دین ملک طاووس
گارنیک آساطوریان - ویکتوریا آراکلوا
مترجم: آرش طهماسبی
کتاب گارنیک آساطوریان و ویکتوریا آراکلوا، نخستین کوشش آکادمیک است که گزارشی مبسوط از معتقدات یزیدیان در تمامی ساحات معنوي آن عرضه میکند و در ضمن دربردارندة طرحی دقیق از نحوة شکلگیري جوهرة پانتئون یزیدي است. با وجود کثرت آثار چاپ شده دربارة این دیانت ــ که برخی از آنها حتی در دوران اخیر منتشر شدهاند ــ اثر حاضر نخستین تلاش جدي براي نیل به جنبههاي اصلی جهانبینی یزیدي است. بیشتر مسائل طرح شده در این پژوهش، مدتها از سوي جوامع علمی مورد غفلت بوده است، اما نویسندگان کتاب مزبور، در پرتو پژوهشهای میدانی و تسلط کامل بر گویش کُرمانجی متداول در جوامع یزیدي، حق مطلب را در این مورد به خوبی ادا کردهاند. یکی از نتایج و دستاوردهاي مهم این پژوهش، تلاش براي بازسازي جایگاه این دین در میان گرایشهاي غیرجزمی خاورمیانه است. مطالعۀ تطبیقی اسلام دگراندیش (هترودوکس) و مشتقات آن و همچنین برخی دیگر از بدعتهاي موجود در دیانت یزیدي، آشکارکنندة مجموعهاي از تشابهات است که میتواند دستاوردي بزرگ براي پژوهشگران تاریخ تطبیقی ادیان جهان تلقی گردد.
پروفسور آدریانو و. رُسی
دانشگاه ناپل، ایتالیا
این کتاب گزارشی موثق، نو و بسیار ضروري دربارة یکی از گروههاي دینی کمتر شناختهشدة خاورمیانه، یعنی یزیدي است که از پیشداوریها و برداشتهای نادرست رنج برده است. پژوهش مزبور ضمن بیان جزئیاتی دربارة یزیديها و تاریخ آنها، با تمرکز بر معتقدات یزیدي در باب مفاهیمی همچون تجلی خداي یگانه در هیئت الوهیتهاي گوناگون، قدیسان و شخصیتهاي الهی ــ و بهطورکلی تمام عناصري که از باب سهولت استعمال، پانتئون یزیدي نامیده میشوند ــ ابعاد گوناگون و خویشکاريهاي مختلف آن را بهطور شفاف توضیح داده و از یکدیگر متمایز کرده است. بنابر آنچه گفته شد، تحلیل باورهاي شگفت و عناصر التقاطی دیانت یزیدي (شامل آیین گنوسی و اسلام دگراندیش) گامی بزرگ در راستاي مطالعۀ تطبیقی ادیان است؛ چه این دین، متضمن جزئیاتی ارزشمند از جریانهاي گوناگونی است که برخی از آنها در خاورمیانه بسیار کهن و ریشهدار هستند. این کتاب همچنین براي قومشناسی خاورمیانه و فهم مسائل کمتر شناختهشدة ارتباطات ژئوپولیتیکی حائز اهمیت است. موضوعاتی که نویسندگان در این کتاب طرح کردهاند، حاصل واکاوی و پژوهش و آمیزهاي منحصربهفرد از تخصص در شاخههاي گوناگون ایرانشناسی (شامل قومشناسی و مطالعات زرتشتی)، انسانشناسی و ارتباطی درازمدت و تنگاتنگ با یزیدیان و جوامع آنها در نقاط مختلف جهان است.
پروفسور مارتین شوارتز
دین های ایران باستان
ریچارد فولتس
امیر زمانی
ریچارد فولتس (به انگلیسی: Richard Foltz) (۱۹۶۱) ایران شناس کانادای است. وی در شهر کلمبوس واقع در ایالت اهایو، در آمریکا متولد شد. وی دارای دکترای تاریخ و مطالعات خاور میانه از دانشگاه هاروارد است. ریچارد فولتس استاد گروه علوم دین دانشگاه کنکوردیا ی مونترال نیز میباشد. وی تاریخ شناس مذاهب میباشد و مقالههای بسیاری در این زمینه به رشته تحریر درآورده است.
فولتس تأکید بر نقش مهم ایرانیان در تاریخ جهان میکند، به خصوص در حوزه ادیان. او همچنین در اخلاق زیستمحیطی و حقوق حیوانات در اسلام و دین زرتشتی نوشته شده است.
دین های ایران باستان
هنریک ساموئل نیبرگ
ترجمه: سیف الدین نجم آبادی
هنریک ساموئل نوبَرْیْ (به سوئدی: Henrik samuel Nyberg) (در متون رایج معروف به: هنریک سموئل نیبرگ) (زاده ۲۸ دسامبر ۱۸۸۹- مرگ ۹ فوریه ۱۹۷۴) خاورشناس و ایرانشناس سوئدی بود. تمرکز او بیشتر بر روی زبان پهلوی و نیز دینهای ایران باستان به ویژه مزدیسنا بود. نام وی در متنهای فارسی به صورت نیبرگ و نوبرگ هم آمدهاست.
ذخیره الملوک
میر سید علی همدانی
تصحیح: دکتر سید محمود انواری
در میان رسالههای فارسی میرسیدعلی همدانی، کتاب ذخیرة الملوک مفصلترین اثری به شمار میآید که از او برجا مانده است. این کتاب یک مقدمه و ۱۰ باب و خاتمهای کوتاه را دربرمیگیرد که بنا بر قول مؤلف به استدعای جمعی از ملوک و حکام و اشراف نوشته شده است. بیشتر مطالب این کتاب، ترجمه و تلخیص کتابهای امام محمد غزالی با نامهای احیاء علوم الدین و کیمیای سعادت و البته اضافاتی از مؤلف است. هر یک از ابواب ذخیرة الملوک همانند احیاء العلوم، ابتدا با یک یا چند آیه و سپس احادیث با ترجمههای صحیح آغاز میشود. او مطالب دیگر را غالبا با استناد به آیات احادیث و اقوال مشایخ صوفیه و عرفا و زهاد ذکر کرده است.
مشتمل بر ده باب است: باب اول در ایمان، باب دوم در عبودیت، باب سوم در مکارم الاخلاق، باب چهارم در حقوق والدین، باب پنجم در سلطنت، باب ششم در سلطنت معنوی، باب هفتم در امر به معروف و نهی از منکر، باب هشتم در شکر بر نعمت، باب نهم در صبر بر مصائب، باب دهم در مذمت کبر و غضب.
رازی دیگر از گلشن راز شیخ محمود شبستری
به کوشش: شهلا خلیل اللهی
گلشن راز اثر شیخ محمود شبستری یکی از بنیادینترین و ماندگارترین متون عرفانی زبان فارسی است که در اوایل قرن هشتم هجری پدید آمده و جایگاهی ویژه در سنت عرفان نظری و شعر تعلیمی دارد. این اثر در قالب مثنوی سروده شده و پاسخی است به پرسشهایی ژرف درباره حقیقت هستی، نسبت انسان با خدا، ماهیت اندیشه، شناخت، کثرت و یگانگی. شبستری در این منظومه میکوشد دشوارترین مفاهیم متافیزیکی عرفان اسلامی را با زبانی شاعرانه، فشرده و رازآلود بیان کند؛ بهگونهای که گلشن راز همزمان اثری ادبی، فلسفی و آموزشی در سلوک معنوی به شمار میآید.
فضای فکری گلشن راز بهشدت متأثر از عرفان نظری اسلامی است، بهویژه نگرشی که بر یگانگی حقیقت وجود تأکید دارد. در این نگاه، هستی در ذات خود یکی است و آنچه به صورت کثرت دیده میشود، چیزی جز جلوهها و نمودهای همان حقیقت یگانه نیست. شبستری جهان را آینهای میبیند که حقیقت الهی در آن تجلی یافته و انسان را کاملترین مظهر این تجلی میداند. از این رو، شناخت انسان از خود، راهی است به سوی شناخت خدا، زیرا حقیقت انسانی در ژرفای خود با حقیقت الهی پیوندی ناگسستنی دارد.
یکی از محورهای اساسی اندیشه شبستری در گلشن راز، مسئله اندیشه و حدود آن است. او اندیشه را مرحلهای ضروری در مسیر معرفت میداند، اما آن را برای وصول به حقیقت نهایی کافی نمیشمارد. از دید او، اندیشه میتواند انسان را تا مرز حقیقت پیش ببرد، اما در آن نقطه باید جای خود را به شهود و آگاهی درونی بدهد. به همین دلیل، شاعر بارها به ناتوانی زبان و عقل مفهومی در بیان حقیقت اشاره میکند و برای انتقال معنا به رمز، تمثیل و بیان متناقضنما روی میآورد. این شیوه نه از سر پیچیدهگویی، بلکه برخاسته از این باور عرفانی است که حقیقت مطلق را نمیتوان در قالب مفاهیم محدود ذهنی محصور کرد.
خودشناسی در گلشن راز جایگاهی محوری دارد و بهمنزله کلید ورود به معرفت الهی معرفی میشود. شبستری انسان را جهانی کوچک میداند که تمامی مراتب هستی در او بهگونهای فشرده حضور دارند. سالک راه عرفان، با عبور از خودِ ظاهری و نفسانی و رسیدن به خودِ حقیقی، به حقیقتی دست مییابد که فراتر از دوگانگی انسان و خداست. در این مسیر، سلوک نه صرفاً یک فرایند ذهنی، بلکه تحولی وجودی است که تمام هستی سالک را دگرگون میکند.
از نظر ادبی، گلشن راز نمونهای برجسته از پیوند عمیق شعر و تفکر است. زبان آن سرشار از نمادهای طبیعی، اشارات دینی و تصویرهای شاعرانه است، اما در عین حال ایجاز و تراکم معنا، خواننده را به تأمل و مکاشفه وامیدارد. همین ویژگی سبب شده است که این اثر در طول قرنها موضوع شرحها و تفسیرهای فراوان قرار گیرد. هر یک از این شروح کوشیدهاند لایهای از معنا را آشکار کنند و نشان دادهاند که گلشن راز متنی چندلایه و پایانناپذیر است.
در جمعبندی میتوان گفت گلشن راز اثری است که عرفان نظری را از قالب بحثهای صرفاً انتزاعی بیرون میآورد و آن را در زبان شعر مینشاند، بیآنکه از عمق و جدیت فلسفی آن بکاهد. این منظومه پلی است میان عقل و شهود، میان آموزش و تجربه درونی، و میان پرسش و پاسخ درباره هستی. برای خواننده امروز نیز گلشن راز همچنان زنده و اثرگذار است، زیرا به پرسشهایی میپردازد که همواره با انسان همراه بودهاند: حقیقت چیست، انسان کیست و راه رسیدن از پراکندگی به یگانگی کدام است.
رساله الغفران
ابوالعلاء معری
ترجمه: فرشاد عربی
رساله الغفران (به معنای: نامه آمرزش) یک معراجنامه است که ابوالعلا معری در پاسخ به نامهٔ دوست خود، علی ابن منصور، معروف به ابن قارح، نوشته است. ابن قارح از ادیبان مشهور حلب بوده و همیشه بر ادیبان و شاعران این انتقاد را داشته که شاعران به سبب بعضی گفتار یا اعمالشان مانند مهمل شمردن فرائض دینی یا نوشیدن شراب یا غزل سرایی به دوزخ میروند.
ابوالعلا رسالة الغفران را از زبان ابن قارح نوشته است تا برای مردم، وسعت رحمت خدا را روشن کند و به آنها بفهماند که بیشتر شاعران مسلمان و سخنوران دوران جاهلیت که به عقیدهٔ بعضی از فقها اهل دوزخند، ممکن است اهل بهشت باشند؛ یعنی بدون توجه به بدنامی آنها در زندگی یا نسبتهایی که مردم مانند کفر یا زندیق به آنها میدادهاند یا ترک فرائض دینی بعید نیست که در نتیجهٔ ایمان به خدا یا نیکوکاری یا خیراندیشی از آتش نجات یافته باشند.
ابوالعلا در این رساله، بر عقاید بعضی از دانشمندان و ادیبان و فقها در مورد شعر و ادب و روایات مذهبی خرده میگیرد و خردهگیریهای او با نیشهایی تلخ و مقداری هزل آمیخته است. پس از آنکه ابولعلا جایگاه ابن قارح را در بهشت تصور میکند، به وصف بهشت و اشیاء موجود در آنجا مانند درختی که بر شرق و غرب سایه میافکند و درختی که دارای تمام وسایل نعمت است میپردازد و از شرابی که مستی ندارد و در جامهای زرین و صراحیها سخن میگوید. آنگاه برای ابن قارح سیاحت در بهشت را تصور میکند. ابن قارح در میان این گردش بعضی از شاعران دوران جاهلیت مانند: اعشی و زهیر و حسان ابن ثابت را میبیند و دیگرانی را میبیند که تمام آنها پیش از ظهور اسلام و بعثت محمد میزیستهاند و به سبب نیکوکاری با ایمان به خدا وارد بهشت گردیدهاند.
عمر فروخ نویسندهٔ کتاب «ابوالعلاء فیلسوف معره» به الهام گرفتن دانته از رسالة الغفران در نوشتن کمدی الهی اشاره میکند؛ و سبک داستاننویسی و تحول فکر او و نقد احوال قهرمانان داستان یعنی یکی را در بهشت گذاشتن و دیگری را در دوزخ جای دادن را همگی از رسالة الغفران وام گرفته شده میداند.