نویسنده: آنتونی کنی

مترجم: رضا یعقوبی

فریدریش نیچه

ترجمه: سعید فیروزآبادی

در اواخر سال ۱۸۸۸، تنها چند هفته پیش از فروپاشی نهایی ذهنی و گرفتار شدن در جنون، نیچه (۱۸۴۴–۱۹۰۰) تصمیم گرفت زندگی‌نامهٔ خود را بنویسد؛ و «اینک انسان» (Ecce Homo) همچنان یکی از شگفت‌انگیزترین و در عین حال عجیب‌ترین نمونه‌های این گونهٔ ادبی است که تاکنون نوشته شده است.

در این اثر خارق‌العاده، نیچه زندگی، آثار و روند تحول فکری خود را به‌عنوان یک فیلسوف دنبال می‌کند؛ قهرمانان فکری‌ای را که با آنان هم‌ذات‌پنداری کرده، با آنان به مبارزه برخاسته و سپس بر آنان غلبه کرده است بررسی می‌کند ــ شوپنهاور، واگنر، سقراط و مسیح ــ و تأثیر ویرانگر و عظیمی را پیش‌بینی می‌کند که «افشاگری قریب‌الوقوع او دربارهٔ تمامی ارزش‌ها» به همراه خواهد داشت.

«اینک انسان» اثری است که هم‌زمان خودستایانه و خودتمسخرآمیز، نافذ و غریب است؛ اثری که نهایی‌ترین و قطعی‌ترین بیانِ باورهای اصلی نیچه را ارائه می‌دهد و از هر جهت، وصیت‌نامهٔ فکری و آخرین شهادت فلسفی او به شمار می‌آید.

نویسنده: کریس لوئیس

مترجم: رضا رامز

آلن بدیو

مترجم: فواد جراح باشی

یک قرن چیست؟ من پیش‌گفتار ژان ژنه بر نمایشنامه‌اش‌ سیاها را در نظر دارم. او در این پیش‌گفتار به کنایه می‌پرسد: «یک سیاه چیست؟» بلافاصله می‌افزاید: «و پیش از هر چیز چه رنگی دارد؟» من می‌خواهم به همین منوال بپرسم: یک قرن چند سال دارد؟ یک صد سال؟ این بار پرسش بوسوئه است که توجه‌‌مان را جلب می‌کند: «یک صد سال، یک هزار سال، چیست وقتی که یک دم محوشان می‌کند؟». حال باید بپرسم کدام دمِ استثنایی است که قرن بیستم را محو می‌کند؟ سقوط دیوار برلین؟ نقشه برداری از ژن‌‌ها؟ راه اندازی یورو؟

حتی با فرض این که می‌توانستیم این قرن را شکل دهیم و آن را به منزله‌ی ابژه‌ای برای اندیشه برسازیم، آیا این ابژۀ فلسفی خواهد بود، ابژه‌‌ای دست‌خوش آن اراده‌ی تکین، یعنی اراده به تعمق و باریک بینی؟ آیا این قرن پیش از هر چیز یک واحد تاریخی نیست؟

میشل فوکو

مترجم: مانی حقیقی

نام نویسنده : اپرا وینفری

نام مترجم : یاسمن رضایی

اپرا وینفری در ۲۹ ژانویه ۱۹۵۴ در می‌سی‌سی‌پی، از مادری نوجوان به دنیا آمد. مادرش ورنیتا لی ۱۸ ساله خدمتکار بود. پدرش ورنن وینفری ۲۰ ساله در ارتش خدمت می‌کرد. تا ۶ سالگی نزد مادربزرگش در روستایی در می‌سی‌سی‌پی زندگی کرد. با کمک مادربزرگ توانست در کودکی خواندن و نوشتن را بیاموزد او در ۳ سالگی انجیل و سرودهای مذهبی در کلیسا را از حفظ می‌خواند.

۶ تا ۱۲ سالگی را با مادرش در میلواکی گذراند. ۹ ساله بود که مردی از اقوام به او تجاوز کرد و مدتی بعد هم مورد آزار جنسی دوست مادر و اقوام دیگر قرار گرفت. هر چند از درون رنج می‌برد اما هرگر این مسائل را باکسی در میان نگذاشت. مادرش تصمیم داشت او را به کانون اصلاح و تربیت بفرستد، ولی شانس با اوپرا یار نبود و ظرفیت مدرسه تکمیل بود. دیگر راهی نبود جز اینکه با پدرش زندگی کند. به همین دلیل در سال ۱۹۷۱ نزد پدرش در نشویل رفت.

او در سال ۱۹۶۷ از خانه گریخت. در سال ۱۹۶۸ در پی آزارهای جنسی در ۱۴ سالگی باردار شد ولی بچه خود را از دست داد و پسری مرده به دنیا آورد. مرگ فرزند برای او ضربه سختی بود ولی با خود عهد کرد که زندگی‌اش را تغییر دهد. پدر هم تصمیم گرفت با انضباط و سخت گیری به او کمک کند تا بتواند زندگی‌اش را دگرگون کند. او تحصیلاتش را ادامه داد و پدرش او را تشویق می‌کرد که همیشه بهترین باشد. اوپرا مجبور بود هفته‌ای یک کتاب بخواند و مطلبی درباره آن بنویسد.

در ۱۷ سالگی گزارشگر رادیو نشویل شد. برای اینکه بتواند به کار در رادیو وتلویزیون ادامه دهد، برای تحصیل به دانشگاه تنسی رفت و در رشته هنرهای نمایشی و ارتباط کلامی مشغول به تحصیل شد و همزمان، به طور نیمه وقت در رادیو محلی مشغول به کار شد.

با اطمینان می دانم که...

یکی از پر فروش ترین کتاب های سالیان اخیر جهان از زبان یکی از موثر ترین و با نفوذترین زنان دهه ی آغازین قرن بیست و یکم است.اپراوینفری در زمانه ی شک ها و تردیدها از معجزه و شفافیت و لذت و شکرگذاری و قدرت می گوید.از کشف ریزترین لذت ها و ظرفیت ها و جذابیت های زندگی گرفته تا مسیر کلی و دشوار شناخت خود از کشف مسیر اختصاصی هرکدام از ما برای درک کردن و ممکن ساختن آن به دنیا آمده ایم قصه ی بیرون کشیدن نقشه ی گنج از دل سنگ و همه ی این ها از زبان زنی که خود سخت ترین دوران نوجوانی و جوانی را داشته است اما حالا انسانی است که می تواند از بالا رفتن سن اش کیف کند.چون می داند فرصتی برای رشد است چه خوب که شصت ساله شده ام همین است که طوری از اعجاز از به ثمر رساندن هرلحظه از زندگی سخن می گوید که باورش می کنید.

با اطمینان می دانم که حاصل قلم ثروتمند ترین زن دنیای هنر و رسانه است که هنوز لذت کتاب خواندن زیر درخت بلوط را از یاد نبرده است لذتی که امیدوارم با خواندن این کتاب برای شما هم اتفاق بیفتد کتابی که خوب است در هر خانه ای و میان هر خانواده ای وجود داشته باشد.

نویسنده: بیهان بوداک

مترجم: فائزه پورعلی

ملانی وروير - كيم آزارلی

مترجم: محمود دانايی

كتاب «با شتاب به پيش» به زنان نشان مي‌دهد، چگونه زندگي پرمعنا و هدفمندي داشته باشند، كه خود و جهان ما را كامياب كنند. اگر از ديگران الهام بگيريم و به يكديگر بپيونديم، همه ما قادر به كارهاي بزرگي خواهيم بود. در اين كتاب سرگذشت زنان پرجراتي آمده كه چنين روزي را تصور مي‌كردند و براي فرا رسيدن آن كوشش كرده‌اند. بگذاريد كه آنان الهام‌بخش شما باشند. اگر تاكنون ترديدي وجود داشت كه زمان ما زنان فرا رسيده است، كتاب «با شتاب به پيش» به زنان نشان مي‌دهد كه چگونه مي‌توانند خود و جامعه‌شان را توانمند سازند و چرا اين كار براي همه مفيدتر خواهد بود. زنان نيرويي رو به افزايش براي پيشرفت در قرن بيست و يكم مي‌باشند...

سایمون سینک

ترجمه: نوید حسنی

در دنياي امروز افرادي هستند كه ديگران را رهبري مي‌كنند. رهبران از جايگاه قدرت با تأثير برخوردارند. كساني كه رهبري مي‌كنند، الهام بخش ما نيز هستند. همه‌ي ما، چه به شكل افراد و چه به گونه سازمان، دنباله رو كساني هستيم كه به خواست خود رهبري نمي‌كنند، بلكه ما خواستار پيروي از آنها هستيم. پيروي ما از اين افراد، نه به خاطر آنها، بلكه به خاطر خودمان است. اين كتاب براي آناني است كه مي‌خواهند الهام‌بخش ديگران باشند، و كساني كه مي‌خواهند فردي را بيابند كه الهام بخش آنها باشد.

اثر میگوئل سرانو

ترجمه دکتر سیروس شمیسا

کاستیکا براداتان

ترجمه: کیوان سررشته

چالش‌برانگیز و بی‌پروا در برابر فرهنگی که شیفتهٔ موفقیت است، یک فیلسوف برجسته استدلال می‌کند که شکست برای یک زندگی خوب و پربار حیاتی است؛ زیرا ما را از غرور و خودفریبی می‌رهاند و به جای آن تواضع می‌نشاند.

شیفتگی ما به موفقیت به‌سختی قابل چشم‌پوشی است. همه‌جا با یکدیگر رقابت می‌کنیم، رتبه‌بندی می‌کنیم و اندازه می‌گیریم. اما این میل بی‌امان برای بهترین بودن، ما را از چیزی به‌راستی مهم غافل می‌سازد: این‌که باید در برابر چالش‌های زندگی متواضع باشیم. کاستیکا برداتان از خلال روایت زندگی چهار چهرهٔ تاریخی که زندگی‌هایی اثرگذار و معنادار داشتند ــ و آگاهانه شکست را به سوی خود فراخواندند ــ استدلال خود در ستایش شکست را بنا می‌کند. جست‌وجوهای آنان نشان می‌دهد که روبرو شدن با محدودیت‌هایمان نه‌تنها درمانگر، بلکه دگرگون‌کننده است.

کتاب در ستایش شکست عرصه‌های گوناگون شکست را می‌کاود؛ از شکست اجتماعی و سیاسی گرفته تا معنوی و زیستی. روایت با بررسی انتخاب‌های سرسختانهٔ سیمون وی، عارف فرانسوی، آغاز می‌شود؛ کسی که از سر همدلی با کارگران تحت استثمار، در کارخانه‌هایی کار کرد که جسم نحیفش توانِ سختی‌اش را نداشت. سپس به مهاتما گاندی می‌رسیم؛ کسی که جستجوی بی‌امان او برای پاکی، وی را به سوی ریاضت‌هایی هرچه افراطی‌تر سوق داد. پس از او با اِمیل چوران، این «بازندهٔ خودخوانده»، روبه‌رو می‌شویم که آگاهانه پشت به مقبولیت اجتماعی کرد. سپس به یوکیو میشیما می‌رسیم؛ نویسنده‌ای که شیفتهٔ مفهوم ژاپنیِ «شکستِ والا» بود. در نهایت، نویسنده به سنکا بازمی‌گردد تا عناصر یک زندگی نیک را آشکار کند.

برداتان، مرز میان استدلال و داستان‌گویی، میان پژوهش و سلوک معنوی را با شادمانی درمی‌نوردد و در پایان به این نتیجه می‌رسد که درست همان‌گونه که موفقیت می‌تواند ما را سطحی کند، شکست‌هایمان می‌توانند ما را به زندگی‌هایی فروتنانه‌تر، هوشیارتر و عمیق‌تر رهنمون شوند.
ما می‌توانیم بدون موفقیت سر کنیم، اما بدون موهبت‌های شکست، زندگی‌مان بسیار فقیرتر خواهد بود.