عشق در روزگار وبا

گابريل گارسيا ماركز

ترجمه: كاوه ميرعباسی

نگاه ناخدا به سمت فرمينا داثا چرخيد و بر پلک هايش نخستين بارقه‌های يخچه‌های زمستانی را تشخيص داد. سپس فلورنتينو آريثا را برانداز كرد، با سلطه خلل‌ناپذيرش بر خويش و عشق تهورآميزش، و ترديدی دير هنگام گريبانش را گرفت كه باعث هراسش شد: آنچه حد و مرز نمی شناسد زندگی است نه مرگ. ازش پرسيد: “خب، جنابعالی خيال می كنيد تا کی می توانيم اين رفت و برگشت مرده شور برده را ادامه بدهيم؟ ” فلورنتينو آريثا پاسخ را از پنجاه و سه سال و هفت ماه و يازده روز پيش – به اضافه شب‌هايشان – آماده در آستين داشت. گفت: “تمام عمر”. «عشق در روزگار وبا» روايت بيش از نيم قرن شيدايی است كه تاماس پينچون درباره‌اش با وجد می گويد: “واقعا محشر است…”.