رفیق شامی

ترجمه: آتوسا سمیعی

نويسنده: فئودور داستايوفسکی

مترجم: سروش حبيبی

مانند خیلی از داستان‌های داستایفسکی، شب‌های روشن داستان یک راوی اول شخص بی نام و نشان است که در شهر زندگی می‌کند و از تنهایی و این که توانایی متوقف کردن افکار خود را ندارد، رنج می‌برد. این شخصیت نمونهٔ اولیهٔ یک خیال باف دائمی‌ست. او در ذهن خود زندگی می‌کند، در حالی که خیال می‌کند پیرمردی که همیشه از کنارش رد می‌شود اما هرگز حرف نمی‌زند یا خانه‌ها، دوستان او هستند.

كمي دورتر، زني كه به ميله‌هاي نرده تكيه داشت به آب تيره كانال خيره مانده بود. كلاه زرد رنگ زيبايي بر سر و شنل كوتاه و سياه رنگي بر شانه داشت. با خود فكر كردم:‹‹ دختر جواني است كه مطمئنا موهاي سياهي دارد.›› ظاهرا صداي قدم‌هايم را نشنيد. وقتي با نفس حبس شده و قلبي كه به شدت مي‌زد از كنارش رد شدم حركتي نكرد. فكر كردم ‹‹ عجيب است، بايد عميقا در فكر باشد.›› و ناگهان از بي‌حركتي او بر جاي خود خشك شدم. گويا صداي گريه آرامي شنيدم. بله، درست بود. دختر گريه مي‌كرد و همچنان اشك مي‌ريخت. خداي بزرگ!

هرمز شهدادی

کازوئو ایشی گورو

ترجمه: خجسته کیهان

نويسنده: روبرتو بولانيو

مترجم: رباب محب

داستان در بستر مرگ کشیش یسوعی، پدر سباستین اوروتیا لاکروا، اتفاق می افتد، همانطور که او اعتراف می کند شکست او در مقاومت در برابر رژیم سرکوبگر آگوستو پینوشه. کاوشی نافذ در راه هایی که هم دین و هم هنر را می توان در وحشت و ظلم شریک ساخت.

پدر اروتیا این رمان را در یک شب روایت می‌کند: «الان دارم می‌میرم، اما هنوز چیزهای زیادی برای گفتن دارم». روایت او از هم گسیخته، تب‌آلود و توهم‌آمیز است، اما اوروتیا از ابتدای داستانش با احساس شکست و نیاز به اعتراف تسخیر شده است. اعمال، و این شامل گفتار و سکوت می شود، بله، سکوت ها، چون سکوت ها نیز به آسمان می رود و خداوند آنها را می شنود و فقط خدا آنها را می فهمد و قضاوت می کند، پس باید در هر سکوتی بسیار مراقب بود.”

دنيل دفو

حسن كامشاد

اين قضيه از هر حيث چنان كم‌نظير و منبع آن چنان معتبر است كه من نه در كتاب‌هائي كه خوانده‌ام و نه در گفتگوهايم به چيزي همانند آن بر نخورده‌ام؛ و جا دارد كه افراد بسيار جدي و مبتكر آن را پي بگيرند. شبح خانم ويل پس از مرگ خانم بارگريو ظاهر شد؛ اين خانم دوست نزديك من است، و حسن شهرت او را در پانزده شانزده سال گذشته مي‌توانم تضمين كنم. خلق و خوي پسنديده جواني وي در پيش از آشنايي ما نيز مورد تاييد من است؛ با اين جال، وقتي اين حكايت را نقل كرد، پاره‌اي از دوستان برادر خانم ويل - زني كه بر دوست من پديد امد - به او تهمت زدند كه داستان اين ظهور خيال‌پردازي است و تمام سعي خود را به كار بستند تا نيك‌نامي خانم بارگريو را بكوبند و به سراپاي داستان او بخندند...

کیت کوئن

فرنوش جزینی

کنستانتین سیمونوف

ترجمه: ناصر منصوری

 پس از شولوخف برجسته‌ترین نام در ادبیات جنگی شوروی از آن کنستانتین سیمونوف است. این خبرنگار جنگی، برنده شش جایزه‌ی استالین و لنین بیش از هر نویسنده دیگری به جنگ پرداخت. او نه‌تنها شعرهای جنگی سرود، بلکه رمان‌های فراوانی نیز در این باره نوشت. «همرزم» مربوط به درگیری شوروی با ژاپنی‌ها، «شب‌ها و روزها» درباره‌ی نبرد استالینگراد، «زنده‌ها و مرده‌ها» درباره‌ی سال‌های آغازین جنگ جهانی دوم، «مردم سرباز به دنیا نمی‌آیند» باز هم درباره‌ی استالینگراد و «دفتر یادداشت‌ها» درباره جنگ جهانی دوم از این جمله‌‌اند.

در ابتدای کتاب چنین می خوانیم:
زنی فرتوت به دیوار کاهگلی انبار تکیه داد و با صدایی آرام و خسته گفت که استالینگراد چگونه به آتش کشیده شد. هوا خشک و غبارآلود بود. نرمه بادی می وزید و غبار زردرنگ را در هوا می پراکند. پای زن، برهنه و سوخته بود و او در حین حرف زدن گرد و خاک را از پای سوخته اش پاک می کرد. گویی این مرهم دردش بود. سروان سابوروف به پوتین سنگین و گل آلود خود نگاهی انداخت و از زن دور شد. او مردی بود قوی جثه، دارای شانه های ستبر و بلند قد. قامت خمیده و چهره هموار و محکمش تا حدی به دوران جوانی گورکی شباهت داشت. آرام ایستاده بود و به حرف های زن گوش میداد...

جس لوری

ترجمه: ایمان مختار

در داستانی الهام‌گرفته از رویدادهای واقعی، ژورنالیست باردار، جوان هارکن، با هیجانی محتاطانه همراه نامزدش به زادگاه او در مینه‌سوتا می‌رود. او که کودکی‌اش را در جابه‌جایی گذرانده و همیشه دنبال هیاهو و جنب‌وجوش خبرخیز شهرهای بزرگ بوده، حالا مشتاق است که سرانجام جایی ساکن شود. شعار شهر لیلی‌دیل، «برای همیشه به خانه بازگرد»، نمی‌توانست دعوت‌کننده‌تر باشد.

با این حال، در این روستای تصویرگونه و بی‌نقص چیزی درست به نظر نمی‌رسد.

مهربانی مردم آنجا گاهی به فضولی می‌رسد. جوان نمی‌تواند این احساس را از خود دور کند که هر حرکتش زیر نظر است. سازمانی قدیمی و کهنه هنوز شهر را در چنگ خود دارد. راز شوم پسربچه‌ای هم که دهه‌ها پیش ناپدید شد، همچنان بر فضای شهر سایه انداخته است. و اگر جوان دچار توهم نشده باشد، چهره‌ای به‌طرز ترسناکی آشنا از گذشته‌اش در سایه‌ها مراقبش است.

نامزدش به او می‌گوید بیش از حد بدگمان شده است. شاید حق با او باشد. اما شاید هم جوان تازه به مرگبارترین شهر کوچک روی زمین نقل مکان کرده باشد.

نویسنده: شیرین‌دخت دقیقیان

نویسنده :   مارگریت یورسنار

مترجم :   رضا رضایی

مارگریت یورسنار نخستین زنی است که پس از تأسیس فرهنگستان فرانسه (در ۱۶۳۵) به عضویت آن درآمد (در ۱۹۸۰). نخستین رمان او به نام الکسیس در سال ۱۹۲۹ چاپ شد. مهم‌ترین رمان او خاطرات آدرین  است که در ۱۹۵۳ چاپ شد.

عشق، در شراره ها، همچون شبح، همچون یک جای خالی، پیرامون متن پرسه می زند بی آنکه خود را تمام و کمال به دست نویسنده ای بسپارد که در صدد ثبت این تجربه است. پس نوشتن عشق، در واقع، نوشتن شکست نویسنده در نوشتن عشق است و همین شکست است که سبک یورسنار را در شراره ها به وجود آورده است.

شکستی که به مثابه عصاره هنری و زیبایی شناختی یک تجربه عاشقانه، به جا مانده است. تجربه ای که ناممکن بودن انتقال تام و تمام آن و رنج و لذت توامانش، اگر این سان در شراره ها سبک پردازی نمی شد و با تاریخ و ادبیات و اسطوره و انواع شگردهای روایی پیوند نمی خورد شاید در میان زنجیره ای از تجربه های روزانه به تدریج کمرنگ و محو و فراموش می شد و هیچ ردی از خود به جا نمی گذاشت. سبک یورسنار در شراره ها، سبکی است که نه به طور مستقیم حول محور عشق، که حول رنج، زخم و شکست تجربه عاشقانه و ویرانه های به جا مانده از آن سازماندهی شده است.

بی دلیل نیست که کتاب، انباشته از ویرانه ها و سوخته ها و کشته های جنگ هاست؛ جنگ هایی باستانی که تصاویری از جنگ های قرن بیستم در آنها منعکس و با آنها یکی شده و به این سان یورسنار از خلال اساطیر، زمانه خود را روایت کرده و با از میان بردن رابطه خطی و تقویمی میان گذشته و اکنون، این دو لحظه را به لحظه ای واحد بدل کرده است، چنانکه ابایی ندارد در قطعه ای نظیر «آنتیگونه یا انتخاب» هنگام وصف گذر آنتیگونه از ویرانه های دوزخی یک جنگ باستانی، از عبور تانک ها سخن بگوید: «آنتیگونه جامه ها، رخت ها، جایی در دلیجان همگانی به مقصد تبس، چیزهایی که تسئوس از سر صدقه به او تعارف می کند، هیچ کدام را نمی پذیرد. پیاده می رود و می رسد به شهری که بلارا به گناه بدل کرده، وداع را به تبعید و سرنوشت او را به مکافات.

ژولیده مو، عرق ریزان، مضحکه نادانان، رسوای دانایان، ردپای نظامیان را در آن دشت فراخ می گیرد و می رود که ریخت و پاش است از بطری های خالی، کفش های بی پاشنه، مجروحان رها شده ای که پرندگان شکاری آنها را دیگر مرده می انگارند. به سوی تبس پیش می رود، مانند پطرس رسول که به رم برمی گشت تا مصلوب شود...