نویسنده: امیر پیشداد، محمدعلی همایون کاتوزیان

نويسنده: لوئيس پوئلس - ژك برژيير
مترجم / مصحح: رويا منجم

"صبح جادوگران...به من یاد بده: 'زندگی کن در دنیای واقعی یا در دنیای خیالی.' "کیمیاگر-پائولو کوئیلو

این کتاب ادبی کلاسیک رادیکال که در سال ۱۹۶۰ چاپ شد اثری است انقلابی که دانش و علم معمول انسانی که در دهه های مختلف تعمیم یافته بود و به صورت مسجل درآمده بود را به چالش کشید.

آیا بشر قادر خواهد بود با دانش و تکنولوژی به تمام اسرار هستی و کیهان دست یابد یا اینکه رازهایی برای همیشه باقی خواهد ماند؟

گابریل گارسیا مارکز

ترجمه: بهمن فرزانه

پابلو نرودا (شاعر بزرگ شیلی)

نرودا صد سال تنهایی را
«بزرگ‌ترین اثر ادبیات اسپانیایی‌زبان پس از دن‌کیخوته»
می‌نامد.
از دید او، رمان مارکز «ترکیبی از اسطوره، تاریخ و رؤیا» است که روح واقعی آمریکای لاتین را به جهان معرفی می‌کند.

ماریو بارگاس یوسا (برنده نوبل و هم‌نسل مارکز)

یوسا این رمان را
«معماری کامل یک جهان»
می‌داند و معتقد است مارکز توانسته است جهانی خودبسنده خلق کند که قوانین درونی‌اش را خودش تعیین می‌کند.
او همچنین می‌گوید:
«هیچ خواننده‌ای نیست که پس از پایان رمان، احساس نکند در ماکوندو زندگی کرده است.»

سلمان رشدی

رشدی این رمان را «کشف دوبارهٔ امکان‌های ادبیات» می‌نامد:
«مارکز نشان داد که می‌توان حقیقت را از طریق خیال دقیق‌تر گفت تا با واقع‌گرایی محض.»

جاناتان فرنزن (رمان‌نویس آمریکایی)

به نظر فرنزن، صد سال تنهایی «کتابی است که همه باید برای فهم ادبیات معاصر بخوانند».
او تأکید می‌کند که مارکز با این رمان مرزهای فرم روایی را جابه‌جا کرده است.

ویلیام کندی (رمان‌نویس آمریکایی)

کندی جمله‌ای مشهور دارد:
«این رمان نه‌تنها باید خوانده شود، بلکه باید خوانده شود و دوباره خوانده شود و دوباره و دوباره…»

توماس پینچن

پینچن این اثر را
«جشنواره‌ای از زبان و تخیل»
می‌داند و معتقد است جادوی مارکز در این است که «اسطوره را مثل واقعیت روزمره بیان می‌کند».

هارولد بلوم (منتقد بزرگ آمریکایی)

بلوم صد سال تنهایی را در فهرست «کتاب‌های ضروری برای فهم ادبیات جهان» قرار می‌دهد و می‌گوید:
«مارکز در این رمان از سطح رمان‌نویسی فراتر می‌رود و به سطح شاعرانگی اسطوره‌سازانه می‌رسد.»

ایزابل آلنده (رمان‌نویس شیلیایی)

آلنده می‌گوید این رمان زندگی او را تغییر داد و دلیل اصلی گرایشش به رئالیسم جادویی شد:
«مارکز نشان داد که عجیب‌ترین چیزها همان‌هایی است که واقعاً رخ می‌دهد.»

باراک اوباما

اوباما در مصاحبه‌ای گفت:
«صد سال تنهایی یکی از کتاب‌هایی است که به من آموخت چگونه فرهنگ‌های دیگر را بفهمم.»

جوسایاه بنیگن (منتقد ادبی)

او تأکید می‌کند که این رمان «کتاب مقدس آمریکای لاتین» است، زیرا تاریخ این قاره را در قالبی اسطوره‌ای روایت می‌کند.

گابریل گارسیا مارکز

ترجمه: بهمن فرزانه

صد سال تنهایی نه تنها روایت سرگذشت خانوادهٔ بوئندیا است، بلکه افسانهٔ تولد و زوال یک جهان است؛ جهانی که با خیال آغاز می‌شود و با فراموشی پایان می‌یابد. مارکز ماکوندو را همچون باغی اسطوره‌ای می‌آفریند، شهری بیرون از تاریخ، معلق میان رؤیا و واقعیت، جایی که قوانین طبیعت، زمان و مرگ در برابر نیروی میل و حافظه خم می‌شوند.

در آغاز، خوزه آرکادیو بوئندیا و اورسولا شهر را از دلِ انزوا می‌سازند؛ آفرینشی بکر، بی‌تاریخ، که با «یاد اولین باری که یخ دیدند» مقدمه‌ای شگفت‌زده و کودکانه برای ورود به جهان می‌سازد. اما این پاکیِ آغازین به‌تدریج در چنبرهٔ تاریخِ واقعی فرو می‌افتد: جنگ‌های داخلی، قدرت‌طلبی، ورود شرکت‌های خارجی، و سرکوب خونین.

مارکز در این مسیر، زمان خطی را نقض می‌کند و آن را به چرخه‌ای تکرارشونده بدل می‌سازد؛ گویی زندگی شخصیت‌ها محکوم است همواره تقلیدی از پیشینیان باشد. نام‌ها تکرار می‌شوند، سرنوشت‌ها تکرار می‌شوند، اشتباهات تکرار می‌شوند. این چرخهٔ ابدی همان «تنهایی» است؛ تنهاییِ ناتوان از گسست، تنهاییِ گرفتار در تقدیر.

رئالیسم جادویی مارکز، نه یک آرایش هنری، بلکه نحوهٔ تجربهٔ جهان در فرهنگی است که تاریخ و اسطوره در آن از هم جدا نیستند. ماکوندو واقعی‌ترین چهرهٔ خود را در لحظاتی نشان می‌دهد که خارق‌العاده‌ترین اتفاقات رخ می‌دهد: رمدیوس زیبا که به آسمان برده می‌شود؛ باران چهار سال و یازده ماه و دو روز؛ اشباحی که همچون حافظهٔ زندهٔ گناه و عشق بازمی‌گردند؛ و طومارهای ملکیادس که سرنوشت خاندان در آن از پیش نوشته شده است. این امر جادویی، حقیقت را نه پنهان می‌کند و نه جایگزین می‌سازد؛ بلکه آن را به سطحی عمیق‌تر می‌برد، به قلمرو ناخودآگاه جمعی.

در لایهٔ تاریخی، ماکوندو استعاره‌ای از آمریکای لاتین است: کشوری که میان استعمار، استبداد، جنگ‌های داخلی و مداخلات خارجی پاره‌پاره می‌شود. اما مارکز این زخم‌ها را نه از منظر سیاسی، بلکه از منظر سرنوشت انسانی روایت می‌کند؛ او نشان می‌دهد که چگونه ملت‌ها — مانند خاندان بوئندیا — وقتی حافظهٔ تاریخی خود را از دست بدهند، محکوم‌اند همان اشتباهات را تکرار کنند تا محو شوند.

در لایهٔ روان‌شناختی، شخصیت‌های رمان نمونه‌های گوناگون تنهایی‌اند:
اورسولا تنهاییِ مادرانهٔ نگهبان سنت‌هاست؛
آمارانتا تنهاییِ عشق ناکام و فرومانده؛
آورلیانو باندماجو تنهایی سیاسی، تنهایی قدرت، و پوچیِ مبارزهٔ بی‌ثمر؛
رمدیوس تنهاییِ پاکیِ کودکانه‌ای که با این جهان سازگار نیست؛
و در پایان، آخرین نسل خاندان، تنهاییِ موجودی است که حتی از گذشتهٔ خود بی‌خبر است.

تنهایی در این روایت، یک حس نیست؛ یک ساختار هستی‌شناختی است — شکلِ بودن انسان در جهانی که نمی‌تواند از چرخهٔ جهل، فراموشی و تکرار رها شود.

سامان نهایی رمان، با خوانده‌شدن طومارهای ملکیادس، لحظه‌ای است که گذشته، حال و آینده یکی می‌شوند. آخرین بوئندیا درمی‌یابد که تاریخ خانوادگی‌شان از آغاز نوشته شده بود و اکنون با خواندن آخرین کلمات طومار، محکوم‌اند که «از صفحهٔ زمین محو شوند، زیرا هیچ‌کس فرصت نخواهد یافت آنان را دوبار بر زبان آورد». پایان ماکوندو نه‌تنها فروپاشی یک شهر، بلکه فروپاشی خاطره و شکست انسانی است که نتوانست خود را از بند تکرار آزاد کند.

صد سال تنهایی در نهایت افسانه‌ای است دربارهٔ ماهیت زمان، شکنندگی حافظه، چرخه‌مندی تاریخ و تنهاییِ بنیادیِ انسان؛ رمانی که مرز میان اسطوره و واقعیت را می‌شکند تا حقیقتی عمیق‌تر عرضه کند: حقیقتِ انسانِ تنها، گرفتار در دایره‌ای که خود ساخته است.

نویسنده: نزار قبانی

مترجم‌: رضا عامری

جسیکا پارک

ترجمه: مسعود اسدی

جسیکا پارک در کتاب صد و هشتاد ثانیه، به روایت عشق فرا انسانی، عمیق و لطیف دو دانشجوى رشته روان‌شناسى با نام‌های الیسون و اسبن می‌پردازد. آن‌ها خیلی سریع و به گفته الیسون در 180 ثانیه عاشق یکدیگر می‌شوند اما عشقشان پایدار می‌ماند و رشد می‌کند. در این میان اتفاقاتی رخ می‌دهد که رابطه آن‌ها را پخته‌تر می‌کند.

جاى خرسندى است که بخش وسیعى از نسل امروز دریغ ندارد که بگوید همسرش را با تمناى عشق برگزیده است و شرمى ندارد که بگوید این ازدواج و این پیوند مقدس با قدرت عشق، بنیان و بنیاد گرفته و جاى امتنان است که این نسل را انکار نمى‌کند و به همسر خویش که به واقع همتاى اوست، عاشقانه مى‌نگرد و عاشقانه او را مى‌ستاید.

ميا شريدن

ترجمه: منا اختياري

«صداي آرچر» داستان زني‌ است كه به كابوس يك شب وحشتناك زنجير شده و مردي كه عشقش كليد آزادي زن است. همچنين داستان مرد بي‌صدايي است كه با جراحتي طاقت‌فرسا زندگي مي‌كند و زني كه به او كمك مي‌كند تا صدايش را بازيابد. اين كتاب، داستان رنج، تقدير، و قدرت دگرگون‌كننده عشق است. هنگامي كه بري پريسكات وارد شهر ساحلي و آرام پيلاين مي‌شود، با تمام وجود اميدوار است اين شهر همان جايي باشد كه بالاخره آرامش از دست‌رفته‌اش را در آن بيابد. در اولين روز اقامتش با آرچر هيل برخورد مي‌كند؛ مرد منزوي و گوشه‌گيري كه همچون بري، اسير عذابي پنهان است. مردي كه هيچ‌كس ديگري حاضر به ديدنش نيست.

خوآن گابریل‌واسکس

مترجم: ونداد جلیلی

ویراستار: مجتبا پورمحسن

صدای افتادن اشیا را در ژوئن 2008، طی شش هفته‌ای که در بنیاد سانتا مادداله‌نا (در دون‌نینی، ایتالیا) بودم، شروع کردم. مایلم از مهمان‌نوازی بئاتریچه مونتی دل‌لا کورته تشکر کنم. کتاب در دسامبر 2010 در خانه‌ی سوزان لورانتی (در زوریس، بلژیک) به‌ پایان رسید و سپاس‌گزار او نیز هستم. در این فاصله بسیاری موجب بهبود و اصلاح این رمان شدند. خودشان می‌دانند چه کسانی را می‌گویم.

خوآن گابریل واسکس در سال 1973 در بوگوتا به‌ دنیا آمد. از 1996 تا 1998 در دانشگاه سوربُن در رشته‌ی ادبیات آمریکای لاتین تحصیل کرد و آثاری از ای. ام. فارستر، ویکتور هوگو و نویسندگان دیگر به اسپانیایی ترجمه کرد. او یکی از اعضای گروه بوگوتا 39 است که مهم‌ترین نویسندگان نسل جدید آمریکای جنوبی نامیده می‌شوند. کتاب‌های دیگر او که پیش از صدای افتادن اشیا چاپ شد یکی خبرچین‌ها است که نامزد دریافت جایزه‌ی ادبیات مستقل خارجی شد و یکی تاریخ سری کوستاگوآنا، که در بارسلونا جایزه‌ی کوئرتی کسب کرد. کتاب صدای افتادن اشیا او به هژده زبان زنده‌ی دنیا ترجمه شده است. واسکس پس از پانزده سال زندگی در فرانسه، بلژیک و اسپانیا اکنون در بوگوتا زندگی می‌کند.

برخی جوایز مهم که کتاب صدای افتادن اشیا برده است:

جایزه‌ی آلفاگوآرا (اسپانیا)، ۲۰۱۱

جایزه‌ی روژه کایوا (فرانسه)، ۲۰۱۲

جایزه‌ی انجمن قلم (انگلیس)، ۲۰۱۲

جایزه‌ی گره‌گور فون رتسوری (ایتالیا)، ۲۰۱۳

جایزه‌ی دوبلین (ایرلند)، ۲۰۱۴.

الیزابت تووا بیلی

مترجم: کاوه فیض اللهی

این کتاب غیرداستانی دربارهٔ زنی است که می‌کوشد از بیماری ناشناخته‌ای که دارد روح و جسمش را می‌خورد جان به‌در ببرد. این کتاب شعر نیست، اما الیزابت تووا بایلی تاریخ طبیعی حلزون را به شیوه‌ای شاعرانه بررسی کرده است. یک روز دوستی هدیه‌ای سرنوشت‌ساز به او می‌دهد: گلدانی بنفشه با یک حلزون جنگلی قهوه‌ای کوچک، تنها حیوان خانگی که او در این شرایط توان نگهداری‌اش را دارد. کم‌کم معلوم می‌شود که میان شیوهٔ زندگی حلزون و سبک جدید زندگی نویسنده در بیماری شباهت‌های غیرمنتظره‌ای وجود دارد: حلزون برخلاف ظاهر آسیب‌پذیرش موجودی مقاوم است که از پس چالش‌های چند صد میلیون سالهٔ حیات در زمین برآمده است و درس‌های گرانبهایی می‌توان از آن آموخت، درس‌هایی که برای آموختن‌شان باید وقت نامحدود و تمرکزی ابرانسانی داشته باشید تا آهسته‌ترین حرکت‌ها را ببینید و آهسته‌ترین صداها را بشنوید، حتی صدای غذا خوردن یک حلزون وحشی را. اصلاً بهتر است یک بیماری مزمن ناشناخته داشته و بستری و زمین‌گیر باشید!

برندهٔ جایزهٔ ادبی بین‌المللی ویلیام سارویان در بخش غیرداستانی ۲۰۱۲

برندهٔ مدال جان باروز برای بهترین کتاب تاریخ طبیعی ۲۰۱۱

برندهٔ جایزهٔ ملی بهترین کتاب در طبیعت‌نگاری (NOBA) ۲۰۱۰