ویلیام پل یانگ

ترجمه: فرشته جاوید حسینی

کتاب کلبه نوشتۀ ویلیام پل یانگ، وین جیکوبسن وبرد کامینگر، سفری روحانی به عشق و بخشش است که زندگی شخصیت داستان را تغییر می‌دهد؛ عشق بسیار قدرتمندتر از خطای شماست.

یکی از پرفروش‌ترین رمان‌های منتشر شده در سال 2007 میلادی رمان کلبه (The Shack) بود که با استقبال مخاطبان و منتقدان ادبی در این سال روبه‌رو شد. ویلیام پل یانگ (William Paul Young) که اغلب او را «پل» می‌نامند، به نیویورک تایمز درباره‌ این رمان می‌گوید: این رمان هدیه‌ای به شش فرزندم است. «کلبه» در این رمان، نمادی از خانه‌ یا محیطی‌ است که هر انسانی از دردها و رنج‌هایش در درون خود برای خویش می‌سازد.

رمان کلبه داستان زیبایی است از اینکه چگونه خداوند ما را در تلاطم ناراحتی‌ها و از میان چنگال ناامیدی‌ها و مغلوب فرضیات‌مان پیدا می‌کند. خداوند هیچ‌گاه ما را رها نمی‌کند مگر آن که خودمان بخواهیم. کلبه ماجرای ربوده شدن دختر «مک»،‌ قهرمان داستان است. «مک» پدر این دختر چهار سال پس از این ماجرا به کلبه‌ای که دخترش به گمان زیاد در آن‌جا به قتل رسیده، می‌رود و یک هفته‌ای را آنجا می‌گذراند و با خدای خود راز و نیاز می‌کند.

ژان ژنه

ترجمهٔ: بهمن محصص

آنچه در نمایش «کلفت‌ها» می‌بینیم ظاهرا از ماجرایی واقعی گرته‌بردرای شده است. جنایت دو خواهر خدمت‌کار به نام پاپن که بانوی خود را کشته و قطعه‌قطعه‌ کرده‌اند. شعر آنار خدمتکار ژان کوکتو در پس این داستان جنایی، «ژان ژنه» موضوع مورد علاقه‌ی خود را می‌یابد و می‌پرورد. تقابل جامعه‌ی مطرود و محترم در آمیزه‌ای از عشق و نفرت؛ اما چنان که لوسین گلدمن نشانه داده است«اگر چه قشر اجتماعی ژنه از جامعه‌ی محترم طرد شده است اما ژنمه این طردشدگی را به درون انسان سوق می‌هد.» انسان طرد شده، جامعه‌ی محترم را در وجود خود باز می‌پرورد و در آن واحد به آن عشق و هم نفرت می‌ورزد. آن‌چه برای ژنه در ماجرای خواهران پاپن جالب توجه است، همین وجه وجودی و هستی‌شناسانه طردشدگی است. در واقع ژنه قصه را تطهیر کرده، فقط جوهر آن را نگاه داشته و آن را به صورت یک رمز ارائه کرده است. او تم طردشدگی را در کلفت‌های می‌پروراند. پس ظاهر جنایی نمایش واپس می‌نشیند و صحنه‌ی نمایش به صحنه‌ای جادویی و قساوت‌بار برای عریان ساختن دوگانگی انسان فرودست بدل می‌شود.

جعفر مدرس صادقی

کسری روزی در حال قدم زدن در پارک است که با جهان آشنا می شود . جهان دختر کردی است که پدر و مادر و برادرش سالار نزد پارتیزان های کرد زندگی می کنند و او مراقب برادرش قباد است و تصمیم دارد در آینده خودش نیز پارتیزان شود و برای خودمختاری کردستان بجنگد . کسری و جهان عاشق هم می شوند ، هر چند کسری متاهل است ...

این رمان هم جزء کارهای مشهور آقای مدرس صادقی هست و به انگلیسی هم ترجمه شده است .

نویسنده: ایمی تن

مترجم: ابراهیم فتوت

نویسنده: هومن یوسفدهی

اهلی شیرازی

به کوشش: حامد ربانی

چاپ اول «کلیات دیوان شهریار» از حیث تاریخی و ادبی اهمیتی ویژه دارد، زیرا تصویری نسبتاً بی‌واسطه از شهریار در دوره‌ای ارائه می‌دهد که هنوز به جایگاه اسطوره‌ای و ملیِ سال‌های پایانی عمرش نرسیده بود. این چاپ را می‌توان سندی از «شهریارِ شاعر» دانست، نه «شهریارِ نهادینه‌شده در فرهنگ رسمی».

نخستین ویژگی مهم این چاپ، انتخاب محدود و گزیدهٔ اشعار است. دیوان هنوز به معنای کاملِ «کلیات» نیست و بیشتر شامل شعرهایی است که یا خود شاعر آن‌ها را شایستهٔ انتشار می‌دانسته یا در فضای ادبی زمانه با استقبال روبه‌رو شده بودند. همین گزینش، انسجام درونی دیوان را بالا برده و از پراکندگی کیفی که در چاپ‌های متأخر دیده می‌شود، جلوگیری کرده است.

از نظر فضای عاطفی و مضمونی، چاپ اول به‌شدت شخصی است. محور اصلی شعرها عشق ناکام، حسرت، تنهایی، فقر عاطفی و رنج هستی است. شهریار در این مرحله هنوز شاعری است که از دل تجربهٔ زیستهٔ خود می‌نویسد و کمتر دغدغهٔ نمایندگی «ملت»، «دین» یا «فرهنگ جمعی» را دارد. همین امر باعث می‌شود صدای شاعر صادق‌تر، تلخ‌تر و گاه عریان‌تر به گوش برسد.

در سطح زبان و سبک، چاپ اول نشان‌دهندهٔ وفاداری شهریار به سنت کلاسیک، به‌ویژه غزل حافظی، است؛ اما این تقلید، تقلیدی زنده و خلاق است. زبان هنوز از تصنع و شعارزدگیِ برخی اشعار متأخر به دور است و عاطفه، موتور اصلی شعر محسوب می‌شود نه پیام. موسیقی کلام، سادگی نسبی واژگان و تصویرهای مستقیم، از نقاط قوت این چاپ است.

از نظر جایگاه شاعر در متن، شهریار در چاپ اول هنوز خود را «مرجع» نمی‌بیند. لحن او متواضع، گاه شکسته و حتی خودانتقادگر است. این ویژگی باعث می‌شود خواننده با شاعری روبه‌رو شود که درگیر بحران‌های انسانی است، نه چهره‌ای نمادین که از بالا سخن بگوید. همین نزدیکی انسانی، یکی از جذاب‌ترین وجوه این چاپ است.

از حیث ویرایشی و تصحیح، چاپ اول اگرچه فاقد دستگاه انتقادی پیشرفته است، اما به نسخه‌هایی نزدیک‌تر است که به زمان سرایش اشعار نزدیک‌اند و در برخی موارد زیر نظر خود شاعر شکل گرفته‌اند. بنابراین برای پژوهش‌های سبکی، زبانی و روان‌شناختی، اعتبار بالایی دارد.

در مجموع، چاپ اول «دیوان شهریار» را باید متنی دانست که هستهٔ شاعرانهٔ شهریار را عریان می‌کند: شاعری عاشق، رنج‌کشیده، سنت‌گرا اما زنده، و هنوز رها از بار نقش‌های ایدئولوژیک و فرهنگیِ بعدی. این چاپ برای فهم اصالت شعری شهریار، نه‌تنها مهم بلکه ضروری است؛ چراکه نشان می‌دهد پیش از آن‌که شهریار به «صدای جمع» بدل شود، شاعری بود که از درد فردی به شعر رسیده بود.