلیل است که من در رواقی‌گری متوقف نمانده‌ام، بلکه هنوز به جست‌وجو ادامه می‌دهم زیرا گمان نمی‌کنم که رواقی‌گری همۀ حقیقت را دربارۀ واقعیت بیان می‌کند. اما چیزی که به من انگیزه می‌دهد که به جست‌وجو ادامه دهم نوعی ایمان افلاطونی به این است که حقیقت خوب است، و اینکه برای من خوب است. اگر فکر می‌کنید که مقصد، ارزشِ رسیدن ندارد، چرا باید به خود زحمتِ جست‌وجو بدهید؟