نویسنده: عرفان نظرآهاری

جَواهرُ الکَلام فی شَرحِ شَرایعِ الاسلام یا جواهرالکلام نوشته محمدحسن نجفی (۱۲۰۲-۱۲۶۶ق)، شرحی مفصل بر شرایع الاسلام، کتاب فقهی نوشته محقق حلی است. کامل بودن دوره فقهی، تحلیلی و استدلالی بودن، ارائه دیدگاه‌های گوناگون فقهی در هر مسئله و ادبیات روان را از ویژگی‌های این کتاب شمرده‌اند. جواهر الکلام، چند شرح، گزیده و حاشیه دارد.
از نظرات خاص نجفی در این کتاب می‌توان به لازم نبودن اجتهاد برای قاضی، جایز بودن شنیدن صدای زن برای مرد (برخلاف دیدگاه مشهور)، کافی نبودن معاطات در معاملات و وسیع‌بودن دامنه اختیارات حاکم شرع اشاره کرد. نخستین بار این کتاب در زمان نویسنده، به شکل سنگی چاپ شد.

مترجم و گردآورنده: ع. پاشایی

کتاب چرخ و نیلوفر از هر دفتری از کانون‌های بودایی برگی برگرفته و کنار هم گذاشته است تا دانشجویان رشته مطالعات بودایی بتوانند تا حدی با مجموعه متون بودایی آشنا شوند. این اثر در واقع به نوعی تدوین شده که تمام سه کانون مهم دین بودایی را در بر گیرد و به نوعی گزیده متن‌های بودایی در طول قرون اخیر است. ین کتاب سعی کرده که با معرفی بخش‌های مختلف بودایی، به مخاطبان خود در واقع شناختی از الگوهای بودایی را ارائه کند و این بحث در مهم‌ترین کتاب‌های آنها موجود است.

"عارفی را پرسیدند دلت چه خواهد: گفت آنکه هیچ نخواهد."
پانصد و شصت سال پیش از میلاد مسیح، آموزگاری در شمال شرقی هند در شهر لومبینی در طایفه ی گوتمه چشم به جهان گشود که همین سخن را تعلیم می داد. او که بعدها "بودا" یعنی به اشراق و بیداری در رسیده نام گرفت راه رهایی را برون شدن از آرزو و خواهش دانست.
نقب زدن به واقعیت معنی زندگی، برای سیدارته زمانی فراهم شد که پس از رها کردن ریاضت های سخت و طلب راه میانه به سن ۲۹ سالگی در مراقبه ی چهل روزه در زیر درخت بو ( درخت انجیر معابد) به روشن شدگی نایل شد. پس از این حالت چهل و پنج سال دیگر را در کوچه و بازار و میان مردمان به رساندن پیامش سپری کرد. پیام او رهایی از رنج بود.
بودا تعلیم میداد پایان رنج با درک چهار حقیقت جلیل ممکن میشود:
۱ـ زندگی رنج است.
۲ـ خواستگاه رنج تشنگی و شهوت است.
۳ـ رهایی از رنج همان رهایی از تشنگیست.
۴ـ راه رهایی از تشنگی، راستی و درستی در شناخت، در اندیشه، در گفتار، در کردار، در زیست، در کوشش، در آگاهی و در یکدلی است.
با درک این چهار حقیقت و عمل به آنها نیروانه حاصل می شود. نیروانه نوعی حالت است. فرد در آن حالت به نیستی در نمی رسد. بلکه نوعی رضایت مطلق نایل می شود، غلبه بر آز، فریب و جهل، آزادی از خویشتن و آزادی از همه ی امیال زودگذر.

اثر: ماه طلعت عنقا

نام نویسنده : نصر حامد ابوزید

نام مترجم : محمد راستگو

فراخواندن ابنِ عربی، از این روست که شاید بتوان در تجربه‌های او چیزهایی یافت که بتواند الهام‌بخش پاسخ‌هایی باشد برای دشواری‌هایی که در جهان امروز با آن روبه‌رو هستیم.

تجربهٔ معنوی-عرفانی، خاستگاه و سرچشمهٔ تجربه‌های هنری ــ‌ موسیقی، ادبیات و دیگر هنرهاــ نیز هست و از این‌روی، چارچوبه‌ای است که هم دین و هم هنر را در خود دارد. و همین‌هاست راز اهمیت فراخواندن و به صحنه آوردن ابن عربی در همهٔ جهان امروز؛ چنان‌که در جهان اسلام نیز، به دلیل سلطه و سیطرهٔ پاره‌ای از رویکردها و دیدگاه‌ها و اندیشه‌های سلفی در سی‌سالهٔ پایانی سدهٔ بیستم، به صحنه آوردن ابن عربی و بازگرداندن دوبارهٔ او از حاشیه به متن، هیچ اهمیت کمتری ندارد. از سوی دیگر، اندیشهٔ ابن عربی، چهرهٔ دیگری از معنویت اسلام و مفهوم جهاد که سخت آن را زشت و تحریف شده فرانموده‌اند پیش روی خوانندهٔ غیر مسلمان می‌نهد.

اهمیت اندیشهٔ ابن عربی از این‌روست که پختگی و پروردگی اندیشهٔ اسلامی را در حوزه‌های گوناگون فقه، الهیات، فلسفه، تصوّف، تفسیر قرآن، علوم حدیث، علوم بلاغت، لغت و... به نمایش می‌گذارد. از این دیدگاه، بررسی و پژوهش [آموزه‌ها و اندیشه‌های] او، چشم‌اندازی از اندیشهٔ اسلامی در سده‌های ششم و هفتم هجری (یازده و دوازده میلادی) را پیش چشم می‌گذارد؛ و از دیدگاهی دیگر، شیخِ اکبر محیی‌الدین ابن عربی، پل پیوند و همزهٔ وصلی است میان میراث جهانی و میراث اسلامی. و از این دیدگاه، میراث ابن عربی نموداری است از پیوند زنده و خلاق با میراث جهانی روزگار او ــ چه فرهنگ دینی مسیحی و یهودی و چه فرهنگ فکری و فلسفی. نشان این پیوند، شیفتگی‌ای است که او در بهره‌گیری از اصطلاحات گوناگون برای بیان مفهومی یگانه از خود نشان می‌دهد. البته اهمیت ابن عربی به عنوان پل و پیوند، تنها همین نیست که او میراث انسانی روزگار خویش را به‌خوبی می‌شناخته و آن‌ها را در پی‌ریزی و به‌پاسازی کاخ برافراشتهٔ فکری و فلسفی خویش به کار گرفته است، که افزون بر این، به همین اندازه در بازسازی میراث انسانی، از راه اثرگذاری کارا و خلاقش در آن، نقش داشته است.

گری گرین برگ

ترجمه: حمید پژوهش

کتاب "چه کسی انجیل‌ها را نوشت؟" نوشته‌ی گری گرینبرگ، نگاهی به تاریخ پیچیده و کمتر شناخته‌شده‌ی متون انجیل و نقد منابع عهد جدید می‌اندازد و دیدگاه‌های چالش‌برانگیز و شواهد مدرن در مورد نویسندگان انجیل‌ها را بررسی می‌کند.

بر اساس پژوهش‌های جدید عهد جدید، متیو، مارک، لوک و جان نویسندگان انجیل‌ها نبوده‌اند. شواهد نشان می‌دهد که هر چهار انجیل به طور ناشناس نوشته شده‌اند و تا حدود دو قرن پس از اتمام آن‌ها، مسیحیان اولیه نمی‌دانستند چه کسی آن‌ها را نوشته است. در نهایت، حدس‌ها به سنت تبدیل شدند و سنت‌ها به آموزه‌های دینی تبدیل گشتند.

علاوه بر این، شواهد نشان می‌دهد که در طی این قرون اولیه، کاتبان مسیحی ارتدوکس عمداً متون انجیل را تغییر داده یا به آن‌ها اضافه کرده‌اند و بسیاری از این تغییرات هنوز در انجیل‌های مدرن وجود دارند. با این حال، افراد عادی اطلاعات چندانی از این تاریخ ندارند.

گری گرینبرگ شما را به دنیای پیچیده و کمتر فهمیده شده‌ی نقد متون و منابع انجیل می‌برد و راهنمایی ساده و قابل درک ارائه می‌دهد که نشان می‌دهد چگونه دانشمندان عهد جدید به این نتیجه‌گیری‌های چالش‌برانگیز دست یافته‌اند.

موضوعات جذاب مطرح‌شده در این کتاب شامل:

• مشکل هم‌نگاری (Synoptic Problem) چیست و دانشمندان چگونه آن را حل می‌کنند؟
• منبع اسرارآمیز Q که بر متی و لوقا تأثیر گذاشته است، چیست؟
• آیا رابطه‌ای ادبی بین انجیل مرقس و یوحنا وجود دارد؟
• آیا انجیل اولیه‌ی مرقس قیام عیسی را به تصویر کشیده است؟
• آیا نویسندگان انجیل‌ها در مورد جزئیات مهم داستان با یکدیگر توافق داشتند؟
• چرا کاتبان مسیحی ارتدوکس متون انجیل‌ها را تغییر دادند؟
• زمانی که دانشمندان با نسخه‌های متناقض قدیمی انجیل روبرو می‌شوند، چگونه تصمیم می‌گیرند کدام متن به نسخه‌ی اصلی نزدیک‌تر است؟
• چه نسخه‌های خطی پشت متون انجیل مدرن قرار دارند و چقدر دقیق هستند؟

گری گرینبرگ نویسنده‌ی چندین کتاب محبوب و بحث‌برانگیز، از جمله "101 افسانه‌ی کتاب مقدس", "راز موسی" و "پرونده‌ی یهودا: چه کسی واقعاً عیسی را کشت؟" است. آثار او به چندین زبان ترجمه شده‌اند. وی عضو پروژه‌ی عیسی و رئیس انجمن باستان‌شناسی کتاب مقدس نیویورک است و همچنین به عنوان مشاور در سریال "علم کتاب مقدس" از شبکه‌ی نشنال جئوگرافیک فعالیت داشته است.

نویسنده: ژان کلود واده

مترجم: جواد حدیدی

جوزف اپستاین

نسترن ظهیری

در مجموعه پیش رو در باب هفت گناه کبیره که به همت کتابخانه عمومی نیویورک و انتشارات دانشگاه آکسفورد انتشار یافته است سعی شده تا در قالب مجلدهای مجزا و از چشم‌انداز جهان امروز، به‌ویژه سنت فرهنگی مغرب‌زمین، از هر یک از این گناهان در گذشته و امروز و به‌ویژه در سنت مسیحی پرداخته شود.

در این راه سعی شده تا با به کارگیری زبان‌های مختلف (جِد و طنز)، وضعیت اسفبار، انسدادها و وضعیت متناقض حاصل از ارتکاب این گناهان در جهان امروز به تصویر کشیده شود. با توجه به این‌که برخی گناهان در برگیرنده گناهان دیگری هستند و بر اساس منابع دینی واژگان مشابهی برای ارجاع به یک مفهوم مشترک به کار برده می‌شود، این فهرست گناهان کبیره به ترتیبی که امروز می‌شناسیم رتبه‌بندی شدند:

تکبر، طمع، بی‌بندو باری، حسد، شکمبارگی، غضب و تن‌پروری

در بین هفت گناه کبیره تنها حسد است که به‌هیچ‌وجه لذت‌بخش نیست. ممکن است تن‌پروری یا غضب هم آن‌قدرها مفرح به نظر نرسند، اما تن‌سپاری به تنبلی محض و بروز دادن خشم چنان راحتی و آرامشی برای انسان به همراه دارد که خالی از لطف نیست. در عوض حسد در بین هفت گناه کبیره زیرکانه‌ترین ــ یا شاید باید بگویم توطئه‌آمیزترین ــ گناه است. مطمئناً در بین دیگر گناهان، حسد گناهی است که فرد کمترین تمایل به اقرار آن را دارد، چون در این صورت با زبان خود اقرار کرده که فردی بی‌گذشت، پست و بی‌احساس است. با این اوضاع همه‌گیرترین گناه هم همین حسد است.

شاهزاده محمد داراشکوه

مجید نکوئی