نويسنده: كارل ماركس

مترجم: حسن مرتضوی

نویسنده : صادق زیباکلام

در آذر 1357 نزدیك به 100 تن از اساتید دانشگاه تهران به رهبری دكتر محمد ملكی، استاد دانشكده دامپزشكی، در طبقه پنجم ساختمان مركزی دانشگاه تهران متحصن شدند. خواسته آنان بازگشایی دانشگاه تهران بود كه به دستور دولت نظامی ارتشبد غلامرضا ازهاری به همراه سایر دانشگاه‌های كشور تعطیل شده بود. این كتاب شرح آن رویداد و شمه‌ای از زندگی سیاسی یكی از قهرمانان اصلی مبارزات دانشگاهیان در دوران انقلاب، یعنی دكتر محمد ملكی می‌باشد. در عین حال كتاب، پنجره كوچكی نیز هست به بخشی از مبارزات علیه رژیم گذشته كه همچون بسیاری از بخش‌های دیگر آن مبارزات پنهان مانده است.

صادق زیباکلام مفرد (زاده ۲۲ خرداد ۱۳۲۷ خورشیدی _ تهران)، استاد علوم سیاسی، نگارنده و دانشور ایرانی با گرایش‌های اصلاح‌گرایانه و نوآزادی‌خواه است. او دکترای علوم سیاسی از دانشگاه برادفورد دارد. و هم‌اکنون استاد تمام دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران و واحد علوم و تحقیقات دانشگاه آزاد است. مشی رفتاری و گفتاری وی لیبرال است.

زیباکلام معتقد است که بالاخره روزی مجبور هستیم به کودتای ۲۸ مرداد آن‌گونه بپردازیم که بوده و نه آن گونه که دوست داریم فکر کنیم. زیباکلام، محمد مصدق را شریف‌ترین، ملی‌ترین و متدین‌ترین رجال سیاسی ۲۰۰ سال اخیر ایران برشمرد که این صحبت با واکنش مجری همراه شد که خطاب به وی اعلام کرد «شما در حالی از مصدق چنین تعریفی می‌کنید که قبلاً وی را به تعلل و کوتاهی و در شکست نهضت ملی نفت متهم کرده بودید» زیباکلام با رد این موضوع گفت؛ «مصدق مرد خاص در تاریخ سیاسی ایران است» و در پاسخ، با متهم کردن سلیمی نمین به توهم توطئه و نگاه دایی جان ناپلئونی به مسائل تاریخی بیان داشت: «شما زمین و زمان را به هم می‌دوزید که رضاخان را خائن معرفی کنید» او در رد ادعای سلیمی نمین مبنی بر خشم مردم از آمدن جنازه رضا شاه به تهران گفت: «وقتی جنازه رضاخان را به ایران آوردند، هزاران نفر از جنازه وی استقبال کردند. فدائیان اسلام که می‌خواستند مراسم را به هم بزنند از مردم کتک خوردند چرا که مردم پی برده بودند که رضاخان خیلی هم آدم بدی نبود»
زیباکلام در مناظره‌ای با رهدار در دانشگاه صنعتی اصفهان به بررسی ریشه‌های ضدیت با آمریکا و آمریکا ستیزی در ایران پرداخت و از رضا شاه دفاع کرد و گفت: «مدیون چکمه‌های رضا شاهیم. من معتقدم تاریخ بهترین تعیین کننده است به شرطی که تحریف نشود؛ به نظر من رضا شاه خدمات زیادی را به ایران کرد.

بابک احمدی

سید خطاب - گری باوما

ترجمه: میلاد اعظمی مرام

آلن تورن

مترجم: سلمان صادقی زاده

دارون عجم اوغلو

ترجمه: اسماعیل یزدان پور

فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۹۱ این امید را در دل بسیاری زنده کرد که یک گام دیگر به پیروزی لیبرالیسم نزدیک شده‌ایم. خیلی زود، بسیاری پیش‌بینی کردند که همهٔ ما در آینده‌ای نه‌چندان دور در دموکراسی‌های لیبرالِ کارآمد زندگی خواهیم کرد. رشد اقتصادیِ پایدار به سود همهٔ اقشار جامعه خواهد بود و جنگ نیز به یادگاری از گذشته تبدیل خواهد شد. اما یک نسل بعد، تنها می‌توان پرسید: چه اتفاقی افتاد؟

دارون عجم‌اوغلو، برندهٔ جایزهٔ نوبل، در این کتاب قدرتمند استدلال می‌کند که دموکراسی لیبرال زمانی شکوفا شد که به وعده‌های بنیادین خود یعنی رفاه مشترک، حکمرانی دموکراتیک و آزادیِ پیگیری دانش وفادار ماند. اما لیبرالیسم، که در اصل فلسفه‌ای برای به چالش کشیدن قدرت بود، هرگز نتوانست خود را به‌طور کامل با جایگاه جدیدش به‌عنوان نظامِ مستقر وفق دهد. از سوی دیگر، نتوانست با گسست‌ها و آشفتگی‌های اقتصادی و اجتماعی ناشی از فناوری‌های دیجیتال نیز به‌خوبی مقابله کند. بدتر از همه، لیبرالیسم در اقتصاد پساصنعتی از وعده‌های بنیادین خود روی برگرداند. در حالی که بخشی از نخبگان دانشگاه‌دیده به نیرویی مسلط در عرصهٔ سیاسی تبدیل شدند و از دیگر بخش‌های جامعه فاصله گرفتند، بذرهای نابرابری گسترده را کاشتند و هم‌زمان تلاش‌ها برای بازسازی فرهنگ عمومی و ارزش‌های جامعه را شدت بخشیدند.

عجم‌اوغلو با بهره‌گیری از همان رویکرد میان‌رشته‌ای که شهرت علمی او را رقم زده است، پیشرفت شگفت‌انگیز و بی‌سابقه‌ای را که لیبرالیسم به وجود آورد مستند می‌کند و شرح می‌دهد که چگونه نهادهای دموکراسی لیبرال در چند دههٔ اخیر خود را درگیر بحرانی عمیق کردند. او با بررسی پیشرفت‌های سریع فناوری، تغییرات در محیط‌های مقرراتی، تحولات تاریخ سیاسی جهان و اقتصاد، تصویری روشن از موفقیت‌ها و شکست‌های مهم‌ترین نظام سیاسی دوران ما ارائه می‌دهد.

عجم‌اوغلو در ادامه راهی تازه به سوی آینده ترسیم می‌کند که آن را لیبرالیسم طبقهٔ کارگر می‌نامد؛ فلسفه‌ای که بر رفاه مشترک تأکید می‌کند، به جوامع محلی و اجتماعات قدرت و اختیار بیشتری می‌دهد و طیف گسترده‌ای از ارزش‌ها و دیدگاه‌ها را در خود جای می‌دهد.