در نیمه‌ی نخست قرن بیستم، اروپا درگیر دگرگونی‌های پیاپی، از جمله جنگ‌های جهانی، بحران‌های اقتصادی و بیماری‌های همه‌گیر بود. در چنین شرایطی، فلسفه‌ی اگزیستانسیالیسم به‌عنوان پاسخی به وضعیت آشفته‌ی انسان مدرن، ظهور کرد. دو چهره‌ی برجسته‌ی این جریان، ژان پل سارتر و آلبر کامو، با وجود شباهت‌های بنیادین در اندیشه، در نهایت مسیرهای متفاوتی را در پیش گرفتند. این مقاله به بررسی زندگی، جهان‌بینی، نقاط اشتراک و افتراق این دو متفکر بزرگ می‌پردازد. اگزیستانسیالیسم؛ پرسش از هستی انسان فلسفه‌ی اگزیستانسیالیسم، نه یک مکتب منسجم بلکه تلاشی مشترک برای پاسخ‌دادن به پرسش‌هایی بنیادین درباره‌ی معنای وجود انسان است. از کی‌یرکگور و نیچه در قرن نوزدهم تا هایدگر، سارتر و کامو در قرن بیستم، فیلسوفان اگزیستانسیالیست تلاش داشتند تا رابطه‌ی فرد با جهان، آزادی، مسئولیت و تنهایی را در...

من عاشق رمان های فلسفی هستم - و "بیگانه" (یا L'etranger) همه چیز درباره اگزیستانسیالیسم است. این رمان در سال 1942 منتشر شده است. رمان کوتاه درباره مردی است که بدون دلیل و گناه زیاد دست به قتل می زند و به دادگاه فرستاده می شود و محاکمه می شود و در نتیجه او را به اعدام محکوم می کنند. یک چیز واقعاً جالب در رمان شخصیت اصلی بود. شخصیت اصلی در طول رمان احساسات کمی داشت و تنها در انتهای رمان شروع به احساسات بیشتر کرد. خوانده‌ام، و در مقطعی خودم تا حدی فکر می‌کردم که قهرمان داستان اوتیستیک یا حتی روان‌پریشی است، اما در عوض متوجه شدم که او نمایانگر غیرممکن بودن آرمان صداقت انسانی است. برای من، رمان به تمثیلی از نظام اخلاقی...

مسئله محوری فلسفه کامو اسطوره سیزیف را با بیان این نکته آغاز می کند که مشکل اصلی فلسفه این است که بفهمد آیا زندگی ارزش زیستن دارد یا خیر، همه چیز جزئی است. مردم به نام مشکل هستی شناختی نمی میرند. آنچه به زندگی معنا می بخشد، توهمات غیرمنطقی است. همین ایده هایی که حذف می شوند، برای ایجاد افکار خودکشی کافی هستند. افراد به ندرت از روی بازتاب خودکشی می کنند، علت اغلب غیر قابل تایید است. خودکشی راهی است برای اعتراف به اینکه زندگی خیلی زیاد است یا اینکه آن را نمی فهمی. وقتی مردم مایوس می شوند، وقتی دیگر نمی پذیرند که هیچ رستگاری برای زندگی وجود دارد، حتی یک رستگاری کاذب، آنگاه پوچ بودن زندگی را تشخیص می دهند. فکر کردن به خودکشی اغلب...