کارلوس روییز زفون

ترجمه ی: آرزو احمی

سه‌گانه مه مجموعه‌اي است رازآميز از رمان‌نويس اسپانيايي، كارلوس روييز زفون. اين سه داستان پرتعليق كه از ادبيات فانتزي و گوتيك و مانگا تاثير گرفته‌اند، شروع خوبي براي ورود خوانندگان نوجوان به جهان كتاب‌خواني‌اند. خوانندگان بزرگسال هم مي‌توانند با خواندن آن‌ها جادوي اولين كتاب‌هاي تاثيرگذار زندگي‌شان را از نو تجربه كنند.

سوفوکل

ترجمه: محمد سعیدی

سوفوکل(Sophocles) (زاده ۹۶–۴۹۷ – درگذشته زمستان ۰۵–۴۰۶ ق. م) یا سوفوکلس، یکی از سه تراژدی نویس یونان باستان است که نمایشنامه‌هایش باقی‌مانده‌اند.

اولین نمایشنامه‌های او دیرتر از آیسخولوس و زودتر از اوریپید نوشته شده‌اند. با توجه به سودا (دائرةالمعارف قرن ۱۰) سوفوکل ۱۲۳ نمایشنامه در طول دوران زندگی خود نوشته که فقط ۷ عدد بطور کامل باقی‌مانده است: آژاکس، آنتیگونه، زنان تراخیس، ادیپ شهریار، فیلوکتتیس و ادیپ در کلنوس. سوفوکل تقریباً ۵۰ سال پر افتخارترین نمایشنامه نویس در رقابت‌های نمایشی دولت-شهر آتن بوده که در جشنواره‌های مذهبی لنایا و دیونیزا بر پا می‌شده است. او در ۳۰ رقابت شرکت کرد و حدود ۲۴ بار برنده شد، و هیچ‌گاه مقامی پایین‌تر از مقام دوم کسب نکرد. آیسخولوس ۱۴ بر برنده شد و گاهی از سوفوکل شکست می‌خورد، در حالیکه اوریپید فقط ۴ بار برنده شد.

مشهورترین تراژدی‌های سوفوکل در مورد شخصیت‌های ادیپ و آنتیگونه می‌باشند: این نمایشنامه‌ها بطور کلی بنام نمایشنامه‌های تبای شناخته شده‌اند. البته در واقع هر نمایشنامه بخشی از یک تریلوژی مجزاست که سایر اجزای آن هم اکنون از دست رفته‌اند. سوفوکل نمایشنامه نویسی را با ایجاد نقش سوم و در نتیجه کاهش نقش همسرایان تحت تأثیر قرار داد. او همچنین شخصیت‌های داستان خود را نسبت به نمایشنامه‌های قبلی مثل نمایشنامه‌های آیسخولوس، در سطحی وسیع تر توسعه داد.

نویسنده: هالدین ماگفال

مترجم: عبدالله وزیری، اسدا.. طاهری

نام نویسنده : میچ آلبوم

نام مترجم : ماندنا قهرمانلو

سه شنبه‌ها با موری (به انگلیسی: Tuesdays with Morrie) نوشتهٔ یک نویسنده آمریکایی به نام میچ آلبوم است که در سال ۱۹۹۷ منتشر شد و یکی از کتابهای پر فروش بوده‌است. داستان کتاب واقعی است و درباره ارتباط Morrie Schwartz با شاگردش Mitch Album است.قهرمان اصلی داستان بیمار است، بیماری او بتدریج اعضای بدن را از کارمی اندازد و باعث مرگ سلولی بافت‌ها و ماهیچه‌های بدن می‌گردد، موری مرگ را پذیرفته؛ او خواهد مرد اما در واپسین روزهای زندگی می‌خواهد به کمال برسد.

جملات برگزیده

• درسته، من مربی تو میشم و تو میتونی بازیکن من باشی. تو میتونی تمام قسمتهای دلپذیر زندگی رو که من واسه انجام دادنش پیر هستم رو بازی کنی.
• وقتی مردن را می‌آموزی، زندگی کردن را یاد می‌گیری.
• تنها راه معنی دادن به زندگی این است که خودت را وقف دوست داشتن دیگران بکنی.
• مرگ زندگی را به پایان میرساند نه یک رابطه را.
• تو موج نیستی بلکه قسمتی از دریا هستی.
• اگر می‌خواهی برای آدم‌های طبقه بالا پز بدهی زحمت نکش. آن‌ها همیشه به نظر حقارت نگاهت می‌کنند. اگر هم می‌خواهی برای زیر دست‌هایت پز بدهی باز هم زحمت نکش چون فقط حسودی شان را تحریک می‌کنی. این نوع شخصیت کاذب تو را به جایی نمی‌رساند. فقط قلب باز است که به تو اجازه می‌دهد در چشم همه یک جور باشی
• بعضی وقتها آدم نمی‌تواند به چشمهایش اعتماد کند. باید به احساساتش اعتماد کند. اگر می‌خواهی دیگران به تو اعتماد داشته باشند باید تو هم به آنها اعتماد داشته باشی. حتی در تاریکی مطلق. حتی وقتی داری می‌افتی.
• بسیاری از چیزها کشف شده‌است بجز چگونه زیستن.

سه شنبه ها با موري تاريخ نگاري اعجاب انگيز لحظاتي است که اين دو مرد با يکديگر صرف کردند، و ميچ از طريق اين کتاب، هديه ماندگار موري را با جهان سهيم شده است. سه شنبه ها با موري از تأثير گذارترين و پرفروش ترين انتشارات نيويورک تايمز است که از اکتبر 1997 تاکنون همواره در صدر جدول پرفروشترين کتاب هاي سال قرار داشته است.اُپراه مينفري بر اساس اين کتاب، فيلمي تلويزيوني تهيه کرد ، که از تلويزيون ايران نيز پخش شد. سه شنبه ها با موري در سي و چهار کشور و به سي زبان ترجمه شده و به چاپ رسيده است. اين کتاب پرفروش ترين کتاب سال در کشور هاي ژاپن، استراليا، برزيل، و انگليس نيز بوده است.

امیل زولا

ترجمه: محمدتقی غیاثی

رمان «لا کوره» (La Curée) اثر امیل زولا یکی از مهم‌ترین آثار دورهٔ ناتورالیسم فرانسه و دومین جلد از مجموعهٔ عظیم روگون–ماکار است. این رمان تصویری تند، بی‌رحمانه و افشاگر از فساد اخلاقی، حرص اقتصادی و فروپاشی ارزش‌های انسانی در دوران امپراتوری دوم فرانسه ارائه می‌دهد و زولا در آن، جامعهٔ بورژوایی پاریس را همچون صحنهٔ شکاری بزرگ به تصویر می‌کشد که در آن هر کس در پی تصاحب «سهم» خود از لاشهٔ قدرت و ثروت است.

در مرکز روایت، آریستید روگون (که خود را با نام «ساکار» معرفی می‌کند) قرار دارد؛ مردی جاه‌طلب و فرصت‌طلب که از دگرگونی‌های سیاسی و شهری پاریس در دورهٔ ناپلئون سوم برای ثروت‌اندوزی بهره می‌گیرد. بازسازی گستردهٔ پاریس به رهبری هوسمان، زمینه‌ای است که زولا آن را نه نشانهٔ پیشرفت، بلکه ماشینی برای سوداگری، رانت و نابودی اخلاق اجتماعی می‌داند. ساکار با خرید و فروش زمین و سوءاستفاده از اطلاعات دولتی، به نماد سرمایه‌داری افسارگسیخته و بی‌وجدان تبدیل می‌شود.

در کنار او، شخصیت رنه ساکار، همسر جوان و زیبارویش، قرار دارد که قربانی فضایی می‌شود که تنها بر پایهٔ ثروت، لذت و نمایش بنا شده است. رنه در زندگی اشرافی و پرزرق‌وبرق پاریس غرق می‌شود و به تدریج دچار پوچی، بی‌معنایی و انحطاط اخلاقی می‌گردد. رابطهٔ ممنوعه و بیمارگونهٔ او با ماکسیم، پسر همسرش، نقطهٔ اوج این انحطاط است؛ رابطه‌ای که نه از عشق، بلکه از خلأ عاطفی، ملال و فساد محیط اجتماعی زاده می‌شود.

عنوان رمان، La Curée، استعاره‌ای قدرتمند است: در شکار، «لا کوره» به لحظه‌ای گفته می‌شود که لاشهٔ شکار میان سگ‌ها تقسیم می‌شود. زولا با این تصویر، جامعهٔ بورژوایی را به گله‌ای از شکارچیان درنده تشبیه می‌کند که پس از پیروزی سیاسی و اقتصادی، بی‌رحمانه به جان منابع، زمین، بدن و اخلاق یکدیگر می‌افتند. در این جهان، انسان‌ها نه بر اساس ارزش‌های انسانی، بلکه بر پایهٔ میزان سود، قدرت و لذت سنجیده می‌شوند.

از نظر ادبی و سبکی، زولا با دقت ناتورالیستی خود، محیط را به‌مثابه نیرویی تعیین‌کننده در سرنوشت شخصیت‌ها نشان می‌دهد. پاریسِ نوسازی‌شده، خیابان‌ها، سالن‌های مجلل و باغ‌ها نه پس‌زمینه، بلکه عاملی فعال در تباهی اخلاقی انسان‌ها هستند. توصیف‌های پرجزئیات، زبان تصویری و نگاه علمی‌گونهٔ زولا، نشان‌دهندهٔ باور او به تأثیر وراثت و محیط بر رفتار انسان است.

در سطح فلسفی و اجتماعی، رمان نقدی تند بر ایدهٔ پیشرفت است. زولا نشان می‌دهد که توسعهٔ شهری و اقتصادی، بدون اخلاق، به ویرانی روح انسان می‌انجامد. لا کوره افشا می‌کند که پشت ظاهر تمدن، شبکه‌ای از حرص، شهوت، ریا و خشونت پنهان است و جامعه‌ای که تنها سود را معیار قرار دهد، ناگزیر به فساد و فروپاشی می‌رسد.

در جمع‌بندی، La Curée رمانی است دربارهٔ چپاول سازمان‌یافته، انحطاط اخلاقی و سقوط انسان در عصر سرمایه‌داری نوظهور. این اثر نه‌تنها یکی از کلیدی‌ترین رمان‌های مجموعهٔ روگون–ماکار، بلکه یکی از صریح‌ترین نقدهای ادبی بر بورژوازی قرن نوزدهم است و جایگاه امیل زولا را به‌عنوان یکی از بزرگ‌ترین نویسندگان ناتورالیست جهان تثبیت می‌کند.

نویسنده: سیمون دوبووار
مترجم: مهستی بحرینی

مترجم درباره‌ی این کتاب چنین می‌گوید :

اين اثر يك داستان بلند صد صفحه‌اي است كه من مقدمه‌اي نيز بر آن نوشته‌ام. اين اثر را نمي‌توان در زمره آثار اتوبيوگرافيك دوبوار به حساب آورد. اين اثر مدتي پس از مرگ اين نويسنده فرانسوي و در بين دست‌نوشته‌هايش كشف و منتشر شده است. اين اثر همان تم و درونمايه هميشگي آثار دوبوار را دارد و مانند آثار ديگر قلمي پخته و منسجم دارد.

نویسنده: آلبر کامو

مترجم: خشایار دیهیمی

نمایشنامهٔ «سوءتفاهم» یکی از تراژدی‌های فلسفی آلبر کامو است که بنیان آن بر پوچی، غربت انسان، ناتوانی در برقراری ارتباط و بی‌معنایی رنج بشر استوار است. داستان دربارهٔ مردی به نام ژان است که پس از سال‌ها دوری، به زادگاهش بازمی‌گردد تا مادر و خواهرش را که صاحب مهمانخانه‌ای دورافتاده‌اند، غافلگیر کند. اما او خود را معرفی نمی‌کند، و همین سکوتِ پرمعنا آغاز فاجعه‌ای می‌شود که همه چیز را نابود می‌کند.

مادر و خواهر ـ که از زندگی یکنواخت و بی‌آیندهٔ خود خسته شده‌اند ـ برای یافتن راهی به سوی آزادی، مسافران ثروتمند را می‌کشند و پولشان را می‌گیرند. آن‌ها، بی‌آن‌که بدانند، ژان را نیز همانند دیگران می‌کشند؛ و بدین ترتیب، یک سوءتفاهم ساده، به قتل فرزند و برادر تبدیل می‌شود.

کامو این تراژدی را صحنه‌ای برای طرح پرسش‌های بنیادین خود می‌کند:
انسان چگونه در جهانی بی‌پاسخ و خاموش، میان رنج و امید گرفتار می‌شود؟
آیا اخلاق و معنا بدون ارتباط انسانی ممکن است؟
و آیا سکوت و ناتوانی در بیان خود، خطرناک‌تر از هر دشمن بیرونی نیست؟

در پایان، مادر و خواهر با حقیقت وحشتناک روبه‌رو می‌شوند، اما این آگاهی هیچ نجاتی به همراه ندارد؛ زیرا جهانِ کامو، جهانی است که در آن آگاهی همیشه دیر می‌رسد و انسان در برابر پوچیِ بی‌رحم، تنهاست.

نمایشنامهٔ «سوءتفاهم» نمونه‌ای درخشان از توانایی کامو در پیوند دادن درام تراژیک با فلسفهٔ پوچی است؛ اثری که به‌سادگی خوانده می‌شود، اما همچون زخم، در ذهن می‌ماند و بی‌امان پرسش می‌سازد.

پاتریک وایت

ترجمه: وحید فتاحی

«سوختگان» مجموعه‌ای از یازده داستان کوتاه نوشته پاتریک وایت، نویسنده استرالیایی، است که نخستین‌بار در سال ۱۹۶۴ به وسیله انتشارات آیر و اسپاتیس‌وود منتشر شد. انتشارات پنگوئن در سال ۱۹۶۸ آن را منتشر کرد و چاپ‌های مجدد آن در سال‌های ۱۹۷۲ و ۱۹۷۴ به بازار آمد.

عنوان مجموعه به انسان‌هایی اشاره دارد که جامعه آنان را می‌سوزاند و هر یک از داستان‌ها، چه به‌صورت واقعی و چه در معنایی استعاری، به مفهوم سوختن و آتش‌گرفتن ارجاعی دارد. هفت داستان در استرالیا می‌گذرد و چهار داستان دیگر در یونان رخ می‌دهد یا درباره مهاجران یونانی است. حومه‌ای به نام سارساپاریلا که محل وقوع چند داستان است، حال‌وهوایی شبیه شهر کوچک نمایشنامه «شهر ما» اثر تورنتون وایلدر دارد، اما با «نگاه دانه‌دانه و سرزنشگر» پاتریک وایت.

«سوختگان» نخستین مجموعه از سه مجموعه داستانی پاتریک وایت است. شخصیت‌های این داستان‌ها گرفتار احساس انزوا، خودکاوی شدید و آگاهی دردناک از تفاوت خود با دیگران‌اند. مضمون مشترک داستان‌ها تنهایی است؛ مضمونی که در دومین مجموعه او، «کاکاتوها»، و سپس در سومین و آخرین مجموعه‌اش، «سه قطعه ناآرام»، نیز ادامه پیدا می‌کند.

داستان‌های این مجموعه عبارت‌اند از:

«گل‌های رز مرده»

«دم‌جنبانک‌ها در مهتاب»

«یک فنجان چای»

«خاک رس»

«عصر در خانه سیسی کامارا»

«یک روح شاد»

«مهربان بودن با تیتینا»

«خانم اسلاتری و معشوق اهریمنی‌اش»

«نامه‌ها»

«زنی که اجازه نداشت گربه نگه دارد»

«پایین، در زباله‌دانی»

خوآن پابلو ویالوبوس

ترجمه: محمدرضا فرزاد